Programmed Wife

Chapter 15

"Where have you been?" Nanlaki ang mata ni Leyla sa biglaang tanong ni Rui nang makapasok na siya sa opisina nito. Hindi niya inaasahan na makita ang lalaki na aligagang nakatayo sa tabi ng pintuan para lang hintayin siya. 

"Mr. Rui? May kailangan po ba kayo? Pasensya na hindi po ako kaagad na nakabalik sa desk ko."

"Touch me!"

"Wha- what?" 

Leyla was stunned. Wala siyang nagawa kung hindi ang kumurap ng tatlong beses habang nag- iisip ng magandang dahilan sa kung bakit 'yon ang biglaang sinabi sa kan' ya ng CEO. If anyone heard what he just said, the whole company would literally break down. Imagine all of his fan girls hearing him ask Leyla that?

After a minute of Rui opening his arms to anticipate her next move but she just touched his hand with her index finger. 

"Sir, bakit po? May problema po ba sa kamay nin'yo?"

Dahil sa napansin na ni Rui ang pagkalito sa mukha ni Leyla, doon palang niya naisip kung ano nga ba ang nasabi niya. 

"F*ck, that sounded so inappropriate," he thought. Hindi niya nga naman masisisi ang dalaga sa biglaan nitong pagkatulala kanina. 

"Mr. Rui, ano po 'yong-"

"Nothing, I was thinking that I might have a fever. I was just asking for you to feel if I am a bit hotter than usual."

"Oh now that you said that, you seem hot."

"I- what?"

Now it was Leyla's turn to be flustered. 

"Uhm, Sir let me check for a thermometer. Wait a second." 

Hindi nakaligtas mula kay Leyla ang pasimpleng pag ngiti ni Rui. She can clearly see him on  her peripheral trying his absolute hardest to hold in his huge smile before turning around to giggle to himself. 

Dahil sa init na dumadaloy patungo sa mga pisngi niya, alam na ni Leyla kung gaano kapula ang mga pisngi niya ngayon. That whole conversation was just too much of a bait. Bakit ba naman kasi sisimulan ni Rui ang usapan nila ng ganoon? Mambibigla na nga lang siya, sa ganitong concept pa. Kaya tuloy kahit na ayaw niya, naging makalat pakinggan ang lahat ng sumunod. 

Leyla rushed to the comfort room of Rui's office. Daig pa nito ang CR sa mga hotel rooms. Dahil sa dalas niya na mag overnight sa office, ginawa na nga niyang parang isa pang condo unit itong office niya. Sa loob ng CR, maliban sa toilet at malaking salamin sa may sink, mayroon din itong shower room. Sa kabilang pader ng maliit na shower room, may isa pang pintuan na patungo sa nakatago niyang tulugan. 

Ngayon palang nakapasok si Leyla dito. Hindi niya alam kung saan hahanapin ang first aid kit kahit na saan niya hanapin. Sinubukan niyang halungkatin ang cabinet sa ilalim ng lababo pero wala, pa rin talaga. 

"Sir, nahihilo po ba kayo?" malumanay niyang tanong ng makalabas siya sa office. Nadatnan niya na nakaupo si Rui sa couch habang nakangisi siyang pinapanood. Noong una ay duda pa siya sa kung bakit ganito makatingin sa kan'ya ang lalaki. Pero naisip niya ang paalala sa kan'ya ng kan'yang Papa. 

"Baka nga tama si Papa. Baka nga kaya ganoon siya tumingin kasi nakikita niya ang mga sinasabi ni Papa na kakayahan ko. Maybe he's the same as others, he's impressed?" pagtatanong niya sa sarili. 

"Hindi naman ako nahihilo, hayaan mo na. I don't keep a first aid kit in the restroom. It's on my room. I will just check on it later." 

Her eyebrows furrowed. Which is a give away that she hated the idea. Saktong kakatapos palang niyang mangako kay Albert na aalagaan niya at hindi papabayaan si Rui, tapos ito naman bigla siyang sasabihan na ipag walang bahala na muna siya? 

That is a huge no from her. If there's something to note on Leyla's principles, she takes promises very seriously. 

"No Sir, I don't think we can really skip this." 

Maybe because she was too concerned, she forgot about the awkward aura around the room. She immediately rushed over to the couch to stand in front of Rui. Dahil sa prente niyang pagkakasandal, hinila niya ito para mas mapalapit sa kan' ya. 

