Programmed Wife

Chaptee 17

"Ay hala! Anong nangyari kay Sir!" tili ni Roca. Sinubukan niya na tumulong sa pamamagitan ng pag- alalay kay Rui pero mabilis ang kilos ni Leyla. Hindi niya hinayaan na makahawak ito kay Rui.

"Roca!" she called, "Please try to call Mr. Albert." Nataranta si Roca sa pasigaw na utos ni Leyla. Nagsimula na siya na kalkalin ang bag habang si Leyla naman ay dahan- dahan na hinahaploas ang buhok ni Rui na nakayakap ng mahigpit sa kan' ya.

He's still conscious, and she knows because she can hear him mumble her name.

"Yes, I'm here," she answered him. "Everything will be okay, I'm here."

"Pumasok muna tayo sa unit ko," she whispered. Bahagya siyang tumango bilang sagot. Mabuti nalang at nakasunod pa sa bawat hakbang niya ang lalaki dahil kung hindi, walang ibang paraan si Leyla para mahatak siya papasok.

Noong makapasok na sila, iniwan niya na nakabukas ang pintuan para makasunod sa kanila si Roca. Hinayaan niya si Rui na humiga sa kan'yang kama bago siya tumayo para makibalita kay Roca pero bago pa siya makalayo, nahatak siya ng nanghihinang lalaki.

Napansin niya na unti- unting nagiging kalmado ang paghinga nito pero mukhang hindi pa rin siya mapakali kaya naman umupo nalang muna siya sa tabi nito.

"'Wag ka ng mag-alala masyado Sir Rui, magpahinga ka muna. Matulog ka muna," she whispered. Hinaplos niya ang buhok nito at kahit pa nakabukas pa ang kan'yang mga mata, unti-unti itong sumasara.

"I won't let anything happen, it's okay. You can rest for a bit," she said while smiling. Her voice is very calming. Pinanood niya na mapapikit si Rui habang nakahawak ang dalawa niyang kamay sa kanang kamay nito. Mukhang ayaw talaga siyang lumayo ni Rui.

"What happened this time?" tanong niya sa sarili. Lumingon- lingon si Leyla, naghihintay sa pagpasok ni Roca, pero hindi pa rin ito bumabalik.

Ilang sandali pa, naramdaman niya ang pagluwang ng hawak ni Rui sa kan'ya. Mukhang nakatulog na siya nang tuluyan. Doon niya palang iniwanan si Rui sa kama habang hinahanap niya kung nasaan si Roca.

"Bakit nandito ka?" tanong niya nang matagpuan ito na nakatulala sa labas ng condo unit niya. Hindi ito pumapasok kahit na nakabukas namana ng pintuan.

"Hindi ko matawagan si Mr. Albert," pabulong niyang sabi.

"It's okay, ako na ang tatawag ulit sa kan'ya mamaya. Pasensya ka na, medyo ginabi ka tuloy."

"Teh, okay lang 'yon. Konting kembot ko lang naman nandoon na ako sa balur ko. Kumusta si Sir? Anong nangyari?"

Leyla forgot about that, Oo nga pala at nakita ni Roca ang lagay ni Rui kanina. Isa nalang ang naisip niya na sagot para hindi maghinala ang kaibigan.

"Mukhang... mukhang marami siyang nainom. Kailangan lang niya na magpahinga, 'wag kang mag- alala, natutulog muna siya ngayon."

"Mabuti naman, akala ko kasi kung anong nangyari sa kan'ya kanina, na-shock ako teh!" she laughed. "Girl, keri mo na ba rito? Or mamaya na ako uuwi kapag nandito na si Sir Albert-"

"It's fine, puwede ka ng umuwi. Tara samahan na kita pababa."

"'Wag na! Samahan mo nalang si Mr. Andrews d'yan!" sigaw niya bago tumakbo ng mabilis palayo.

"Anong nangyari do'n?" tanong niya sa sarili habang pinapanood si Roca na tumakbo habang tinatakpan ang kan'yang mga tainga.

"Where the f*ck did he go?" she heard a voice from the distance. Mukhang may kausap ito sa telepono habang naglilibot. Leyla knows that voice. It is a voice that she knows very well, specially after today.

"No! I saw the elevator stop here, sigurado ako na dito siya pumunta. Kailangan ko lang siya na makita, sigurado akong hindi niya ako matitiis, I can have the contract still, I swear!" she yelled.

Leyla sneakily watched the girl down the way as she's looking through the slightly opened door. She felt her heart sink to her stomach. Hearing what Kira has to say, and seeing Rui earlier, alam na niya ang nangyari. Malinaw na sa kan'ya kung bakit ganoon nalang katakot si Rui. Alam na niya ngayon kung ano ang tinatakbuhhan nito.

She quietly closed the door, making sure that she wont wake up Rui. Maya-maya ay bumalik siya sa kuwarto para tignan ang lagay ng lalaki. Doon ay naabutan niya itong mahimbing na natutulog habang yakap- yakap ang isa sa kan'yang mga unan.

"He's finally sleeping soundly," she whispered. Mabuti nalang at mukhang hindi na niya kailangan na tumawag ng doctor. Ngayon ang nasa isip nalang niya ay ang matawag si Rui para masabi kung ano ang nangyari sa lalaki.

But she has no luck, kahit ilang beses pa niyang tawagan ang lalaki, hindi ito sumasagot. Ang isa pa sa mga binigay sa kan'ya ni Albert na number ng kaibigan nito ay hindi rin sumasagot. Siya na lang muna talaga ang makakatulong kay Rui sa ngayon.

Seeing that it is currently eight in the evening, she thought that her boss might wake up some time soon and she wanted to cook something for him.

