Unspoken Aggreements

Chapter 11

Lahat na lang ay pinagbabawalan niya ako. Bakit hindi na lang niya ako hayaan na tumulong sa mga kasambahay niya?

Hindi kasi ako sanay na walang ginagawa. “Trev naman, hayaan mo na kasi ako!” naiirita kong turan sa kanya, ngunit mariin siyang umiling-iling.

Napahilamos na lang ako sa aking mukha. “Ayokong mapagod ka,” sagot niya.

Ang OA niya. Padabog akong umakyat sa kwarto ko. Bahala siya. Nakakainis siya.

Agad kong sinarado ang pinto at nagtalukbong ng kumot.

Lumipas ang ilang araw—linggo. Mag-aalas-siyete y medya na ako nagising. Inaya ko si Trev na magsimba ngunit mariin siyang tumanggi, kaya’t nakasimangot akong kumain ng agahan. Nasa tapat ko siya.

Pinanggigilan ko ang hotdog na nasa plato ko. “Anti-Christ siguro ang lalaking ‘to. O di kaya’y maligno!” mahinang bulong ko habang pinagtutusok ang hotdog.

Sabay na matalim akong tumingin kay Trev. Napalunok siya ng laway. “May galit ka ba sa hotdog?” tanong niya.

Iyong hotdog ang pinagbubuntungan ko ng inis. “Sayo ako galit!” sagot ko. Saglit siyang napatigil sa pagsubo ng longganisa at sabay na tumingin sa akin.

“Bakit?”

“Kasi maligno ka! Ayaw mo akong samahan magsimba. Minsan na nga lang ako makapagsimba, tapos ikaw, ayaw pa akong samahan… nakakainis ka!” padabog kong sagot.

Napapailing siya, nakangisi, na para bang nagustuhan pa niya.

Ang sabihin mo, maligno ka! Takot ka ba masunog, ha? Tangina, samahan mo kasi ako!”

Sa sobrang inis ko, dumampot ako ng hotdog at walang pag-aalinlangan itong ibinato sa kanya. Tumama pa ito sa mukha niya.

Napatayo siya. “Deserve!” turan ko pa sabay tayo.

Napahilot siya sa kanyang sentido. “I've lost my appetite. Sa labas na lang ako kakain.”

“Kung ayaw mo akong samahan magsimba, edi ‘wag!” padabog kong sagot at nag-walkout.

Agad akong umakyat sa kwarto at naglinis ng aking katawan. Suot ko ang aking puting bestida at simpleng sandalyas.

Habang pababa ako ng hagdan, nakasalubong ko siya. “Where are you going?” tanong niya.

Inirapan ko siya ng mga mata.

Inirapan ko siya ng mga mata at nagpatuloy sa pagbaba ng hagdan. Hindi ko siya pinansin, pero ramdam kong nakasunod ang tingin niya sa akin.

“Teka lang,” pigil niya, sabay hawak sa braso ko.

Agad kong binawi ang kamay ko. “Don’t touch me!” mariin kong sabi, sabay taas ng kilay.

Napakamot siya ng ulo, halatang nahihirapan. “Hindi ko alam kung paano kita susuyuin. Lagi ka na lang galit.”

Napahinto ako, tumingin sa kanya nang diretso. “Eh kasi naman, Trev, parang ayaw mo akong samahan sa mga bagay na mahalaga sa akin. Minsan na nga lang ako magsimba, tapos ikaw, wala man lang effort.”

Tahimik siya sandali, bago ngumiti ng pakiramdam kong may binabalak. “Kung gusto mo, sasamahan na kita. Pero may kondisyon.”

Napakunot ang noo ko. “Ano na namang kaartehan ‘yan?”

“Kapag nagsimba tayo, pagkatapos nun… date tayo. Ako ang libre.”

Saglit akong natigilan, hindi ko alam kung matatawa o maiinis. “OA ka na naman.” Pero sa loob-loob ko, may bahagyang kilig na kumikiliti.

“Deal?” tanong niya, sabay abot ng kamay.

Tumingin ako sa kanya, nagpakipot pa ng ilang segundo, bago ko marahang tinapik ang kamay niya. “Bahala ka. Pero huwag kang magreklamo kapag napagod ka.”

Napangisi siya, parang siya pa ang panalo. “As long as kasama kita, never akong mapapagod.”

“Wait for me, maliligo lang muna saglit at magbibihis!” dali-dali siyang tumakbo paakyat sa kwarto niya.

Hinintay ko siya, nakaupo ako sa sopa, nanginginig sa inis. “Ilang minuto na lang ay magsisimula na ang misa! Ang kupad niyang kumilos!” bulong ko sa sarili, sabay tadyak sa sahig.

Narinig ko ang kalabog ng pinto at ang tunog ng shower na mabilis na bumuhos. Napailing ako. “Kung marathon ito, siguradong last place siya.”

