Tinahak ni Al ang matalahib na daan mula sa tabing dagat papunta sa kalsada. Puro galos ang mga braso at mukha niya at halos maligo na siya sa magkahalong pawis at dugo. Kitang-kita sa hitsura niya ang kalbaryong pinanagdaanan kanina lang. At laking pasasalamat niya ng makarating siya sa kalasada. Tila ba nabunutan siya ng tinik at nakahinga ng maayos.
Palinga-linga siya sa paligid habang nanginginig pa rin ang mga tuhod at hinihingal. Tinitignan kung may mga armadong lalaki ang nakasunod sa kanya. At nang makasiguradong wala ay mabilis siyang sumakay sa isang bus na nagkataong tumigil sa harapan niya. Pinagtinginan siya ng mga tao pero hindi na lang niya pinansin ang mga ‘yon at humanap na lamang siya ng mauupuan.
Agad niyang tinawagan ang cellphone si Mae nang maka-upo. Pero hindi ito