For the first time, he did not fight it. Sumunod lang siya sa kung ano ang ginagawa ni Leyla. Tahimik lang siya habang pinapanood lang ang babae na dahan- dahan niyang hinawakan ang mukha nito. 

Her soft hands cupped his face to hold his cheeks. Para siyang masunuring bata habang nakaangat ang ulo niya para tignan ang mga mata nito habang sinusubukan niya itong pakiramdaman. 

This is very different from what Leyla expected. She felt him voluntarily resting his perfect face on her palms. Parang nanghinayang pa nga ito nang alisin niya ang mga kamay para kapain naman ang kan'yang noo. She compared it to her's. 

"You are a bit warmer than I am," she said in a soft voice. 

"Was it because of shock? Baka hindi niya kinaya ang stress at panic attack niya kanina. I did not expect it to be this serious." 

She's completely absorbed by the thought that she did not process the fact that she has been fixing Rui's hair so softly, almost as if petting his head. Rui was surprised with her gesture, but he's even more surprised by him not trying to escape the situation. 

He felt calm, it made him forget about all of the problems floating in his mind. It made him take a breath and relax. The total opposite of what usually happens when he's faced with this situation.

Aloud knock at the door woke them. Sa isang segundo lang, mabilis na nakalayo si Leyla para tumakbo sa may desk ni Rui habang siya naman ay nagkunwari na may binabasa habang nakaupo pa rin sa couch. 

Albert entered the room. Dahil sa nakita niyang pamumula ng mukha ni Leyla at ang pag- iwas ni Rui sa tingin niya, malaki ang pasasalamat niya na kumatok muna siya bago pumasok. Kakaiba ang pakiramdam sa paligid, parang may nangyari na hindi dapat. 

"Oh? Anong meron? Bakit hindi kayo kumikibo?" hindi pa rin siya pinansin ng dalawa. Nahuli pa niya na sumulyap si Rui sa gawi ni Leyla bago niya sinenyasan ang lalaki na lumapit sa kan'ya. 

"Anong nangyari?" parang teenager na gustong makipag chismisan kung bumulong si Albert. 

"She can touch me, nothing happens." 

"Well, we kind off know that-"

"This is scary, but I don't know how else to respond."

Nahuli ni Leyla na nakatingin pa rin sa kan' ya si Rui kahit na lumayo na siya. Dahil sa hindi inaasahan na pagtatagpo ng mga mata nila, pilit na ngiti nalang ang naibigay niya bago mabilis na lumabas ng office. 

"Oh, bakit nagmamadali 'yon? Tinakot mo nanaman ba?" tanong sa kan'ya ni Albert. 

"I did not. She's just shy I guess," sagot naman ni Rui. "You know what, even if it is a little scary to trust on this blindly, it is a kinda feels good."

"Talaga ba? Nagugustuhan mo na?"

"Siguro?" Albert noticed how Rui's eyes turned a little teary. He can tell that he's genuinely happy about something. "Ngayon ko lang narasan 'yong gano'n sa kanina. For the first time bro, for the first time I felt like I was not a freak after all."

"Leyla!" masayang tawag ni Roca sa pinakapaborito niyang workmate. Parang bata ito na kumapit sa braso niya. Hindi niya pa rin kayang tapatan ang taas ng energy nito pero hindi na siya naninibago sa presensya niya. Natanggap na niya na ito na ang bago niyang kaibigan at wala siyang kawala. 

"Hey Roca, what's up?"

"Anong what's up ka d'yan? Binalikan kita rito para yayain na umuwi. Sabay na tayo! Nag- cocommute ka ba?"

"What?"

"Anong sinasakyan mo pauwi?" walang emosyon na naman na nakatingin sa kan'ya si Leyla. Sanay na rin si Roca rito. Sa tuwing hindi niya maintindihan ang sinasabi ng dalaga, gan'yan na gan'yan siya makatingin. 

"Sasakyan?"

Kung hindi lang talaga maganda ang babae, sigurado si Roca na walang maniniwala na matalino ito. Paano ba naman kasi, hindi niya alam kung nagbibiro ba ang dalaga o talagang slow lang siya sa mga bagay- bagay. 

"May sasakyan ka?" tanong niya, tumango naman si Leyla.

