Pink-haired Eirah Bennisse (Better Place Series #3)

Chapter 15

Nikolai’s Point of View 

It’s been two hours. Wala pa rin akong balita sa kaniya. D*mn. Nasaan na ba siya ngayon? I don’t want to do this, but I am desperately wanted to find out where the f**k is she!

I parked my car at the front of A. Company. I am sure that he’s here. Ang alam ko ay nagpa-practice ito kasio siya raw ang future CEO ng mga Armalana, no wonder, siya ang first born. But I heard that he doen’t want to be a businessman. Siguro, si Mikai ang nagbanggit sa akin no’n, iyong mga panahon na hindi pa nabubuntis si Mikai.  Naging magka-relasyo sila noon pero hindin rin nagtagal. I don’t know if Keith treated my sister as his girlfriend.

Hindi ko alam. Sila lang ang nakakaalam na pareho no’n.

Nagtungo kaagad ako sa loob ng building. Hindi ko na siya kailangang hanapin pa sapagkat nasalubong ko na siya. Ibig sabihin lang niyon ay hindi siya nag sinasabi na lalaking sumundo kay Eirah kay apartment.  Lalagpasan niya sana ako but I called his attention. “Keith.”

Natigilan naman siya. He was slightly shocked when he saw me. “Mr. Serratore?” nag-aalangan pang sambit niya. I’m seeing his face right now and I want to punch him, naalala ko lang ang kaisipan na maaaring may nangyari sa kanila ni Eirah. Eirah didn’t told it to me directly pero parang ganoon ang gusto niyang iparating sa akin.

Tumango na lang ako kay Keith.  “Would you mind if I ask something?” I asked. Tumango rin siya sa akin.

“Yes, what is it?” tanong niya sa akin.

“H-have you seen Eirah?” He furrowed as I asked that question.

“No,” sagot niya lang sa akin. Napamura ako sa utak ko. I don’t even have an idea why I am asking him this. It’s like I have no choice, hindi ko alam kung sino ang kaniyang mga pamilya, o kahit na kilala ko ay malamang ay hindi rin nila alam. Nawawala si Eirah at sila mismo ang naghahanap. Naglapag pa sila ng reward kung dino man angt makakapagturo kung nasaan si Eirah. Kaya, yeah, for sure, wala na siya rito sa Tastotel City.

“D-did you k-know where is she, or where I could find her?” tanong kong muli sa kaniya.

“Would you also mind if I ask? Why?” tanong niya sa akin. I refused to grimaced.

Pinigilan ko rin ang sarili ko na mainis sa kaniya. I need to know where is she! I wanna talk to her, so badly.

“She’s my girlfriend,” sagot ko sa kaniya.

“Kung girlfriend mo siya bakit hindi ka niya tinawagan? Ikaw dapat ang una niyang tatawagan,” hindi pa kumbinsidong sabi niya.

“I lost my phone. Naki-hiram pa nga ako ng telepono at sinubukan siyang tawagan pero nakapatay na ang phone niya,” pagsisinungaling ko pa para lang makahanap ng impormasyon.

“Oh? I see. I get it now,” sabi niya na lang. “Maipapangako mo ba sa akin na hindi mo siya ilalaglag? Because, I know that you already know that her family is finding her at this moment. Pati na rin ang mga tao rito sa Tastotel kasi gusto rin nilang makuha ang pabuya.” Tumango naman ako sa kaniya.

“Yes, I want to see her,” I murmured. He smiled at me.

“Promise me that, because I promised to her that I won’t tell this to anyone,” sabi niya. Napakunot naman ang aking noo. That b*tch! So, it really means that Keith know where is Eirah! Bakit sa akin ay hindi niya man lang sinabi?!

“I promised, where is she?” seryosong tanong ko sa kaniya. Tumango siya sa akin.

“Hacienda Alejandra,” sagot niya. Nagulat ako pero tumango na lang din sa kaniya. Aabutin ng apat o limang oras ang biyahe ko nito. But I can’t wait! I really want to see that b*tch now!

Tinapik ko ang balikat ni Keith bago ako nagpasalamat at umalis. Bumalik kaagad ako sa kotse ko at saka nagpunta sa bahay ni Apollo. Yes, I needed him right now! Pagkaparada ko ng sasakyan ko sa bahay niya ay sunod-sunod ang aking mga katok. Umaasa ako na sana’y nandito siya sa kanila. Walang nagbubukas sa akin ng pinto pero napansin ko na bukas ang pinto at hindi ito naka-lock kaya pumasok na ako.

