kabanata 3 ang paghahanda sa kaligtasan ng princess
1198 Words
---
Kabanata 3
Aninong Tagapagtanggol
Malacañang Palace – Presidential Reception Hall
Tahimik ang loob ng silid, at ang bawat hininga ay parang bumibigat sa hangin. Ang mga miyembro ng gabinete, ilang heneral, at maging ang Hari at Reyna ng Hohen ay naroon, nakaupo sa mahabang mesa na tila ba nagiging saksi sa isang kasunduang higit pa sa pulitika. Ang lahat ay nakapako ang tingin sa pinto—hinihintay ang pagdating ng taong magtatakda ng kapalaran ng kanilang pinakamamahal na prinsesa.
Dumating si General Callix Reyes, ang aninong matagal nang kinikilala sa mga lihim na operasyon ng bansa. Kilala siya bilang tahimik ngunit mabangis sa larangan. Sa bawat hakbang niya, ramdam ang bigat ng mga nakaraang laban at ang di-mabilang na misyon na kanyang pinasan. Hindi siya nagsalita nang agad, ngunit ang titig niya’y matalim, matatag, at puno ng bigat ng responsibilidad.
Tumayo si Pangulong Adelina Rivera. Kita sa kanyang mga mata ang pagod at pagkabahala, ngunit nanatili siyang tuwid at matatag. Inabot niya ang isang confidential folder kay Callix.
“General,” wika ng Pangulo, mababa ngunit matatag ang boses. “Ang sitwasyon ay delikado. Kailangan nating kumilos nang mabilis… ngunit may pag-iingat. Ang buhay ng prinsesa ay nakataya—at kasama rin ang reputasyon ng ating bansa sa harap ng buong mundo.”
Tahimik na tinanggap ni Callix ang file, ngunit hindi niya iyon agad binuksan. Pinagmasdan lamang niya ang Pangulo, at pagkatapos ay tumingin sa Hari at Reyna ng Hohen. Ang Reyna, bagama’t halatang nanginginig, ay may matinding pananalig sa kanyang mga mata. Lumapit siya kay Callix.
Nagtagpo ang kanilang mga paningin. Hindi na kailangang magsalita. Ang tingin ng Reyna ay puno ng pasasalamat at pag-asa; ang kay Callix naman ay malinaw na pangako: Ibabalik ko siya, anuman ang mangyari.
---
Sa Labas ng Palasyo – Gabi
Lumabas si Callix at dumeretso sa military base sa Quezon. Ang gabi ay tahimik, ngunit ang katahimikan ay tila balot ng banta. Habang papalapit siya, kusang nagbigay-galang ang mga sundalo at opisyal. Hindi na kailangan ng utos; sapat na ang kanyang presensya para ang lahat ay maging alerto.
Sa loob ng kampo, nakahanay na ang kanyang mga piling tauhan. Snipers, combat medic, communications expert, demolition expert, at mga tracker na kilala ang bundok na papasukin nila. Tahimik silang lahat, naghihintay sa kanyang salita.
Ipinatawag sila ni Callix. “Ito ang pinakamahalagang misyon ng ating buhay,” malamig ngunit matatag ang kanyang tinig. “Walang puwang para magkamali. Ang buhay ng prinsesa ang ating pangunahing layunin. Kung may isa man sa atin ang babagsak, ang iba’y magpapatuloy. Walang iwanan.”
Nagtagpo ang kanilang mga mata—mga sundalong sanay sa peligro, handang ibigay ang buhay hindi lang para sa bandila kundi para sa taong umaasa sa kanila.
---
Sa Kubo ng mga Rebelde – Malamig na Gabi
Samantala, sa pusod ng kabundukan, nakaupo si Crown Princess Anna Lizzie sa loob ng isang kubo na yari sa kahoy at pawid. Nakagapos ang kanyang mga kamay, ngunit hindi kayang igapos ang kanyang isipan. Tahimik niyang pinagmamasdan ang mga rebelde sa paligid—may ilan na nag-aayos ng armas, ang iba nama’y nag-uusap nang pabulong.
Lumapit ang pinuno ng grupo, si Ka Ramon, matikas at matalim ang titig. “Princess,” ani niya, mababa ang boses, “hindi kita gustong saktan. Ngunit kailangan namin ang iyong boses, ang iyong pangalan. Kapag nakisama ka, maipapakita sa buong mundo ang pang-aapi sa aming bayan.”