Maya-maya, bumaba siya, nakaputing polo at maayos na pantalon, parang model ng Sunday mass edition. Nakangiti pa. “Ready na ako.”

Napataas ako ng kilay. “Ready? Eh halos late na tayo!”

Lumapit siya, nag-abot ng kamay. “Come on, baka umabot pa tayo sa homily.”

Napatingin ako sa kanya, nagpakipot pa ng ilang segundo, bago ko marahang tinanggap ang kamay niya. “Kung hindi lang dahil gusto kong magsimba, hindi kita hihintayin.”

Ngumisi siya, sabay bulong, “Worth the wait naman ako, ‘di ba?”

Napairap ako, pero hindi maitago ang bahagyang ngiti.

Pagdating namin sa simbahan, halos nagsisimula na ang misa. Mabilis akong bumaba ng kotse, halos tumakbo papasok, habang si Trev ay nakasunod lang, kalmado pa rin na parang wala siyang pakialam sa oras.

“Bilisan mo!” bulong ko, sabay hila sa braso niya.

Ngumisi siya. “Relax, hindi naman tayo late. Tingnan mo, nagsisimula pa lang ang opening hymn.”

Napairap ako, pero sabay kaming pumasok at naupo sa isang bakanteng pew sa gitna. Tahimik ang paligid, at ang tunog ng choir ay pumuno sa buong simbahan.

Habang nakaluhod ako, taimtim na nagdarasal, naramdaman kong nakatitig siya sa akin. Binuksan ko ang isang mata, at ayun nga—nakangiti siya, nakatingin diretso sa akin.

“Ano ba? Magdasal ka!” bulong ko, sabay kurot sa tagiliran niya.

Napatawa siya nang mahina, halos hindi marinig ng iba. “Eh kasi ang ganda mo kapag seryoso ka.”

Napakagat ako ng labi, pilit na pinipigilan ang ngiti. “Trev, nasa simbahan tayo!”

“Exactly,” sagot niya, sabay bulong, “dito ko mas lalong na-realize na blessed ako… kasi ikaw ang katabi ko.”

Napailing ako, pero sa loob-loob ko, may kakaibang kilig na kumakalat. Kahit inis pa rin ako sa kanya, hindi ko maitago ang bahagyang pagngiti habang patuloy ang misa.

Pagkatapos ng misa, agad siyang lumapit sa pari. Nakakunot ang noo ko, nakasunod lang mula sa gilid, nagtataka kung ano na namang drama ang gagawin niya.

“Father,” magalang niyang bati, sabay kamot sa batok, “salamat po sa homily. Ang ganda po ng mensahe, lalo na tungkol sa pag-unawa at pasensya.”

Napatingin ako sa kanya, bahagyang napairap. Pasensya daw, eh kanina lang muntik ko na siyang batuhin ng hotdog.

Ngumiti ang pari, sabay tapik sa balikat ni Trev. “Mabuti at nakikinig ka, hijo. Tandaan mo, ang pagmamahal ay laging may kasamang sakripisyo.”

Napatingin siya sa akin, nakangisi, parang sinadya pang iparinig. “O, narinig mo ‘yon? Sakripisyo raw. Kaya kahit mainit ang ulo mo, nandito pa rin ako.”

Napakagat ako ng labi, pilit pinipigilan ang ngiti. “OA ka na naman.”

Nagpaalam si Trev sa pari, sabay balik sa tabi ko. “So… since tapos na ang misa, time for our deal. Date tayo.”

Napataas ako ng kilay. “Deal? Hindi ko pa ‘yan sinasabi.”

“Pero hindi mo rin tinanggihan,” sagot niya, sabay kindat.

“Bahala ka. Libre mo ah?”

Pagkalabas namin ng simbahan, agad siyang lumingon sa akin, nakangisi pa rin na para bang siya ang panalo sa lahat ng argumento.

“Saan mo gustong kumain?” tanong niya, sabay hawak sa pinto ng kotse para sa akin.

Napataas ako ng kilay, nakahalukipkip pa rin. “Ikaw ang nagyaya ng date, ikaw ang magdesisyon.”

Ngumisi siya, bahagyang yumuko. “Eh baka hindi mo magustuhan. Gusto mo ba ng café na tahimik, o restaurant na medyo sosyal?”

Napatingin ako sa kanya, nagpakipot pa ng ilang segundo. “Basta libre mo, kahit karinderya okay lang.”

Napatawa siya, sabay iling. “Hindi pwedeng karinderya. Special occasion ‘to. First time mo'kong nakumbinsi na magsimba kasama ka.”

Napairap ako, pero hindi maitago ang bahagyang ngiti. “OA ka na naman.”

“Celebration ‘to. So… Italian restaurant? Or gusto mo Filipino comfort food?”

“Always,” sagot niya, sabay hawak ng pinto ng kotse para sa akin.

---