A Day

Chapter 17

Nicholo’s POV

Bumalik sa isip ko ang mga nangyari sa nakaraan. Kahit na mabigat ang dibdib ko ay minabuti ko pa ring ikwento ang mga nangyari sa aking anak. I can’t hold it. This time, ayoko ng maglihim, ayoko ng lokohin ang sarili ko sa mga alaalang masasakit. Pakakawalan ko na sila sa pamamagitan ni Rae, ng bunso ko.

Rae was just eight years old that time when we arrived him to the hospital because he suddenly collapsed while playing with Mikey, lil’ boy na playmate niya sa bahay ampunan na itinayo ng asawa ko. As a doctor and also as his father, ako ang gumawa sa lahat ng mga test. After a week, doon namin nalaman na may butas pala siya sa puso at malaki na ito. All of us, nanlumo kaming dahil sa resulta nang diagnosis niya lalo na si Reichel. That time, hindi ko alam kung anong uunahin kong gawin. It’s either ipunta ko na lang siya sa US o ako mismo ang gagawa ng paraan para magamot siya.

Months have past at pabalik-balik kami sa ospital. Pansin kong lumalala na ang kondisyon niya dahil sa panunuyot ng bibig at ang pamumutla nang kaniyang balat. Madalas na rin siya binabalingoyngoy at kalawan nang kagang kumain, na siyang dahilan upang dumagsak ang kaniyang katawan.

Because of those signs, unulit ko ang mga test at parang pinutulan ako ng paa dahil bigla akong natumba nang makita ko ang resulta. I couldn’t help myself but to cry, ayokong mawalan nang anak kasi ramadam ko ‘yon mula sa mga magulang ko noon. My mother experienced miscarriage at kita ko kung pa’no siya umiyak noong mawala ang kapatid kong ipinagbubuntis niya. Sinisi niya ang kaniyang sarili and what more more worst is that pinabayaan niya ang sarili niya which led her to death. Masyado siya na-depress dahil sa nangyari at dinamdam niya ito nang husto.

Ib this case of my son, natatakot ako. Natatakot akong mawala ang ana ko lalo na ang ina niya. Walang araw na hindi ko siya makitang umiiyak habang nakatitig sa nakaratay naming bunso. Pinapalakas ko lagi ang loob niya dahi ayokong matulad siya sa ina ko. Mas lalong hindi ko kakayanin kung pati siya sa mawala sa buhay ko. They’re my sunshine. Ang pamilya ko ang nagbibigay liwanag, saya at kumokumplero sa buhay ko.

The test result in my hands that time ay kasing laki na nang bente singko sentimo an gang butas sa puso niya at ang masama pa ay marami na itong blood clot, na siya bumabaga sa mga ugat. Naapektuhan na rin nito ang mga ugat, dahilan upang hindi maayos ang pagdaloy nang kaniyang dugo, sahi rin nang pamumutla. Heart disease can be acquired but mostly ay hereditary. Kagaya nang ssitwasyon niya ay namana niya ito. May history ang pamilya ni Reichel sa ganitong sakit, pati na rin ang kaniyang mga magulang.

Mahira man tanggapin pero ang tanging paraan na lang para maisalba ang buhay niya ay heart transplant. Mapeligro rin ito dahil talumpong porsyento lang ang chances upang maging successful ang operasyon. It’s too risky for him dahil nga sa bata pa siya. Maaari kasing hindi kayanin nang kaniya katawan at baka bumigay ito sa gitna nang surgery. Kinakailangan ring maingat at mabilis ang proseso dahil sensitibo ang puso nang isang tao. Dahil nga sa salitang “transplant” magastos at nakakapaghina na talaga ng loob.

Alam ko naman na ang lahat ng ito dahil bilang doctor at cardiologist rin ay delikado. Wala pa kasi akong nahahawakang batang pasyente maliban na lang sa anak ko. Pero gagawin ko ang lahat upang mailigtas siya, kinakailangan niya lang maging matatag at kumapit hanggang sa makaisip ako ng mas safe na paraan.

After kong check ang resilt, halos hindi na ako makatulog sa gabi noon kakaisip sa sitwasyon ni Rae, gano’n in ang mommy niya. Syempre, bilang magulang ay hindi mo maiiwasang hindi mag-alala at panghinaan ng loob kapag nalaman mong nasa bingit na nang kamatayan ang anak mo. Parang kang mababaliw at hindi ka makaisip ng maayos dahil nakatuon lang doon ang utak mo. Nakatuon lang sa kung anong pwedeng manyari sa kaniya.

While we’re in our that moment, naalala ko kung anong sinabi sa akin ng asawa ko dati, isang gabi. She’s pale at that time at lumilitaw na rin ang mga wrinkles niya sa pagod at puyat sa pagbabantay sa ospital. Nawala na ‘yung ganda niya noon at namumuli na rin ang kaniyang buhok.

"Nic, what should we do? Ayokong mawala ang anak ko!" Ang mangiyak-ngiyak at nag-aalalang tanong niya sa akin habang naupo at nakayuko sa kama. I reached and seated besides her before leaning on.

