CONSEQUENCE
2174 Words
Malakas na binato nito ang cellphone niya sa buhangin at pilit na kinalma ang sarili. Nag-iigting ang panga habang nanginginig ang buong katawan sa galit at inis na dinampot ang bato mula sa bulsa saka tinapon ito sa dagat ng walang pag-aalinlangan at naupo.
“Ako? Magpapakontrol sa isang babae? Hinding-hindi mangyayari yon!”
Sigaw niya at tinignan ang cellphone na nakalubong ang kalahati sa kailaliman ng buhangin tsaka inalala ang sinabi sa kaniya ng kaibigan.
~Edi pag nagkataong naulol ka din sa isang babae, that proves you wrong. Men are beasts, but a woman has tamed you.
“You’ll see, James. Papatunayon ko sayong mali ka ng iniisip. Hindi ako magpapatuta sa kahit na sinong babae. Makikita mo.”
Patuloy niyang paghamon dito, hindi tinatanggap ang pagkatalo habang nag-iinit pa rin sa galit.
~Nag-iisip ka ng paraan para hindi mo Makita yung babae? Gano ka kasiguradong hindi mo pa nakikilala ang babae?
Bakit ba kasi na isip ko pang lumabas kagabi?! Kung hindi lang sana ako naglakad sa dalampasigan, edi hindi ko na nakita yung babae! Edi sana walang problema ngayon! Ang bobo mo, ang bobo bobo mo Ethan!
Panuran niya sa sarili at inis na tumayo, tsaka dinampot ang cellphone at inis na ibinalik iyon sa kaniyang bulsa. Pinakiramdaman pa niya gamit ang mga daliri at hinanap ang bato sa loob ng kaniyang bulsa, at bilis na napatingin sa dagat ng maalala ang pagtapon niya nito.
“PUNYETA! ANG BOBO! BOBO!”
Walang humpay na mura niya at bilis na napasisid sa dagat, hindi binibigyang pansin ang lamig dahil maaga pa.
Kahit ang nasabi pa niya kanina lamang na papatunayan niyang hindi siya kayang kontrolin ng isang babae ay agad na nawaglit sa isip niya at agad na ibinaon ang mukha sa dagat at ibinuklat ang mata sa buhangin saka hinanap ang bato.
Dahan dahan niyang hinakbang ang paa habang sinisisid ng kalahati niyang katawan ang dagat at ang mata niya ay nanghahapdi sa alat ng tubig-dagat habang hinahanap ang bato. Ilang Segundo at inahon muna niya ang sarili upang huminga ng hangin habang hindi mahupa ang inis sa sarili.
Hindi ka pala mauulol ha? Nagpapatawa ka ba Ethan? Anong akala mo sa sarili mo? Joker?!
Inis niyang turan sa loob ng kaniyang pag-iisip ang at muling ibinaon ang mukha sa dagat at nagpatuloy sa ginagawa niyang batid niya, ay napagmumukha siyang tanga.
Umaga pa, at siya lamang ang nag-iisang wala sa katinuan at nagsimulang tumakbo papunta sa dagat at palakad lakad doon ng maingat na parang naghahanap ng kayamanan.
Kapag nawala yon, pano na lang ang mangyayari sa akin?!
Paano kung maulol din ako tulad nung lalaki?!
Pano kung maglaho rin ang babaeng yun?!
PUNYETA! EH BAT BA KASI ANG BOBO MO! NAKAPAGPAGAWA KA NG MGA GUSALING SING TAAS NG LANGIT AT MAAYOS NA SINASAALANG-ALANG ANG KALIGTASAN NG BUHAY NG MGA TAONG PAPASOK DOON, TAPOS LETSENG BUHAY MO DI MO MAPALAKI NG TAMA?! ANG BOBO MO TALAGA! NUKNUKAN KA NG KABOBOHAN ETHAN VALDEZ!
Mag-iisang oras na at hindi niya pa rin Makita ang bato, pero hindi pa rin siya humihinto.
Nahihiya na siya sa ginagawa niya at may mangilan-ngilan na rin ang nakahiga sa buhanginan para magbabad ng katawan sa init ng araw at kitang-kita siya sa di kalayuan, pero lamang ang takot niyang matulad kay Martine.
Bahala ng magmukhang tanga ng isang oras kakasisid dito kesa maulol ng buong taon.
