General Callix (save to the last Crown Princess)

Kabanata 5 mga kaaway

Kabanata 5 ( ang mga tauhan at pangyayari at lugar ay pawang mga kathang isip lamang kung ito man may pagkakatulad sa kasalukuyan ay hindi ito sinasadya ng manunulat)

Sa Gitna ng Kadiliman

Tahimik ang paligid. Ang tanging maririnig ay ang mga kuliglig sa labas ng kubo at ang mahihinang yabag ng mga nagbabantay. Sa bawat ihip ng hangin, may kasamang kilabot na dumadampi sa balat ni Princess Anna Lexzie. Nakaupo siya sa malamig at maruming sahig, nakatalungko sa isang sulok, nakaposas ang kamay, at may tali sa paa. Mabigat ang dibdib niya habang nakatingin sa kawalan.

“Ano… ano ang dapat kong gawin?” tanong niya sa sarili, paulit-ulit, halos wala nang boses ang lalamunan.

Ang kubo ay maliit, gawa sa kawayan at pawid, ngunit hindi nito naitago ang amoy ng kalawang, pawis, at dugo. Sa isang sulok, may bakas pa ng dugo ng lalaking pinaslang ni Nando kanina. Natuyo na ito, ngunit nanunuot pa rin ang baho na tila nagpapaalala sa kanya ng kamatayan.

Napapikit si Lexzie. Nanginginig ang kanyang katawan, hindi lang dahil sa lamig kundi dahil sa takot.

“Hindi ako puwedeng magtagal dito… siguradong hindi sila mangingiming saktan ako, o patayin kung gugustuhin nila,” bulong niya, halos dasal.

Biglang bumukas ang pintuan ng kubo. Kumalabog ito at pumasok ang dalawang armadong bantay. Nagpalitan sila ng tingin, saka tumingin sa prinsesa.

“Hoy, dayuhan,” malamig na wika ng isa. “Tama na ‘yang pag-iiyak. Hindi ka rin makakatakas.”

Hindi sumagot si Lexzie. Bagkus, pinilit niyang iwasan ang kanilang mga tingin. Ngunit isa sa mga bantay ay lumapit at tinulak siya gamit ang baril.

“Ano akala mo sa amin, mga hayop? Tingnan mo kami!” singhal nito.

Napakagat ng labi si Lexzie, pinipigilan ang hagulgol. Dahan-dahan niyang iniangat ang kanyang tingin—at doon niya nasilayan ang matalim at mapanuyang mga mata ng mga rebelde.

“Walang makakatulong sa iyo rito,” dagdag pa ng isa. “Kahit ang gobyerno ninyo, kahit ang mga sundalo, wala silang magagawa.”

Humalakhak sila, isang halakhak na malupit at puno ng pang-uuyam. Iniwan nila siyang nanginginig at muling lumabas ng kubo.

---

Mga Alaala ng Nakaraan

Habang muling bumigat ang katahimikan, bumagsak ang mga luha ni Lexzie. Hindi niya napigilang alalahanin ang kanyang tahanan sa malayong kaharian. Ang palasyo na puno ng ilaw at musika. Ang kanyang ama, si Haring Theo, na laging nakangiti tuwing tinatawag siyang “my little star.” Ang kanyang ina, si Reyna Altina, na mahilig ayusin ang kanyang buhok tuwing gabi.

At higit sa lahat, ang kanyang mga kapatid—ang kanilang tawanan, ang kanilang mga biruan.

Ngunit ngayon, lahat ng iyon ay tila isang panaginip. Isang panaginip na marahas na pinunit ng madilim na katotohanan.

“Kung mamatay ako rito, hinding-hindi ko na sila makikita…” bulong niya, halos walang tinig.

Pinilit niyang lakasan ang loob. Ngunit ang bawat minuto sa loob ng kubo ay parang isang panghabambuhay na paghihintay sa kamatayan.

---

Pagdating ni Nando

Maya-maya, muling bumukas ang pinto. Ngunit hindi na mga bantay ang pumasok. Sa halip, isang matikas at malupit na pigura. Si Nando.

Mabigat ang kanyang mga yabag, bawat hakbang ay parang hampas ng martilyo sa dibdib ni Lexzie.

“Tsk. Ang isang prinsesa… nakaluhod at nagmamakaawa. Hindi ba’t nakakatawa?” malamig niyang sabi.

Lumapit siya kay Lexzie, at walang babala, marahas niyang hinawakan ang buhok nito, iniangat ang mukha ng prinsesa. Napaigik si Lexzie sa sakit.

“M-mangyaring… huwag!” nagmamakaawa siya, nanginginig ang tinig. “Hindi… hindi ba kayo… fatigué… hindi ba kayo napapagod sa ganito na gawain? Wala ba… wala ba kayo famille… pamilya?”