“Ugh, ahhh, yes, yes Apollo…”

Agad akong napatalikod nang makarating ako sa living room. They’re on the sofa! Doing some miracle!

“Omg! May tao!” sigaw no’ng babae. Hindi muna ako lumilingon, what the actual f**k.

“It’s okay, babe. Si Nikolai lang pala. Get some dress, punta ka sa kuwarto ko tapos maghubad ka ulit.” Napangiwi naman ako sa sinabing iyon ni Apollo. I suddenly missed Eirah… naked.

Nakarinig ako ng mga yabag sa hagdan. Malamang ay paakyat na ang babaeng iyon. Hindi ko naman nakita ang kaniyang mukha at hindi ko rin siya nabosesan. Hindi ko alam kung sino ang babae na nasa ibabaw ni Apollo kanina, and you know, why she’s on top. Ayaw ko nang i-detailed.

“You can turn around now, Nikolai,” sabi ni Apollo. “What are you doing here?” tanong niya pa. Humarap naman ako sa kaniya. He’s wearing a white robe and smoking.

“I need your help,” diretsong sabi ko sa kaniya.

“What kind of help?”

“I need to go to Hacienda Alejandra immediately,” I said seriously.

“I will not ask why anymore. Okay, I’ll help you,” sabi niya. Tinalikuran niya ako at kinuha ang telepono niya. May tinawagan siya roon. “Please ready the private plane,” rinig kong sabi niya sa kausap niya.

Mabilis lang talagang kausap si Apollo. I am thankful that I have a friend like him. Pagmamay-ari ng pamilya nila ang Kretitalia Airlines. Mabuti na lang talaga. Kahit naman kasi may sarili kaming plane ay wala rin naman ang mag-pipiloto ro’n. I didn’t know how to drive a plane.

Hindi si Apollo ang maghahatid sa akin patungo sa Hacienda Alejandra. He assigned someon, hindi raw siya puwede ngayon at alam ko na kaagad kung bakit. “Sorry for disturbing you,” sabi ko nalang. Natawa naman si Apollo sa akin.

“Yes, you disturb us. So, you can go now,” sabi niya pa bago ako tuluyang maka-alis.

Dumating ang kaniyang private plane minute lang ang lumipas at sinakay ako niyon. Mabilis kaming nakarating sa Hacienda Alejandra. Sana lang talaga ay nandoon talaga si Eirah. May na-ihanda na rin si Apollo na sasakyan papasok ng Hacienda Alejandra. Kaya hindi na kami nahirapan pagdating doon. I know this place, ilang beses na akong nagpunta rito. Kahit no’ng bata ako ay dito kami madalas maglaro ni Mikai. Kalaro pa namin sila Xandro noon. Maliban kay Xander, he used to distance himself to us. Matagal-tagal na rin simula nang huli akong nagpunta rito but I do know that they’re still know me.

Pinapasok nga nila ako sa entrance pa lang. Habang nagmamaneho ako sa malinis na daan ay hindi ko maiwasan na mapangiti. I actually miss this place. Napahigpit naman ang hawak ko sa steering wheel nang maalala ko ang dahilan kung bakit ako nandito. It’s Eirah. I sighed. I don’t know why I am really worried right now. Kung nandito si Eirah sa Hacienda Alejandra, sino naman akaya ang lalaking sumundo sa kaniya sa apartment niya? Hindi kaya… si Xandro? Napailing-iling naman ako. Wala rin akong ideya na malapit din pala ang babaeng iyon sa mga Alejandro, I am not sure yet.

Pagdating ko sa may mag kuwadra ay nasalubong ko kaagad ang putikan na babae at nilagpasan niya ako. Bakit siya putikan? Posibeng naglaro lang siya? I don’t know, maraming putik sa lugar nito kaya normal lang. Ang hindi lang normal ay umiiyak siya. Napakunot naman ang noo ko. She also looks familiar. Hindi ko na lang pinansin. Napailiing na lang ako. Nagdire-diretso lang ako sa paglakad. Alam ko na may bahay sa may garden at doon ang punta ko, tumingin na kasi ako sa pligid pero wala naman akong nakitang bakas ni Eirah.

Malapit na ako roon ay nakita ko si Xandro na tumatakbo papalagpas sa akin. Hindi niya naman ako napansin. “Xandro!” I called him, Hindi niya pa rin ako napansin, or should I say, hindi pinansin?

