My Precious Love

Episode 17

Agad akong umayos ng tayo nang iahon nya ang kanyang ulo at tingnan ako,

“Good morning.”

With a husky voice,parang musika sa tenga ang boses nyang iyon, “Good morning,c-can you atleast wear some shirt before you eat?”Tugon ko,halos hindi ako makatingin ng deretso sa kanya dahil sa pangangamatis ng pisngi ko. Sandali syang tumingin sa akin saka bumalik sa kwarto. Maya maya lang ay lumabas syang may suot nang longsleeve v-neck shirt. Agad kong sinalin sa tasa ang kape na ginawa ko,tiningnan ko pa sya bago magsalin habang papaupo sya sa dining, he’s still holding his head marahil ay masakit iyon dahil sa hangover.

“Do you want some coffee?” I politely asked,

“Sure,thanks.” Without reactions,he’s just starring at me.

Nanginginig ang kamay ko habang nagsasalin ng kape sa tasa, ano kaba naman Irene,tingin lang yan,nanghihina kana!

Nilapag ko ang tasa sa table malapit sa kanya, walang tinag ang titig nya sa akin hanggang sa makaupo ako. “Sorry for last night, I was so drunk, I think I did something..” With a baritone voice. What? Wag nya sabihing hindi nya naaalala yung ginawa nya sa ‘kin kagabi?

“What do you mean?” Tanong ko habang nakataas ang kilay.

“I was so drunk, I can’t remember anything,sino nga palang naghatid sa ‘kin pauwe?”

Seriously?. Napaawang ang bibig ko sa narinig ko,wala akong masabi sa lalaking ‘to. “Hinatid ka ni Raymond kagabi,lasing na lasing ka kaya pinunasan lang kita, then..”

“Then?.” Tumaas pa ang dalawa nyang kilay dahil siguro inaabangan nya ang susunod kong sasabihin, “Then you slept.” Dugtong ko sabay irap sa kanya.

“Are you sure I didn’t do anything after that?” Paguusig nito. Totoo bang hindi nya maalala ang ginawa nya o nagmamaang maangan lang para hindi ako magalit sa kanya?

“Yeah. That’s all.” Sabay tayo,bitbit ang tasa ko at nilapag sa sink.

“Irene.” Huminto ako pero hindi ko sya tiningnan,ramdam ko ang pagtitig nya sa akin, instinct ba to? O unti unti ko na syang nakakabisado?  “Im sorry, kung nasaktan kita.. I was just upset..” I tilt my head, He was upset? For what? For whom?

“Sinabi ko naman kasi sayo, wag ka nang makikipagusap sa Troy na yon,pero hindi ka nakinig.” Lumingon ako at tiningnan sya ng masama.

 “Mr. President, humihingi ka ba ng sorry sa ‘kin o, iniinis mo lang ako?” Sambit ko,hindi sya makatingin ng deretso sa akin.

 “Well, it’s partly your fault, dahil sinabihan na kita pero di ka parin nakinig sa’kin, can’t you just do what I’m tellin’ you to do?”. Napaawang ang labi ko at hindi makapaniwala, “And Louise is just my friend, ‘di mo sya kailangang pagselosan.” Dugtong nito. Namuong muli ang pamumula sa pisngi ko. 

“Ano? Ako? Nagseselos? Mr. President,hindi ako nagseselos, I was just worried na.. na baka may makakita sa inyo.” Sambit ko, Tumayo sya at lumapit sa akin. 

Para akong naistatwa at di makagalaw sa kinatatayuan ko. “Really? Irene, why do you keep on calling me Mr. President? I told you, don’t call me that, unless.. you want me to kiss you..” Sambit nito habang nanliliit ang mata at nakangisi sa akin, lumapit pa sya ng bahagya at tinapat ang muka nya sa akin, agad akong kumilos para makalayo sa kanya,”I..I need to go,may gagawin pako.” Tugon ko habang nagmamadaling umalis ng kusina at pumasok sa kwarto.

Nakangiti ako nang maalala ko ang sinabi nya, maybe he’s upset because he’s jealous! Irene! Kumalma ka, okay?

Inaantay ko sya sa may sala nang lumabas sya ng kwarto nakasuit na sya at papasok na sa office.

 “Inumin mo muna to, bago ka umalis.” Sambit ko,habang inaabot sa kanya ang gamot para sa sakit ng ulo at isang basong tubig.

 “What’s that?” Nakakunot noo nitong tanong. “Para mawala yang sakit ng ulo mo,sige na.” Sandali nya pang tiningnan ang gamot na hawak ko at nagisip,di nagtagal ay kinuha nya rin ito at ininom, “I have to go,wala ka bang pasok?” Tanong nito.

