Chapter 13
1290 Words
“What are you doing?” bigla niyang inilapit ang kaniyang mukha sa akin at sabay hinaplos ang aking pisngi. Ang lagkit ng titig niya sa akin.
Biglang uminit ang aking katawan. “Ngayon ko lang narealize kung gaano ka kaganda,” wika niya, dahilan para mamula ang aking mukha.
Nangamatis tuloy ang mukha ko sa pinagsasabi niya. “Trev, nakainom ka ba ng gamot mo?” pagsusungit ko pa sabay iwas ng tingin.
Tss… Ilang buwan na kaming magkasama bilang f**k buddies, tapos ngayon lang niya nakita kung gaano ako kaganda? Punyemas, Trev!
Hindi ko alam kung ano ang nakain niya para sabihin iyon. Na-overdose ata sa gamot. “Of course not. You are pretty, but mas maganda ka pa pala kaysa sa inaakala ko.”
Ang gulo ng lalaking ito! Bumaba ako ng kama, isa-isa kong pinulot ang aking mga saplot sa sahig at isinuot. “Coca-Cola body pa,” dagdag pa niya sabay kagat ng ibabang labi.
“I might not be losing you, Jey! Ikamamatay ko kapag nawala ka sa akin.”
Talaga lang. Mamatay talaga ang sperm cells niya kapag nag-end na ang kontrata naming dalawa. “Ang drama mo, boy!” sagot ko.
Tumalikod ako at nagtungo sa walk-in closet para kumuha ng puting long sleeve. Ngunit bigla niya akong niyakap mula sa likod, ang kaniyang nguso nakasiksik sa aking balikat. “Promise me, Jey! You're not leaving me alone. I don't know what to do kung mawala ka sa buhay ko.”
Hinalikan niya ang aking leeg kaya’t napapikit ako. “Stop kissing my neck, Trev,” sita ko, ngunit hindi siya tumigil. He still licked my neck.
“Trev!” muling saway ko, ngunit matigas siya. Naiinis akong humarap sa kaniya, ngunit sinalubong niya ng halik ang aking labi.
Napatulala ako habang nakatayo, hanggang sa may nangyari sa aming dalawa. It took fifteen minutes bago kami natapos sa pagma-make love. Pareho kaming hinihingal sa sobrang pagod.
Ipipikit ko na sana ang aking mga mata nang biglang nag-ring ang phone niya sa tabi ng lampshade. Agad niya itong dinampot at nakita kong kumunot ang noo niya.
Sino kaya ang tumawag? At bakit ganoon ang reaksyon niya? Tumayo siya at agad lumabas patungo sa veranda.
Nag-overthink na naman ako. Ilang minuto bago siya bumalik, isa-isa niyang isinuot ang kaniyang mga saplot at nag-ayos ng sarili. “May emergency sa kumpanya. Dito ka lang,” turan niya.
Pagtingala ko sa orasan na nakasabit sa dingding, mag-aalas-siyete pa lamang ng umaga. Pagtango lang ang naitugon ko.
Lumabas siya ng kwarto at naiwan akong balisa. Para kasing may mali. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko.
Sumagi sa isip ko na sundan siya. Dali-dali akong bumangon, dinampot ang bag ko, at pasimpleng bumaba ng hagdan nang hindi napapansin ng mga kasambahay.
Nakita ko si Trevor, may kausap sa phone habang nakatalikod. Dahan-dahan kong binuksan ang compartment ng sasakyan at pumasok. Maya-maya pa, sumakay na rin siya.
Pinandar niya ang kotse. It took one hour and thirty minutes bago kami nakarating sa meeting place ng kausap niya sa phone.
Lumabas siya ng kotse at ako naman ay sumilip sa labas. Painted kasi ang glass ng sasakyan niya. Nakita ko siyang yumakap sa isang babae sa tantiya ko, limang taon ang tanda nito sa akin at hinalikan pa niya.
Tumulo na lang bigla ang aking luha. Sinungaling ka talaga, Trevor De Guzman! Umasa pa naman ako na may nararamdaman ka rin sa akin, ngunit wala pala.
Ako lang pala ang umasa. Ilusyon lamang ang sweetness na ipinadama mo. “Trev…” mahinang bulong ko.
Hindi ako makagalaw sa loob ng compartment. Ilang sandali bago naghiwalay ang kanilang mga labi.
Lumabas ako ng compartment. “Trev!” tawag ko, kaya’t agad siyang napabitaw sa babae.
Tinignan ako ng babae mula ulo hanggang paa. “What are you doing here, Jey?”