Nagpatuloy na lang ako sa paglalakad pero lubos na natigilan nang makita ko siya…

Si Eirah…

Nagsalubong lang ang mga kilay ko dahil sa nakikita ko ngayon. Nararamdaman ko na parang kumukulo ang lahat ng dugo ko sa katawan. I saw Camilo… and this pink-haired Eirah Bennisse! Tama nga talaga ang sinabi ni Keith sa akin na nandito siya sa Hacienda Alejandra. Umigting ang aking mga panga. Camilo was caressing Eirah’s cheeks and this woman seems to be enjoying it. Napakuyom ang mga kamao ko. Tanging ang pagsuntok lamang kay Camilo malinaw sa akin. Hindi ko na napigilan ang sarili ko na lumapit sa kanila

Eirah’s Point of View

 Magte-thank you lang sana ako kay Camilo pero hindi ko na natapos ang buong ‘Thank you’ dahil ang sunod na nangyari ay nakaupo. Sobrang bilis lang ng pangyayri na animo’y hangin lang na dumaan. Nanlaki Ang mga mata ko at napatili.

“Hala!” I shrieked. Pinupunasan niya ngayon ang dugo niya sa may gilid ng labi niya. Napatingin naman ako sa gumawa niyon. Mas lalo lang akong nagulat nang makita ko si Nikolai. Ang sama ng kaniyang mga titig sa akin. Magsasalita pa sana ako pero kinuha niya kaagad ang braso ko at hinila papalayo kay Camilo. Nilingon ko ito, tumatayo na siya. Ang lakas kaya no’n!

Pero… bakit siya sinapak ni Nikolai?

Napansin ko na malapit na kami sa isang malaking puno may lilim doon ngunit parang wala siyang balak na tumigil. Hila-hilla niya lang ako papunta sa kung saan kaya naman binawi ko na ang braso ko. Ang higpit din kasi ng hawak niya sa akin. Kulang na lang ay bumaon na ang kuko niya sa akin.

“Nikoalai, sandali,” naguguluhang sabi ko. Doon din kami parehong natapat sa may malaking puno. “Bakit mo siya sinapak?” tanong ko sa kaniya. Tumingin ako sa kaniya ng diretso, nakatingin lang din siya sa akin ng diretso. Pansin ko na kaagad nag galit sa kaniyang mga mata. Bakit siya nagagalit? Anong ginawa ni Camilo sa kaniya? Hindi ko maintindihan! Sana panaginip lang ito.

Sana panaginip lang iyong sabunutan at itong pagdating ni Nikolai at sinapak niya pa si Camilo.

He gritted his teeth. “Ganiyan ka ba talaga?” he asked.

“Anong ganiyan?” tanong ko pa sa kaniya. Marahas niyang hinatak ang aking braso. Ako naman ay nanlalaki lang ang mga mata. Wala talaga akong matindihan! Hindi ko siya maintindihan!

“I told you, that you are mine! Mahirap bang intindihin iyon? Sinabi ko rin na huwag kang aaligid sa mga lalaki bakit ba hindi ka makaintindi?! Bakit kailangang lumandi?!” sigaw niya sa akin. Halos mabingi na nga ako, eh. Baka nga lahat ng trabahador sa hacienda ay narinig ang mga sinabi niya sa akin.

Bigla akong nakaramdam ng kakaibang kirot sa dibdib. Pinanatili ko ang panlalaki ng mga mata ko. Kung marahas niyang hinatak ang aking braso ay marahas ko rin itong binawi mula sa kaniyang pagkakahawak.

“Nikolai…” I murmured. Tuminigin lang ako ng diretso sag alit niyang mga mata. “Malandi ba talaga tingin mo sa akin?”

“Ayon ka naman talaga ‘di ba? P*kp*k.”

I pursed mdy lips. Napatango-tango ako sa kaniya. Lalo ko lang naramdaman ang kirot sa dibidib ko dahil sa sinagot niya sa akin. “Congrats, napatunayan mo nga talagang p*kp*k ako. Ano bang ginagawa sa mga p*kp*k pagkatapos gamitin sa kama? ‘Di ba tinatapon? Iniiwan na kaagad pagkatapos gamitin? Bakit hindi mo magawang lumayo sa akin?” My voice broke. Mukhang maiiyak na naman ako.

Hindi siya nakasagot, pinakatitigan niya lang ako. Nagpatuloy ako sa pagsasalita. Parang gusto ko ilabas itong mga nararamdaman ko ngayon. “Dapat nga sanay na ako kasi araw-araw na lang palagi kong naririnig iyang mga salitang iyan. Pero wala, eh, nasasaktan ako ngayon kasi sa iyo pa talaga nanggaling, akala ko pa naman kakampi na kita kasi willing ka na damayan ako sa lahat ng problema ko katulad kahapon,” sabi ko pa sa kaniya. Tutulo na ang aking mga luha anytime. Napatalikod naman siya sa akin at napasabunot sa kaniyang buhok.