Pangungumbinse niya sa sarili at patuloy na naghanap sa kailaliman ng dagat. Hindi napansin ang tuluyang paglipas ng oras hanggang sa makaramdam na lamang siya ng gutom. Halos hindi pa niya mapansing mag a-alas diyes na at halos tatlong oras na siyang nakababad sa dagat.
Hindi niya pa maalala na tatlong oras na ring nakababad ang cellphone niya sa bulsa at kasama niyang sumisid sa dagat.
Sunod sunod na kamalasan at hindi pa natatapos ang araw. Inis siyang napabalik sa dalampasigan at pilit na binubuhay ang kaniyang cellphone. Halos manigas na ang daliri niya sa kakapindot ng power button, pero hindi pa rin nabubuhay ang cellphone at inis na ibinato na lamang niya iyon palayo tsaka tumayo.
Malabo nang mahanap niya pang muli iyon. Panigurado ng nakalubong na iyon ng ilang sentimetro sa ilalim ng dagat at imposible niya ng mahanap iyon. Kahit yata ay kunin muna ang tubig-dagat at hahanapin niya sa isang malawak na buhanginan ay hindi niya pa rin iyon mahahanap.
Bagsak ang balikat at nababahala siyang umalis ng dalampasigan at pumasok sa isang restaurant may di kalayuan at nag-agahan.
Tahimik niya lamang na nginunguya ang pagkain habang malalim ang iniisip. Nababahala na siya habang iniisip na tuluyan ng nawala sa kaniyang kamay ang bato at ang posibleng kasunod na mangyari pagkatapos ng ginawa niya.
Inis niyang sinubo ang isang piraso ng manok at napansin ang kakapasok pa lamang ng si Martine.
“Martine!”
Sigaw niya at nakuha naman nito ang atensiyon ng lalaking napabaling agad sa kaniya atsaka siya tinaasan ng kamay habang kumukuha ito ng plato at nagkuha muna ng pagkain.
Ilang minuto muna siyang naghintay sa inuupuan bago naglakad patungo niya si Martine at umupo sa mismong harap niya.
“Good to see you here-“
Bati nito ng may maliit na ngiti pero agad naman iyong nabura ng makitang basa pa ang buhok ni Ethan at maging ang suot nito shorts. Tiningnan pa niya ang mga daliri at halata sa balat nitong ilang oras ring nakalubog sa tubig.
“Are you fresh from the water? Your clothes are dripping.”
Ani nito at tiningnan lamang ni Ethan ang shorts niya ng walang pakialam tsaka ipinatong sa plato ang hawak nitong tinidor at kutsilyo.
“Listen, I lost the stone.”
“You should use the right word for it, Ethan. I lost the stone is not the the word, it has to be I got rid of the stone. And I respect your decision.”
“No, I did not throw it intentionally. It was an accident.”
“You’re saying me that throwing something is not intentionally and is considered an accident now?”
“You know how you punch the wall and regrets doing that afterwards, it’s the exact same thing. I was just angry, I threw it by mistake.”
“And that explains why you’re soaking wet. You must have spent the rest of the morning dipped in the ocean trying to find it?”
“So what do I do?”
“What do you mean, what should you do?”
“How do I find it?”
Desperadong tanong niya dito at kita naman iyon sa Martine sa paraan ng pagtingin nito sa kaniya.
“Look Ethan, I guess you have forgotten why I’m doomed right now. I’ve thrown it into the ocean just like you did, and I’m not cursed right now if I knew how to find it. How would I know what to do, even that goddamn stone given to me I still haven’t found.”
“Does that mean I just end the same fate as you do? Mesirable?”
Hindi naman nagustuhan ni Martine ang panurang ito at kunot noong binalaan siya.
“Mind your words.”
“I’m sorry.”
“Look, you just have to leave the island today or lock yourself in your room. Roam around at night when no one is around. Just make sure you cannot make a possible way that you could meet a woman.”
Napabuntong hininga nalamang si Ethan at isinalampak ang sarili sa upuan at pinikit ang matang maanghang pa sa siling labuyo at nababad ito ng ilang oras sa alat.
“You’re late. I think I just met her last night.”
“Well then, you’re doomed. Try to figure it out on your own, man. It’s not something I can help you with. I’ve got things to do, I don’t have much time. I’m visiting her school today, try to find out if I can get her exact address.”
Aniya at bilis na tinapos ang pagkain sa mesa habang nakatingin sa relo at nakitang malapit nang mag alas dose. Mahigpit ang schedule sa paaralang iyon, at hindi sila nakapag e-entertain ng bisita kapag class hours. Ibig sabihin ay lunch time at during break niya lang pwedeng gambalain ang mga nagtatrabaho roon at isang oras na lamang ang natitira bago mag alas dose.