Halata ang bigkas na banyaga sa kanyang mga salita—halo ng French at pilit na Tagalog.

Ngunit ngumisi lang si Nando, ang kanyang mga mata’y walang bakas ng awa.

“Makinig ka, prinsesa,” bulong niya, halos idikit ang bibig sa tainga ni Lexzie. “Kapag hindi sumunod ang gobyerno, bangkay ka na lang ang makikita ng pamilya mo.”

Mariin niyang diniinan ang pagkakahawak. Ang mga kuko niya’y halos bumaon sa anit ni Lexzie.

“At hindi lang basta patay,” dagdag niya. “Sisiguraduhin kong gugustuhin nilang hindi ka na lang nakita kailanman.”

Napaluha si Lexzie. Ang kanyang puso’y halos pumutok sa takot.

“B-bakit… bakit ninyo ginagawa ito? Ano ba ang kasalanan ko?” tanong niya, humahagulhol, pilit ipinapantay ang salita. “Pourquoi moi?… bakit ako?”

“Kasalanan mo?” Umiling si Nando, saka tumawa ng mapanlait. “Wala kang kasalanan, prinsesa. Pero ikaw ang susi. Sa pamamagitan mo, magigising ang buong mundo. At makikita nilang hindi kami basta matatalo.”

“Pero… ako’y… innocente!” halos pasigaw na sagot ni Lexzie. “Ako’y hindi… hindi laban sa inyo! Ako’y babae lamang… juste une fille!”

Tumawa si Nando. “Sa giyera, walang inosente.”

At muling tumalim ang kanyang mga mata.

---

Sa Gitna ng Kadiliman

Pagkaalis ni Nando, muling nanatili sa dilim si Lexzie. Ang bawat sulok ng kubo ay tila nagsisigawan ng panganib. Ang bawat kaluskos ay parang senyales na baka iyon na ang huling sandali niya.

Pinikit niya ang kanyang mga mata at taimtim na nagdasal.

“Diyos ko… Seigneur… iligtas Mo po ako. Hindi pa ako handa. Hindi pa tapos ang tungkulin ko.”

Ngunit kasabay ng kanyang panalangin, naramdaman niya ang bigat ng kawalan ng pag-asa. Ang lamig ng hangin, ang tigas ng sahig, ang kawalan ng awa ng mga rebelde—lahat ito’y unti-unting bumabalot sa kanyang pagkatao.

“Kung ito ang katapusan ko… sana, sana’y hindi na lang nila makita ang katawan ko,” naisip niya, isang mapait na luha ang gumuhit sa kanyang pisngi.

---

Ang Sigaw ng Panloob na Lakas

Ngunit sa kabila ng lahat, may isang maliit na tinig sa loob niya ang bumulong.

“Hindi ka puwedeng sumuko. Hindi ngayon. May darating. May isang tao diyan sa labas na hindi hahayaan na mamatay ka dito.”

Isang imahe ang biglang sumulpot sa kanyang isip—isang lalaking matikas, may matalim na tingin, at may lakas na tila hindi kayang igupo ng kahit anong unos. Hindi niya alam kung bakit, ngunit naalala niya ang mga sundalong napanood niya noon sa mga parada. At sa kanyang imahinasyon, isa sa kanila ang papalapit.

“Kung sino ka man… sana, sana’y marating mo ako bago mahuli ang lahat,” bulong ni Lexzie, halos wala nang boses.

---

Sa labas ng kubo, matapos ang mahabang pagbabantay, unti-unting humakbang si Nando palayo. Dala niya ang isang lamparang pilit sumisindi sa dilim ng kagubatan. Ang malamig na hangin ay tila nagdadala ng mga bulong ng kasamaan.

Huminto siya sa isang lumang punongkahoy, saka marahang sumipol—isang hudyat.

Mula sa lilim, lumitaw ang isang lalaking nakasuot ng itim na amerikana, hindi bagay sa init ng kagubatan. Maputi ang balat nito, matangos ang ilong, at malamig ang mga matang tila humihiwa sa dilim. Nang magsalita siya, mabigat at kakaiba ang tunog—isang wika na hindi madaling maunawaan.

“Ze moet sterven, Nando. Morgen, geen uitstel meer. Als ze leeft, zal alles mislukken.”

(“Kailangang mamatay siya, Nando. Bukas, wala nang palugit. Kapag nabuhay pa siya, babagsak ang buong plano.”)

Naningkit ang mga mata ni Nando. “Sigurado ka ba? Malaki ang halaga ng prinsesa. Buhay siya ngayon, hawak natin ang alas. Patay siya, baka mabasag ang laro.”