“Paano naman kita madadamayan sa problema kung una pa lang ay wala kang balak na sabihin sa akin ang mga problema mo? You didn’t even bother to tell me na naglayas ka. Hindi mo man lang ako inabisuhan na aalis ka na pala sa apartment mo.  Hindi mor in sa akin sinabi na nasa Hacienda Alejandra ka. Halos tatlong oras kitang pinaghahanap tapos, eto lang ang madadatnan ko? Nakikipaglandian ka kay Camilo? Hindi ka ba talaga makapagpigil?!” sabi niya habang paharap siyang muli sa akin.

Awtomatiko ko siyang nasampal. Doon na nagsituluan ang aking mga luha, pinunasan ko ito kaagad gamit ang braso ko. “Hindi ako sa kaniya nakikipaglandian! He was just helping me! Alam mo ba ang pakiramdam na natutulog ka tapos bigla kang kakaladkarin? ‘Ni hindi mo nga ako tinanong kung okay lang ako. Nakikita mo ba itsura ko, ha?! Itong buhok ko na gulo-gulo at may mga putik?! Alam mo ba na hanggang ngayon masakit ang anit ko dahil sa mga sabunot ng pangit na babaeng iyon? Hindi mo alam because you didn’t ask!” Hinawakan ko pa ang buhok ko at hinarap iyon sa kaniya. “You don’t know the whole story!” I sobbed.

Natahimik siya, napatakip lamang ako ng aking mukha. “Nandito ako sa hacienda kasi nagtatago ako sa mga Daddy ko na gusto akong ipadala abroad,” dugtong ko na lang. Tumingin ako sa kaniya habang sumisinghot-singhot. “Hindi mo gusto ang pananamit ko ‘di ba? Hindi mo gusto halos ang lahat sa akin, wala na akong magagawa ro’n,” hagulgol ko. “Hindi kita pipilitin na gustuhin ako kahit na gusto kita!” sabi ko at hinampas ko siya ng marahas sa dibdib niya. Natigilan siya. Unti-unti kong napansin na nawawala ang mga galit sa kaniyang mga mata.

“You’re right…” sabi niya. He looked away. “I didn’t mean to say those…” guilty pa niyang sabi. Napailing naman ako habang patuloy pa rin na tumutulo ang luha.

“You mean it!” sabi ko at akmang tatalikuran na siya. Ayaw ko nang makipag-usap pa sa kaniya, but he grabbed my arm. Agad niya akong niyakap ng mahigpit, natigilan ako, gusto ko siyang itulak pero nanikip lang ang dibdib ko. Imbes na itulak siya ay yumakap lang ako sa kaniya ng mahigpit at umiyak ng umiyak.

“Please, stop crying,” he whispered into my ears.

“After this, please go away, stay away with me,” sabi ko sa kaniya. Napapikit pa akong habang humahagulgol, para na naman akong bata kung maka-iyak.

Kumalas siya sa pagkakayakap sa akin. Hinalikan niya ako kaagad nang magkaharap na kaming muli. Gusto ko siyang itulak pero hindi ko magawa. Magkadikit lamang ang mga katawan naming, napa-atras siya habang nakapulupot ang mga braso niya sa akin. Napasunod na lang din ako hanggang sa tumigil siya at mukhang nakalapat ang likod niya sa malaking puno.

“I don’t want to do that,” mahinahon na sabi niya, he cupped my face and he started to kiss my tears away. Napapikit lang ako ng mariin.

“You should,” sabi ko. Sinimulan ko nang alisin ang mga kamay niya sa akin. Hindi naman ako nahirapan. Umiiling-iling siya habang nakatingin sa akin.

“I don’t want to leave. I am staying here with you or you can come with,” sabi niya.

“P*kp*k nga ako sabi mo ‘di ba? Hindi naman ata normal na may mags-stay sa akin na lalaki matapos na may mangyari,” paalala ko sa kaniya. Napasabunot ulit siya ng kaniyang buhok.

“Bakit mo kasi pinapanindigan?!”

“Panindigan ko sa hindi, hindi na magbabago ang tingin niyo sa akin!” I howled. Tinitigan niya lang ako ng ilang segundo bagon umiling.

“I’m staying here,” sabi niya.

“Sige, pero huwag mo ‘ko lapitan,” sabi ko sa kaniya. Hindi ko na hinintay ang reaksyon niya. Tinalikuran ko na siya at tumakbo papalayo sa kaniya.