A Day

Chapter 16

Rae’s POV

Tanging kabog lang ng dibdib ko ang naririnig ko sa mga oras na ito. Parang nagpipigil ako ng hininga habang mabilis na tumatakbo ang lulan naming sasakyan. Nanlalamig na rin ang kamay ko sa hindi ko malamang kadahilanan. I’m on the state n parang nawawala na naman ako sa sarili ko and I couldn’t help but to feel scared. Parang may sumasakit ulit sa batok ko, which was I feel when I woke up in the hospital noong bata pa ako.

Napapikit na lang ako dito sa tabi ni Dad dahil sa aking nararamdaman.

Mabilis ang naging pagtakbo ng sasakyan kung saan nakarating kami sa office ni Dad dito sa St. Luke Hospital. Dito sa sikat na ospital na ito siya nagtatrabaho and if I’m not mistaken, almost twenty years na rin siya sa paghahatid nang serbisyo. Hindi dito ‘yung sinasabi kong ospital na kung saan ako nagising, it was in United States. Dito rin kami ipinanganak na magkakapatid and so, alam ko na ang pasikot-sikot dito.

I remember, lagi kaming pabalik-balik dito noong bata pa ako. Siguro na pitong taong gulang ako that time because of my disease and it was on my heart. Yes, may sakit ako sa puso but luckily, nagamot naman siya ng mga magagaling na doctor sa ibang bansa. But my memories, lahat putol-putol, na siyang dahilan kung bakit nagdududa ako.

Pagkatutong ko ng dose, malinaw at maayos na akong mag-isip. Doon ko naman nadiskobre ang mga iyon and know that I’m turning eighteen, siguro naman ay karapatan ko ng malaman ang dapat kong malaman. I’m tired to of guessing and continuing does memories from the past. Lagi ko na lang kasing dinudugtungan ang mga iyon at lagi ring paiba-iba ang kwento. This time, ayoko ng lokohin ang sarili ko sa mga kathang-isip na iyon.

Dad immediately close the door. Palinga-linga pa siya sa mga bintana at mabilis iyong isinara, parang matinitingnan siya sa paligid and I could see him worry that much. Nasa mukha niya ang takot na nagpataas ng ga balahibo ko. Ngayon ko lang siya nakitang ganyan, besides he’s looking cold normally.

I was just sitting here at his mini sala nang makita kong may kinakalkal siyang mga files sa maliit na drawer. It was hiden at the back of his shelf at mahirap talaga iyong makita, kahit pa ilang ulit mong balikan ito. Hindi ko naman alam ang gagawin kaya minabuti kong tanungin nalang siya.

"Dad, ano bang too?" Nanginginig ang boses kong tanong sa kaniya.

Tumingin naman siya sa akin at saka inilapag ang isang kulay puting folder na may kalumaan na rin. Humugot naman siya nang isang malalim na buntong-hiningaat saglit na huminto bago magsalita.

“Psychological amnesia, merom ka niyan, Rae. The reason why you forgets personal information but your case, anak ngayon lang ito nangyari.” Hindi na ako nagulat sa sinabi niya. “Dapat sa sarili mo lang ang makakalimutan mo, like your name and anything na tanging sayo lang. But we’re all shocked when you don’t all remember about one person.” Tuluyan nang tumulo ang kanina pa namumuong luha sa aking mga mata and it really sucks me all the way. Parang naubusan ako nang oxygen at tulala lang ako habang nakanganga.

"And the truth that what had happened to you and your Mom wasn’t just an accident… I-It was all because of…" Nauutal at mangiyak-ngiyak niyang sambit at bahagyang huminto. “It was all because of me,” tuluyan na siyang napayuko.

Parang binagsakan ako nang langit dahil sa mga narinig ko mula sa kaniya. The truth kills me, parang unti-unti niya akong binabawian nang hangin sa aking katawan. I could feel myself shaking at tila nanghihina ang dalawang tuhod ko, dahilan upang hindi ako makatayo.

Gusto kong tumakbo palabas pero hindi ko kaya dahil parang wala akong lakas upang gawin iyon. The hatred in my heart na unti-unti ko ng ibinabaon ay biglang lumiyab ulit. Ang hirap ipaliwanag pero ramdam ko na naman ulit ‘yung galit na naramdaman ko noon. And what more worst ay nag-uumpisa na naman akong itanim iyon.

And now, sapat at malinaw na sa aking sinadya nga kaming banggain nang sasakyang iyon. Parang bumalik ang lahat nang sakit na aking naramdaman noon. All the memories on that day came back to me. Kung paano kami sagasaan at kung paano bawian nang buhay ang ina ko. How does blood scattered in the middle of the road at paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang pulang-pulang kulay nito.

Napahawak na lang ako sa ulo ko habang nag-uunahan ang mga maiinit kong luha sa pagtulo. Totoo nga naman na walang kasing sakit kapag nalaman mo ang katotohanan, lalo na at pamilya mo pa ang naglihim sayo nito. Pamilyang gustong gusto mong maayos at maburo but how much you attempt to take the action, laging may humaharang. I just come to think na, baka hindi na nga talaga kami maaayos pa.