Ngumiti ang lalaki, malamig na parang yelo. “Luister naar mij. Als ze sterft, zullen ze de Filipijnen de schuld geven. Dat is het plan. Achter de chaos staat iemand veel machtiger dan jij.”

(“Makinig ka. Kapag siya’y patay, ang Pilipinas ang sisisihin. Iyan ang plano. At sa likod ng kaguluhan… may mas makapangyarihang tao kaysa sa’yo.”)

Natigilan si Nando. “So… hindi lang ako ang utak nito?” may bahagyang pangungutya sa kanyang tinig, ngunit dama ang pangamba.

“Nee,” tugon ng lalaki, malamig na parang hatol. “Jij bent slechts een pion. Maar speel je rol goed, en je zult beloond worden.”

(“Hindi. Isa ka lang piyesa. Pero kapag ginampanan mo ang papel mo, gagantimpalaan ka.”)

Tahimik na bumigat ang hangin sa pagitan nila. Sa malayo, maririnig ang huni ng mga ibon sa gabi, tila ba nagbabadya ng sakuna.

Matapos magsalita ng banyagang lalaki, biglang lumitaw ang isa pang pigura mula sa likod ng mga puno. Mabigat ang mga yabag nito, at sa bawat hakbang ay parang may dalang bagyo. Mas maliit ang tindig kaysa sa banyaga, ngunit mas malakas ang dating ng awtoridad. Ito ang kanang kamay ng Boss—isang taong hindi agad mababasa ang mukha dahil natatakpan ng balabal, ngunit ramdam ang malamig na enerhiya na bumabalot sa kanya.

Tumigil siya sa harap ni Nando at tumingin ng diretso sa mga mata nito. Nang magsalita siya, ang tinig ay paos ngunit matalim, parang kutsilyong dumadaplis sa balat.

“Natutuwa ang Boss sa nakita niyang pagdurusa ng prinsesa,” wika ng lalaki, mabagal ngunit mariin. “Bawat luha niya ay parang musika sa aming mga tainga. Bawat panginginig niya sa takot ay paalala kung gaano kaliit ang mundo kapag kami ang naglaro.”

Nanlamig ang batok ni Nando, ngunit hindi siya nagpahalata. “Sabihin mo sa Boss mo… hindi pa ito ang simula. Kung makikita niya kung paano sisigaw ang prinsesa sa huling sandali niya, mas lalo siyang matutuwa.”

Ngumisi ang kanang kamay, isang ngiting hindi abot ang mga mata. “Huwag kang masyadong tiwala, Nando. Hindi lahat ng plano ay hawak mo. Tandaan mo—isa ka lamang sa mga piyon. Pero maswerte ka… dahil sa ngayon, ikaw ang hawak ng alas.”

Sumingit ang banyagang lalaki, sa kanyang malamig na Dutch:

“Het is duidelijk. Morgen eindigt haar leven. De schuld zal vallen op de Filipijnen. Niemand zal ooit weten wie er echt achter zit.”

(“Malinaw. Bukas matatapos ang kanyang buhay. Ang sisi ay ibabagsak sa Pilipinas. Walang sinuman ang makakaalam kung sino talaga ang nasa likod.”)

Humakbang muli ang kanang kamay, halos idikit ang mukha kay Nando.

“At kapag dumating ang tamang oras… makikilala mo rin siya. Ang Boss. Ang taong tunay na gumagalaw sa likod ng lahat ng ito.”

Naramdaman ni Nando ang bigat ng salitang iyon—parang may aninong mas malaki, mas madilim, at mas makapangyarihan na kumukubli sa dilim ng kagubatan.

Sandaling natahimik ang paligid. Sa malayo, narinig ang pag-iyak ni Lizzie mula sa loob ng kubo.

Isang malamig na ngiti ang gumuhit sa labi ng kanang kamay.

“Hayaan mo siyang umiyak ngayong gabi. Bukas… wala na siyang boses para sumigaw.”

At sa isang iglap, naglaho ang dalawang estranghero sa dilim—iniwan si Nando na mag-isa, hawak ang bigat ng mga salitang pumunit sa katahimikan.

Napasapo siya sa ulo at napailing. Ngunit sa kabila ng lahat, may ngiti ring sumilay sa kanyang labi.

“Kung sino ka man, Boss… magaling ang laro mo. Pero huwag mong kalilimutan—kahit ang piyon, puwedeng maging hari kapag tama ang galaw.”

At muli siyang lumingon sa kubo kung saan nakakulong si Princess Lizzie. Sa dilim ng kanyang mga mata, may nagliliyab na apoy.

“Bukas,” bulong niya. “Bukas, magugunaw ang mundo ng prinsesa.”