DINALA ako ni Garreth sa isang lugar kung saan kaming dalawa lang. Mula sa aming kinatatayuan ay naririnig ko ang lagaslas ng tubig na nagmumula sa batis at ang huni ng mga ibon. Pinagmamasdan ko ang buong kapaligiran, nasa paanan kami ng bundok malapit sa kabihasnan kung saan ay naninirahan ang mga manggagawa ng iba’t ibang uri ng sandata, ang Wayhem.
“Bakit mo ako dinala rito?” tanong ko kay Garreth na nasa aking likuran.
Naramdaman ko ang pagdikit ng kanyang dibdib sa aking likuran, pinulupot niya ang kanyang braso sa aking bewang at binaon ang mukha sa aking batok saka pasimpleng inamoy.
“I know you feel it too, Bella.”
Hindi ko mapigilang humugot ng malalim na hininga sapagkat batid ko kung ano ang ibig sabihin. Nais kong ipabatid sa kanya ang aking nararamdaman ngunit naroon ang