Nicholo’s POV

It really hurts to see how my son sob in tears. How I wish I could tell im earlier para maunawaan na niya noon at hindi ko na siya makitang umiiyak nang ganito ngayon. Marami akong pagsisisi sa buhay ko na dapat ay ginawa ko na noon pa, lalong lalo na sa bunso ko. I admit na magaling nga akong doktor pero sa pagbuo ng desisyon, doon ako laging sablay. That’s why I made Rae suffer like this, mas lalo ko lang siyang pinahihirapan.

Knowing his condition, sinamantala ko namang itago sa kaniya ang lahat. Hindi ako nag-isip ng mabuti dahil sarili ko lang ang iniisip ko. For real, I’m a frustrated father to my kids and what I realizes this time break me up. Dapat ay ako ang nasa sitwasyon nila at nagdurusa. Bilang ama ay dapat na maayos ang kalagayan ng mga anak ko pero hindi dahil walang akong kwentang padre de pamilya, that’s how my deceased wife called me too.

Ako ang sanhi sa lahat nang ito, kaya nararapat lang na sisihin ko ang sarili ko sa nangyari sa kanila. But that’s the only way on how I can save my son from death and I can’t afford to lose anyone of them. Still, nawalan pa rin ako ng asawa, nang katuwang sa buhay, sa hirap at ginhawa.

Kailangan rin pagbayaran nang taong gumawa sa kanila nito at alam kong sinusundan niya kami kanina habang patungo dito. Kung sino siya ay sigurado akong ikagugulat niyo. Minabuti ko na lang na i-lock ang pinto dito sa office pagkapasok namin upang hindi agad makalabas ang anak ko. Baka tumakbo siya at iwasan ako. Hindi ko siya hahayang makalabas dito nang hindi ako kasama at baka kung ano na naman ang mangyari ‘coz I’m afraid of losing him this time.

Nilapitan ko ang anak ko habang nakaupo at umiiyak. I seated beside and hugged him back, It really breaks my heart na makita siyang nasasaktan at umiiyak. I can’t my tears kahit pa ayokong nakikita nila akong umiiyak. It’s not good to see the father cries beside his kid pero wala na akong pakialam. Gusto kog iparamdam sa kaniya kung gaano akong nagsisisi sa lahat.

"I know that mother's love is the greatest of all and I'm sorry na maaga siyang nawala nang dahil sa akin, but believe me, son. Ginawa lahat ng iyon para isalba ang buhay mo, to keep you alive." Saad ko sa gitna ng aming pagluha. I hugged him tightly but the next, kusang napabitiw ang mga kamay ko sa kaniya.

"A-All this time Dad, naniwala akong aksidente lang ang lahat pero totoo pala ‘yung hinala ko noon pa." Puno nang sakit at pighating sambit nito sa akin. His voice makes my body tremble. It’s coldness, tumatagos siya sa puso ko.

"Paano mo nagawang magsinungaling at maglihim sa sarili mong anak?" Pagpapatuloy pa niya habang humihikbi.

Tila napipe ako sa mga sinabi niya. Hindi naman ako nakasagot agad dahil sa sinabi doon. Guilt and pain, ‘yan ang nararamdaman ko sa mga oras na ito. Tulala lang akong nakatingin sa mukha niya, hanggang sa nakakuha rin ako ng lakas ng loob upang makasagot.

"A-Anak g-ginawa k-ko ‘yon para protektahan ka dahil ayokong malagay sa alanganin ulit ang buhay mo.” Hindi ko maiwasang mautal at mabasag ang boses ko.

He raised his face and looked at me, puno nang lungkot at pangungulila ang mga mata niya. At ang mas malala pa ay mababakas mo ang galit sa sobrang lamig nito And what I’m afraid of has come. Umpisa pa lag ay alam ko ng maaari na naman itong mangyari sa kaniya but I have no choice. Only if I have the power to time travel, I will return from the past para masabi ko sa kaniya ito nang maaga. Ngayon, huli na ang lahat para sa akin. Huli na ako para ayusin ang relasyon namin ng anak ko.

I get shocked when he shouted in front of me, kagaya nang ginagawa niya dati. How I wish that day never happen dahil kitang kita ko kung anong turing niya sa akin, that I’m his mortal enemy. Ang sakit lang sa pat ko na nasasabi at nagagawa niya sa akin ang lahat nang ito.

"Ulit!? B-Bakit, Dad? Ano na naman bang nangyari sa akin?" Sigaw niya at tumayo bago ako harapin.

Hindi ko na mapuputol pa ito dahil naumpisahan ko na. Siguro nga ay kailangan na niyang malaman ang totoong nangyari sa kaniya at hindi lang sa kaniyang ina. Tatanggapin ko na lang kung paano niya ako ituring ulit. Titiisin ko ‘yung pambabastos niya sa akin kahit na ang sakit-sakit na, dahil ako kasalanan ko naman ang lahat.

Snubukan kong tumayo kahit na nanginginig ang mga tuhod ko at kinuha ang folder na naglalaman nang test results niya noon, na siyang kinuha ko kanina at ipinakita ko lahat sa kaniya. Somehow, I feel relief because I already tell him what I’m hiding for along time.

I open heartedly accept how he will treat me this time and so for the next. Pipilitin ko na lang maging masaya dahil nakikita ko pa siya and my effort of saving his life worth. Marami man akong pagkukulang bilang isang ama pero ang mahalaga sinubukan ko, kaya lang hindi pa rin sapat kahit anong gawin ko. Wala pa rin akong kwenta at iyon ang totoo na nagpapakirot sa puso ko.