Mapait akong ngumiti. “Sinusundan ka,” diretsong sagot ko sabay punas ng luha sa aking mga mata.
“Who is she, darling?”
Darling.
Parang sinaksak ng libo-libong kutsilyo ang dibdib ko nang marinig ko ang endearment nilang dalawa. “She is a friend,” malamig na sagot ni Trev.
Ang sakit. Kaibigan lang pala ako. Ilang buwan kaming nagsesex, wala lang pala iyon lahat. Sabagay, ano ba ang mapapala ko sa isang bilyonaryong CEO? Ang aking f**k buddy?
Sobrang sakit.
Hindi makatingin nang diretso sa akin si Trevor. Malalim akong napabuntong-hininga.
“May kailangan ka ba sa fiancé ko?”
Tumango-tango ako.
“S-sorry… I hope that we won’t cross paths again.”
Kumaripas na ako ng takbo palayo sa kanilang dalawa. Nanlabo ang aking paningin sa mga luha na walang tigil sa pagtulo.
Hindi ko alam kung saan ako tutungo.
Napahinto ako sa pagtakbo. Umupo ako, hingal na hingal, habang patuloy ang pag-agos ng luha sa aking mga mata.
“Sa tingin ko, kailangan mo ang panyo ko.” Napaangat ako ng tingin, sabay punas ng luha gamit ang palad ko—isang tsinito ang nakatayo sa harap ko, inabot niya ang kaniyang panyo.
“Take it, Miss.”
Kinuha ko iyon at pinunasan ang mga luha na kanina pa dumadaloy sa aking mga mata. Umupo siya sa tabi ko.
“I am Zion, and you are?”
Inabot niya ang kaniyang kamay, ngunit nakatitig lamang ako roon. “J-Jey,” nauutal kong sagot.
“Kung hindi mo mamasamain, pwede ko bang malaman kung bakit ka umiiyak? I mean, kung sino ang nagpaiyak sa isang napakagandang dalaga?”
Namumugto ang aking mga mata sa kakaiyak. Hindi ako nakasagot.
“It’s okay, kung ayaw mong sabihin,” patuloy niya, “but let me ask you for breakfast. My treat.”
Nakajogging suit siya, mukhang kagagaling lang sa pagtakbo.
Isang estranghero ang nag-alok sa akin ng breakfast. Gusto ko sanang sumama sa kaniya, ngunit paano kung may masama siyang balak sa akin?
Imbes na sumagot, tumayo ako at nag-ayos ng sarili. Ibinalik ko sa kaniya ang panyo, ngunit hindi niya ito tinanggap.
“Bigay ko na iyan sa’yo, Miss Kim. Kung ayaw mong sumama sa akin, okay lang. Hindi kita pipilitin. Kung anuman ang problema mo, ngumiti ka lang. Pleasure to meet you, Miss Kim. O siya, aalis na ako.”
Nagpaalam siya sa akin at ako naman ay tumango lamang. Agad akong pumara ng taxi at nagpahatid sa mansyon.
Pagdating ko sa mansyon, agad akong umakyat sa kwarto at nag-impake ng aking mga damit.
Di ako nagtagal sa aking kwarto; lumabas na ako at bumaba ng hagdan. Ngunit nakasalubong ko si Manang.
“Aalis ka, Ma’am?” Bumaling ang tingin nito sa dalawang maleta.
“Alam ba ito ni Sir Trev?”
Hindi ko siya sinagot. Sa halip ay tumulo lamang ang luha sa mga mata ko. “Maam, may problema po ba?” nag-alalang tanong nito ngunit niyakap ko lamang siya nang mahigpit.
“Manang, salamat.”
At maya-maya ay bumukas ang malaking pinto—si Trevor De Guzman. “You're leaving?” malamig na tanong niya ngunit agad akong napabitaw sa pagkakayakap kay Manang.
-----
“Our s*x contract was not end yet.
“Manang, salamat.”
At maya-maya ay bumukas ang malaking pinto—si Trevor De Guzman.
“You’re leaving?” malamig na tanong niya, kaya’t agad akong napabitaw sa pagkakayakap kay Manang.
-----
“Our s*x contract has not ended yet.”
Nanatili akong tahimik. At bahagya siyang lumapit sa akin. “Three steps, you might regret,” mariin niyang sabi. Mahigpit akong napahawak sa maleta habang nanginginig ang aking dalawang kamay. “Please let me go!”
Mapait siyang ngumiti. “You think you can just walk away? Our contract binds you, Jey. Hindi pa ito tapos.”
Sabay hawak niya sa braso ko.
Napahawak ako sa aking dibdib. Sumakit ito.
- Writer
