A Day

Chapter 27

Rae’s POV

Napalingon ako sa aking likuran, mula sa kinatatayuan ko ay kita ko ay napakagwapong Mikey na naka-shades pa talaga at pink na polo. Ang hot at ang cool niya tingnan sa damit na ‘yan dahil nakabukas pa ang dalawang botones nito kaya kitang kita ko ang matipuno niyang dibdib. Ganyan naman na siya kagwapo simula pa noong mga bata pa kami ad what more appealing on him ay meron siyang ginintuang puso.

Dahan-dahan siyang lumapit sa aking habang hawak ko pa rin naman ang sobreng kanina lang ay binabasa ko. The way he walk towards where I was standing, there’s a butterflies I feel in my stomach and I couldn’t also help myself but to blush. Napaka-romantic nga lang naman nang umagang ito, nang umagang sinalubong ko ng matamis na ngiti.

He smiled greatfully nang makalapit siya sa akin at gano’n rin naman ako sa kaniya. This man will still always at my side kahit na napakarami kong pagkukulang upang maging sapat at karapat-dapay niyang mahalin. Pero may chanve naman siguro ako ‘no? I admit na mahal na mahal ko siya kahit noon pang mga bata kami. At first ay hindi ko alam na nagmamahal na pala ako and as time passes by doon ko na-realize na mahal ko na pala talaga ang taong ngayon ay nasa harapan ko.

He cupped my face and gently rubbed his thumb on my cheeks. Sa paraan nang banayad niyang paghaplos ay nandoon ang pag-iingat, for me too feel that I’m so much precious in his life. Sa mga malalambot niyang kamay ay nararamdaman ko doon ang init nang kaniyang pagmamahal na walang katumbas.

“Rae, we know ourselves having a special feeling towards us and I hope na hindi pa rin nagbabago ang nararamdaman mong ‘yon para sa akin. This time, hayaan mo sana akong ligawan ka upang mapatunayan kong mahal kita at tanging ikaw lang ang laman ng aking puso.” Seryoso ang kaniyang tono habang sinasabi ‘yon sa harap ko at nakatitig sa aking mga mata. The way he pronounced each word, ramdam ko ang bawat pagmamahal na nakalapat doon. ‘Yung lalim nang pagmamahal niya sa akin ay kasing lalim nang karagatan, na walang makakasisid kahit na sino man.

Ngumiti ako sa kaniya, kasabay naman ng ngitig ‘yon ang pagdaan ng mumunti kong luha sa aking mga pisngi. Ramdam ko naman ‘yong pinunasan niya. Siya talaga ‘yung taong handing magpunas ng luha ko at pawiin ang sakit na aking nararamdaman. Dahil sa kaniya muli kong nahanap ang sarili ko at nagawa kong magpatawad. Siya na talaga ang susi sa aking puso, ang taong mamahalin at aalagaan ko habang buhay.

“Mikey, you’ve always make me feel na safe ako kapag kasama kita at hindi lang dahil kontento na rin ako kapag nakikita ko ang presensya mo. Sayo ko lang rin naramdaman kung paano kiligin, kabahan sa tuwing makikita ka at magmahal dahil ikaw ‘yung taong mahalaga sa akin. Naranasan ko kung paano sumasaya at magpakatotoo dahil sayo at lagi mo sanang tatandaan nasa bawat kilos mo ay oras sa akin.” Mahaba kong saad bago ko siya yakapin nang mahigpit na mahigpit.

Nang dahil sa kaniya ay marami akong natutunan sa buhay at nagpapasalamat ako sa kaniya sa pagdamay niya sa akin sa lahat nang oras. Mahaba man ang panahong nawala sa amin pero alam ko at sigurado akong mapupunan namin ‘yon nang magkasama. We will make each day of our lives worth it and happy, kahit man lang sa pamamagitan nang ‘yon ay maiparamdam namin na tunay kaming nagmamahalan.

“Yes, Mikey ko. Pinapayagan na kita sa ninanais mo!” Saad ko sa harap niya and the next thing I know ay ay magkalapat na ang mga labi namin habang buhat-buhat niya ako.

This day is so special for me dahil mauumpisahan na rin namin ang tinatawag naming espesyal na nararamdaman sa isa’t isa. Ito ang araw na kung saan ay tuluyan ko nang ipapaubaya sa kaniya ang puso ko. Sa sayang aking nadarama ay wala na akong hihilingin pa para sa aming dalawa dahil kontenton na akong kasama siya.

Life is not easy but in every seconds, minutes, and hours kahit na nasasaktan na tayo ay kailangan pa rin nating magmahal. At ang pagmamahal na ‘yon ang siyang tutulong sa atin upang maging maligaya. Maaari rin naman tayog mabigo dahil dito pero sana ay maging maingat tayo upang hindi ito mangyari sa atin. Sa akin ay wala akong dapat na ipag-alala dahil alam kong nasa tamang ato ako, na mamahalin ako nang tapat at buong puso.

Natapos ang araw na puno nang saya dahil ang dami pa nilang pasurpresa sa akin. Nakatanggap pa ako ng pink stuffed hamster na pinangalanan kong Rami at ituturing ko siyang first baby namin. ‘Yung mga bulaklak namn ay inilagay ko sa vase dito sa kwarto ko at ang ganda lang tingnan dahil puro paborito ko ang nakikita ko, lalo na si Mikey.

Nag-picnic pa kaming anim sa may garden. Sobrang sarap pala sa pakiramdam nito dahil alam mong masaya ka at ang mga taong kasama mo. Kita ko bawat pagtawa at pangiti nila ang labis na saya, pakiramdam ko tuloy ay nasa langit na ako. Sana ay wala na kaming harapin pang problema pero alam ko namang hindi maiiwasan ‘yon, lalo na at may banta pa sa mga buhay namin. But I believe in God, he’s the most powerful para ilayo kami sa kahit na ano mang kapahamakan.

Marami mang hinaharap na problema ang pamilya namin ay nagagawa pa rin naming sumaya dahil ‘yon naman talaga ang ating sandata pagdating sa buhay. Marami man kaming pinagdaanang pagsubok ay nagawa pa rin naming tumayo at muling sumulong. Nagawa pa rin naming magkapit bisig kahit na ang akala ko dati ay mahirap nang buoin ang pamilya namin.

Kahit na paulit-ulit kong isipin dati na kailangan naming mabuo dahil isa kaming pamilya pero hindi ko magawa dahil sa itinanim kong galit at sama ng loob sa puso ko. Hindi ko naman lubos alam dahil nakalimot ako na meron pala si Mikey sa buhay ko at ipinaintindi niya sa akin ang lahat. Lahat ay nagiging posible sa akin kapag kasama ko siya dahil mahal ko siya.