She carefully walked towards the refrigerator, and scanned everything to check out what she can cook.

"Chicken, carrots, cabbage..." she whispered. "Sopas kaya?" tanong niya sa sarili. Dahil sa ideya, napangiti siya habang tumatango- tango. She remembered her father, this soup is the one thing that she often cooks for him, it's one of his favorites.

Kahit na pinipilit niyang kumilos ng walang ingay, halata pa rin ang kaalaman niya sa pagluluto dahil sa bilis niyang maghiwa. She moved so quickly that the soup is almost done in less than an hour.

Sa loob ng kan'yang kuwarto, nagising si Rui na yakap ang napakabangong unan ni Leyla.

"Lavanders," bulong niya. Doon niya palang malinaw na naalala ang nangyari kani- kanina lang.

He remembered how Kira attacked him. And on his way of running away, he came across Leyla.

"She lives in the same building?" he asked himself. Hindi pa rin siya makapaniwala sa napag tanto. Dito lang pala nakatira ang bago niyang sekretarya. Ilang palapag lang sa ibaba ng sarili niyang kuwarto. Bakit ni minsan, hindi man lang niya nakasalubong ito.

The night was terrible. And now he's stuck in the room of her new secretary because he doesn't know how to face her in this situation. Kung puwede lang sana na magdahilan siya, pero mukhang hindi naman maniniwala 'tong babae na sobra kung mag- isip, mahirap manloko ng matalino.

Nakarinig siya ng mahinang kaluskos na nanggagaling mula sa labas ng kuwarto. He clearly knows who that was, and he's thankfull.

Mabuti nalang at narito ang babae. Laking pasasalamat niya nang ito ang sumalubong sa kan'ya kanina pagbukas ng elevator.

He couldn't hear anything, he couldn't even see clearly, he's not on his right mind, but the moment that those doors opened, her voice is the only sound that he recognized. For some reason, her worried face is very easy for him to acknowledge. Doon lang niya naranasan ang biglaang pagbabalik ng lakas niya para makayakap sa kan'ya. Now there really is no denying, Leyla saved him twice today.

Kinapa niya ang bulsa para sana makatawag sa mga kaibigan niya pero nawala ang cellphone niya. Mukhang nahulog yata niya ito kaninang hindi pa maayos ang kalagayan niya.

He pulled his hear and bit his lip in frustration, wala na talaga siyang ibang choice kung hindi ang harapin ang babae.

At the exact moment where he was about to head out, Leyla surprised him at the other side of the door almost ready to open it herself.

"Sir," she called. He can clearly tell that she's been worried. Mukhang malala ang takot na naibigay niya sa dalaga kanina.

"Hmm..." wala siyang ibang maisip na sabihin. Paano ba naman kasi niya ipapaliwanag dito 'yong nangyari kanina? Halata naman na hindi siya nakainom, wala na siyang iba na maisip.

"Sir, gusto mo bang kumain?" masigla niyang tanong. Doon lang napansin ni Rui ang apron na suot ng dalaga. Nakatali rin nang mataas ang kan'yang buhok.

"S-sure," he responded.

Leyla noticed how he's avoiding every eye contact, he seems so shy about this situation that they're in.

Kaya naman siya nalang ang nagkusa na hilahin ang lalaki patungo sa dining table.

"Tara Sir, dito. Kumakain ka ba ng sopas?" Rui stopped for a moment and she felt that. "Sorry Sir, bigla ko kasing gusto ng soup. Ayaw mo ba no'n? Puwede naman akong magluto ng iba pa-"

"That's my favorite," he shyly whispered. It made her so happy to hear those simple words.

"Mabuti nalang! Paborito rin 'to ng father ko, sana magustuhan mo ang timpla ko."

She said while leading him as she felt his hand tightened while she's holding it.

Tahimik lang silang dalawa habang hinahanda ni Leyla ang kanilang mga pagkain. She can clearly tell that Rui is trying to not talk about what just happened and she's trying her best to make him comfortable by not asking anything.

"Sir, ito na po 'yong sopas."

"Now you say "po"? " he whispered.

"Ay, sorry po nakalimutan ko yata kanina. Kasi po kasama ko si Roca, nasanay po ako masyado." she let out a little giggle. Seeing her angelic smile gave a warm feeling deep inside Rui.

It made him feel safe.

"It's okay, you can talk casually to me while outside the office." Leyla nodded.

"Sure! Kain ka na Sir, hindi na 'yan masarap kapag lumamig."

Rui acted like an obedient kid. With a taste of the soup, he felt the warmth even more.

"This tastes like how my mom cooks it," he commented.

"Hmm? Really? This is how my father taught me, kasi ganito ang paborito niya." masiglang sagot nito.

"It's really good," his sincerity made her really proud of her cooking skills. Mabuti nalang talaga at nagustuhan niya ito dahil kinakabahan siya, baka kasi hindi pa ito natikman dati ng yayamanin niyang Boss.

"Leyla, I'm sorry for earlier-"

"Sir, pareho pala tayo ng condo building? Buti hindi pa kita nakasalubong noon!" pag-iiba niya sa usapan.

"Ye-yeah, that's what I thought."

"May problema ba sa kuwarto mo? I can help you with it."

"Yeah, maybe..." tahimik na kumain ang lalaki matapos sumagot.

"You can stay here if you want, wala namang problema. Bukas nalang natin ipaayos ang problema sa kuwarto mo."

Biglaang nabulunan si Rui dahil sa sinabi ng babae. Buti nalang at malapit lang sa kay Leyla ang baso ng tubig at inabot ito sa kan'ya.

"Sir ha, baka hindi ka na naman marunong uminom."