"Reichel, I'm so sorry. Alam kong hindi madali but we have no choice kung hindi ang isuko na natin siya," malungkot kong sagot dito habang nakayuko ako at tumutulo ang mga luha. This days nawawala na ako ng pag-asa dahil sablay ang lahat ng research na ginagawa ko. Lahat ng mga naiisip kong paraan ay laging may contradiction at mapapalala lang nito ang kondisyon ni Rae.

Bigla naman siyang napaupo sa sahig at humaguhol dahilan para mapaiyak na rin ako. Hindi ko kayang umiiyak sila. I was out of my mind to the point na kung anu-ano na ang pinagsasabi ko. Na nawawalan na ako ng tiwala sa aking kakayahan upang mailigtas ang aking anak.

"No! You have to do something! Anong klase kang ama?" Galit na sigaw nito sa akin habang patuloy p arin sa pag-iyak. Hindi ko na siya maalo dahil nga sa nahihiya na ako sa kaniya sa sinabi ko.

Anong sakit na marinig sa kaniyang ang salitang ‘yon. Gusto ko ring magalit pero hindi ko ginawa dahil mali ako sa punong ‘yon. Mali ako sa parteng harap harapan akong sumukko sa kaniya. Haligi ako ng tahanan peroang duwag ko. Ang bobo ko dahil doctor ako ngunit hindi ko magawang isalba ang buhay ng anak namin. Ang hina ko dahil mabilis ko na lang siyang isuko nang gano-n-gano’n na lang.

Niyakap ko siya ng mahigpit na mahigpit upang ipahiwatig na gagawin ko at magiging ok din ang lahat.

After that I went to a room where my son is laying on bed at maraming tubong nakalagay sa ilong at bibig niya. I hold his hands at lumalamig na ang mga ito. Tears suddenly fall down from my eyes dahil sa nakakaawang kalagayan ng anak ko.

Dahil sa mga hindi inaasahang pangyayari ay hindi ko na namalayang nadala ako ng sarili ko sa isang bar at nag-iinom ng alak hanggang sa malasing na ako at umiikot na ang paningin ko. I cried as I drin every glass of liquor. Katumbas nang bawat patak nang alak na ‘yon ang mga luhang tumutulo mula sa aking mga mata. Parang naitamin sa puso at isipan ko ang mga sinabi niya sa akin kanina.

'Anong klase kang ama?'

'Anong klase kang ama?'

'Anong klase kang ama?'

Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga salitang binitawan ng asawa ko. Dahil sa hindi ko matimping emosyon ay naibato ko ang hawak kong shot glass na may lamang alak. Ang hirap kontrolin ng buhay dahil hindi naman ito sayo, hiniram lang natin ito sa puong may kapal.

Umiiyak na ako habang patungo sa kotse dahil sa sama ng kalooban na aking nararamdaman. Ilang ulit kong pinagsusuntok ang manibela hanggang sa magsawa ako dito. Halos dumugo na rin ang aking kamay dahil doon ngunit hindi pa rin nito nabawasan ang dinadamdam ko. Walang makakabawas sa bigat nito tumatanim na ito sa aking puso.

"Anong klase nga ba akong ama, kung sarili kong anak ay hindi ko kayang iligtas? Wala akong kwentang ama, Reichel!" Malungkot na sambit ko sa aking sarili. Namamaos na rin ang aking boses kasabay ng pagsinok.

Madilim na nang makalabas ako nang bar at tahimik na ang madilim na paligid. Bigla namang bumuhos ang isang malakas na ulan kaya mabilis ko ng tinungo pinaandar ang aking sasakyan. Dahil siguro sa kalasingan ay mabilis kong pinatakbo ang kotse. Hindi na ako makapag-isip pa ng mabuti, nanlalabo at halos hindi ko na maimulat ang aking mga mata dahil tinamaan na ako ng alak na ininom ko kanina.

Gusto ko nag ipikit ang mga mata ko ngunit pilit ko itong pinipigilan.Hindi ako pwedeng ganito dahil kailangan ako nng aking pamilya ngayon. Kailangan ko silang patatagin at maniwalang hindi mawawala sa amin si Rae. Kailangan kong humingi nang tawad sa kanila dahil sa inasta ko kanina.

Paliko na ako sa isang makitid at madilim na kalye nang hindi ko agad napansin na may makakasalubong pala ako. Tila nawala ang pagkalasing ko sa mga sandaling ‘yon nang makita ko ang maliwanag na ilaw nitong sumilaw sa aking mata. Hindi ko alam pero awtomatiko kong naigalaw ang manibela at mailoko nang mabilis ang minamaneho kong sasakyan. Ngunit hindi pa rin ako na kaligtas dahil naibangga ko ito sa mataas na pader.

Nakaramdam naman ako ng sakit sa aking ulohan at pagkahilo dahil nauntog ako sa dashboard ng kotse sa biglaang pagkakabangga ko. Nagdidilim rin ang mata ko sa mga oras na ‘yon. Matagal naman bago ako makabawi sa hilong aking nararamdaman bago ko imulat ang nakapikit kong mga mata.

"A-Arghhh!" Daing ko pa habang hinahawakan ang ulo ko at nang tignan ko naman ang aking kamay ay nanlaki bigla ang aking mga mata dahil sa mapupulang dugo ang bumahid dito.