"Luh teh, akala ko naman low key lang kayo. Hindi ko naman alam na talagang bigay na bigay na! Bongga pala kayo!"

"Nino?"

"No'ng... alam mo na," tinaas baba pa ni Roca ang kan'yang kilay. Parang may alam siya na napakalaking sikreto kahit na sa totoo lang, hindi naman siya talaga naiintindihan ni Leyla. 

"No'ng ano? Hindi ko naiintindihan kung anong sinasabi mo-"

"Jowa!"

"Jowa? Anong sinasabi mo-"

Roca cheekily nodded, "Yeah, yeah, I forgot. Sure, sure!"

"Roca, hindi na naman kita naiintindihan. Ano ba talaga ang gusto mong sabihin?"

"Wala naman, mahirap na magsalita baka may iba pa na makarinig. Alam mo naman na support ako sa'yo. Ayoko naman na pagchismisan kayo ng buong company."

"Seryoso Roca, what are you saying? Naguguluhan na talaga ako-"

"Wala, wala, gusto ko lang na makasabay ka pauwi. Magkalapit lang naman kasi tayo eh." 

Nakangiti na tumango si Leyla, "Sus! 'Yon lang pala? Akala ko naman kung anong sinasabi mo d'yan, tara!"

The two joyfully walked to Leyla's car. It was a gift from her father, a black Porsche Carrera S. She casually unlocked the door and signaled Roca to get on. But she just stood there, jaws opened. Hindi siya makapaniwala sa tinititigan, lalo lang tuloy nabubuo ang maling idea sa utak niya. 

"Gosh, talagang mag jowa nga sila ni Boss Andrews. Shutek, sabi ko na nga ba! Hindi ako mahahatak ng kung sino lang, tama talaga ang pinili ko na maging idol!" Isip niya sa sarili. Wala siyang pakialam kung sino man ang babae, talagang gandang- ganda lang siya kay Leyla kaya hindi niya mapigilan na maging fan nito  kahit na sa totoo, co- worker niya lang ito at hindi kung sino man na celebrity. 

"Roca?"

Roca woke up from her thoughts, "Ay teh, nagsisi ako na tinanong kita kung nagcocommute ka. Hello Roca ano ba ang iniisip mo? Kala ko talaga nag- jijeep ka eh ano?"

"At times, I don't really know if you just have a different pattern of speaki-"

"Tama na, tama na. Lumalabas na naman 'yong talino mo. Sasakay na ako, baka ano na naman ang i-explain mo d'yan."

 The whole ride back, ilang beses pinilit ni Roca na dumaan sila sa drive thru pero hindi bumigay si Leyla. 

"Ih, bakit ba kasi ayaw mo na mag-order?"

"I haven't done that before," sagot niya. Nanlaki na naman ang mga mata ni Roca. 

"Sh*t, masyado nga pala siyang big time. G*ga ka Roca, bakit mo pinipilit na mag drive thru 'yang girlfriend ng boss mo? Malamang hindi niya pa ginawa 'yon! Mayaman pala talaga itong bago kong bestie shuta!" pigil na pigil siya na magsalita habang kinakausap ang sarili sa loob niya. 

Nanahimik nalang siya at pinanood si Leyla na kalmado at malinis na nag drive pauwi. 

"Saan ka banda nakatira?" she asked.

"Kahit doon nalang sa condo mo teh, three minutes lang makakauwi na ako. Konting kembot lang sa daan."

"Roca don't you think that's inappropriate? Kumekembot ka sa daan pauwi?" she asked with  full on disgust on her face.

"Alam mo, suko na ako. Hindi na ako magsasalita ng gano'n. Sorry, my bad." 

"Ha?"

"Saan ba galing 'to? Baka hindi siya dito lumaki kaya hindi niya maintindihan mga uso sa Pinas?" bulong niya sa sarili.

"We're nearby, if you want to I can invite you in and maybe eat with me? Puwede akong magluto kung gusto mo."

"Hindi ba magagalit si Mr. Andrews?"

"Bakit naman siya magagalit? Hindi naman siguro bawal na yayain ka sa loob ng unit ko? Tutal naman wala na tayo sa office."

Roca gasped and nodded so fast, "Shocks, masyado silang masikreto! May hiwalay rin pala sila na unit," bulong nito.