“Wala, dito lang ako sa bahay.” Tugon ko, tumitig sya sa ‘kin bago pa sumagot. “I’ll go home early..” Sambit nito,napaawang ang labi ko at muli nanamang mamuo ang pamumula ng pisngi ko, nanlaki ang mga mata ko ng bigla nya akong halikan, his lips just touched mine, pero parang naging slow mo ang paligid ko, inangat nya ang ulo nya.

 “Thank you.” Sambit nito,saka pumasok na ng lift.

Naiwan  akong tulala at hinawakan ang labi ko, totoo ba yon? Hinalikan nya ko, hindi sya lasing.

Buong araw akong nakangiti habang naglilinis ng bahay, ang lahat ng hindi magandang nangyari ay nakalimutan ko na. Maya maya pa ay tumunog ang phone ko,kinuha ko iyon at binuksan isang text message ang narecieve ko,galing kay Dylan.

*What are you doing? – Dylan.*

Ngumiti ako at umupo sa couch saka nagtipa ng isasagot.

*Naglilinis ako ng bahay, dito kaba magdidinner?* Nakangiti ako habang nagaabang irereply nya, napaigtad ako nang biglang tumunog ang phone ko.

*Yes, I don’t have schedule later*

Nakangiti akong tumayo at kinuha ang bag ko, I should cook for him. Pumunta ako sa grocery para mamili ng mga sangkap sa lulutuin ko, habang namimili.. napalingon ako nang biglang may tumawag sa pangalan ko. 

“Irene?” Tinig ng isang babae sa di kalayuan. Nawala ang ngiti sa labi ko nang lumingon ako at nakita ko kung sino iyon. Si Louise.

“Hi.” Nakangiti nitong sambit, “Hi,ahm.. Anong ginagawa mo dito?” Tanong ko, sa laki at dami ng groceries sa bansa bakit dito pa sya namimili?

“I just want to buy some stuff para sa apartment ko.” Tugon nito,kumunot ng bahagya ang noo ko, Malapit lang ba sya dito?. “Kalilipat ko lang dito, I decided to move here because Dylan told me so.” Napaawang ang labi ko, si Dylan ang nagpalipat sa kanya dito? Baka para madali na syang mapuntahan nito.

“Sige ha, I have to go.. kailangan ko pa kasing magluto, may bisita kasi ako mamayang dinner, I want to cook for him.” Nakangiti nitong sambit, For him? Si Dylan ba ang tinutukoy nya?

Nginitian ko lang sya saka sya tumalikod at naglakad palayo.

Nakatulala ako habang nasa sasakyan, napaawang pa ang labi ko nang maalala ko ang ginawa ni Dylan kanina, ang tanga mo talaga Irene. Nahulog ka nanaman sa mga palabas nya. Para nanamang sinasaksak ang puso ko at sobrang bigat ng  nararamdaman ko.

It’s already 7pm, pero wala pa sya. Nakaupo ako sa dining at nakatingin lang sa mga pagkain na niluto ko habang naghihintay sa kanya. Darating sya diba? Nangangamba ako, lalo na kanina nang Makita ko si Louise,Kinuha ko ang phone ko at tiningnan ang huli nyang mga messages sa ‘kin. Nagdesisyon akong itext sya para tanungin kung nasan na ito.

*’Nasan kana? Pauwi kana ba?*

8pm..

9pm.. Wala parin syang reply at kahit anino ni Dylan walang dumating, para nanamang napupunit ang puso ko,marahil nandon sya kay Louise, tumayo ako at pumasok sa kwarto, parang bigla akong nanghina. Ano bang inaasahan ko? Nahulog nanaman ako, umasa nanaman ako. Unti-unting dumaloy ang luha sa mata ko habang nakahiga ako sa kama at hindi ko na namalayan na nakatulog na pala ako.

Kinabukasan, wala parin akong Dylan na nakita, kinuha ko ang phone ko at nakita ang message nya.

*I’m sorry, hindi ako makakauwe.*

Napaawang ang labi ko at hinagis lang sa kama ang phone saka pumasok nako sa restroom para magasikaso sa pagpasok ko. Nandon parin sa kusina ang mga hinanda kong pagkain para sa kanya, sa sobrang inis ko ay tinapon ko nalang iyon,di narin naman makakain yon dahil sira na. Buong maghapon akong walang gana, kahit sa mga discussion ay hindi ako makapagfocus. Iniisip ko kung saan ako pupunta mamaya, ayokong umuwi sa penthouse.

Papalabas nako ng university nang tumunog ang phone ko, isang text message galing kay Dylan.

*Where are you?*