“I still can’t believe how crazy you are for a woman you have only met for a month.”
“Well, you’ll experience it yourself. Have fun, Ethan.”
Sarkastikong komento niya bilang ganti sa nasabi nito sa kaniya kanina at iniwan na siyang mag-isa sa mesa. Panay pa rin ang pag-iisip niya sa kung ano ang pwedeng gawin. Alangan namang magmukmok siya sa loob ng kaniyang villa. Eh para saan pa at nagbakasyon siya sa ibang bansa kung hindi rin naman pala niya iyon nanamnamin?
Eh pano nga naman kung Makita na naman niya ulit ang babae sa kakaenjoy niya sa bakasyon. Baka sa bakasyon niya lamang maeenjoy ang buhay niya at mmiserablo na pag-uwi.
Pambihirang problema to!
Sira pa ang phone niya at hindi niya matatawagan ang Mama niya para sana ay humingi ng payo.
Inis niyang inubos ang pagkain at bumalik na sa private villa para magpalit ng damit. Agad naman niyang ginamit ang telepono at nagdial sa front desk.
“Lover’s Island Quarter III Front Desk, this is Amea. How may I help you?”
“Good Morning, can I have you direct me to the hotline for tourist guides please?”
“I will have you directed to the office of the tourist guides. Your call will be on hold as I direct you to another line and will be reconnected when you hear the second beep.”
Maigi namang nag-antay si Ethan habang hindi pa naririnig ang pangalawang tunog mula sa telepono at nabuhayan ng loob ng marinig ang boses ng isang babae.
“Lover’s Island Tourist Guide Service Office. How may I help you?”
“Yeah, I’m a guest. Ethan Valdez if you’d have me checked, I’d like to request my tour guide to come to my villa.”
“I’ll have to check on the Tourist Guide list Sir, please wait a minute.”
“Go ahead.”
Sandal namang ipinatong ng desk officer ang telepono sa mesa at nagtype sa monitor tapos muling kinuha ang telepono kung saan nag-aantay si Ethan sa kabilang linya.
“For confirmation Sir, Mr. Sali Romir Chu is your assigned guide, am I correct?”
“Yes he is.”
“All right Sir. We’ll have Mr. Sali summoned to your Villa in a minute.”
“Thanks.”
“Do you have anything else I can help you with?”
“Nothing else. Thank you.”
“Very happy to help you Sir.”
Magalang na sagot ng desk officer bago ipinutol ang linya at kumuha naman siya ng isang lata ng beer sa ref at saka linagok iyon habang dahan-dahang binuksang sliding door na konektado sa balcony kung saan andoon ang infinity pool.
Ilang minuto pa ay tumunog ang doorbell at bilis na pinagbuksan ni Ethan ng pinto ang nakatayong si Sali na may malapad na ngiti.
“Good Morning Sir? Where would you like me to take you today?”
“To the cave.”
Seryosong sagot ni Ethan habang sing bilis naman ng kidlat ay nawala ang ngiti sa mukha ni Sali.
“I’m afraid I can’t take you there Sir. Guests… No one, is allowed to go there.”
“I lost the stone.”
Lumaki naman ang mata ni Sali ng napatingin kay Ethan matapos banggitin ang mga katagang yun. Walang alinlangan ay pumasok siya sa loob ng tinutluyang villa ni Ethan at isinara ang pinto.
“How could you lost it Sir? I did not force you to take the stone. If you were going to get rid of it, you should have just said no when I offered to give it to you.”
“It was an accident. I d-did not mean to throw it.”
“Do you know what happened the last time a guest had received the matchmaker’s stone and got rid of it? The woman that the matchmaker had given him disappeared. Then we just recently found out that the woman drowned into the ocean one night. Her body was found by the coastguards who were roaming around the coast of the island last month. The matchmaker has offered you a gift, and she’s generous upon picking the best woman that would be perfect for you, but if you throw away the gift she has offered you, she’d give you a karma twice as how generous she is. The last thing you would want to do, is make the matchmaker angry.”
Nagmistulang isang makapangyarihang nilalang si Sali ng tumugma ang tunog ng isang nakakabinging kidlat ng sinabi niya ang huling katagang iyon.
“I cannot explain it to you with a scientific explanation and facts that could support the claim. But it happens. It always happens.”
- Writer