Mabigat ang loob ngunit mariin ang sagot ni Lizzie. “Hindi ko gagamitin ang buhay ko para sa maling adhikain. Kung totoo ang ipinaglalaban ninyo, bakit kailangan ng dugo at takot? Hindi iyon katarungan.”
Ngumiti si Ka Ramon, ngunit ang ngiting iyon ay may halong poot. “Walang makikinig sa mga hikbi ng mahihirap. Ngunit kapag ikaw ang biktima, guguho ang kanilang mundo.”
Tila wala nang nais pang sabihin si Lizzie, ngunit sa sulok ng kanyang mata, napansin niya ang isang binatang rebelde na nakamasid. Hindi pa ganap na tumitibay ang loob nito—at may kakaibang lungkot sa kanyang mga mata.
---
Ang Kabataang Rebelde
Kinagabihan, habang natutulog ang karamihan, lumapit sa kanya ang binata. Dalawampu lamang siguro ang edad, marupok pa ang anyo. Bitbit nito ang tinapay at tubig.
“Prinsesa,” mahina nitong wika, “kumain na po kayo.”
Pinagmasdan siya ni Lizzie. “Ano ang pangalan mo?”
“Ernesto,” sagot ng binata, halatang nahihiya. “Sumali ako sa kilusan dahil sa… kalupitan ng gobernador dito. Kinuha nila ang lupa namin, sinunog ang bahay, at pinatay ang tatay ko. Wala na akong ibang mapuntahan.”
Napasinghap si Lizzie. Hindi niya maikubli ang awa. “Ikinasasama ng loob ko ang nangyari sa iyo, Ernesto. Walang sinuman ang dapat mawalan ng tahanan o pamilya. Ngunit… naniniwala ka ba na makakamtan ang hustisya sa pamamagitan ng karahasan? Ang pagdukot sa akin—ito ba ang lunas?”
Napayuko ang binata. “Hindi ko alam, Prinsesa. Pero dito, kahit paano, may pakiramdam akong may laban ako. Hindi gaya ng dati na wala kaming boses.”
Sandaling natahimik si Lizzie. Hindi niya lubos na maunawaan ang bigat ng sugat ng binata, ngunit ramdam niya ang desperasyong nagtulak rito. “Ernesto,” mahina niyang wika, “naiintindihan ko ang sakit na dinanas mo. Ngunit mali pa rin ang landas na pinili mo. Hindi ninyo makakamtan ang tunay na hustisya kung may inosenteng nadadamay. Ang dugo ng walang kasalanan ay hindi kailanman magiging pundasyon ng katarungan.”
Saglit na nagtagpo ang kanilang mga mata. Sa mga mata ng binata, may bakas ng pag-aalinlangan. Ngunit bago pa ito makasagot, dumating si Ka Ramon at tinawag siya. Agad siyang tumayo, iniwan si Lizzie sa dilim ng kanyang mga iniisip.
---
Sa Military Base – Hatinggabi
Habang ang prinsesa’y nakikipaglaban sa kanyang damdamin, si Callix naman ay nagbabalangkas ng estratehiya. Nakaayos sa harap niya ang mapa ng bundok, mga larawan mula sa surveillance, at mga ulat ng intelligence.
Lumapit si Captain Elle Santiago, ang sniper. “Sir, kapag ikaw ang nangunguna, walang imposible. Kami ay nakahanda.”
Tiningnan ni Callix si Elle. Hindi na siya nagsalita. Sapat na ang kanyang malamig ngunit tiyak na titig.
Isa-isang tumango ang kanyang mga tauhan. Ang bawat isa’y alam ang kanilang papel. At sa katahimikan ng gabi, sabay-sabay nilang tinanggap na baka iyon na ang huli nilang misyon.
---
Sa Palasyo ng Hohen – Sa Kabilang Dako ng Mundo
Habang nagaganap ang lahat sa Pilipinas, ang Hari at Reyna ng Hohen ay nagdarasal sa kanilang kapilya. Nakaluhod sila sa harap ng krus, pinipigilan ang pagpatak ng luha. Ang kanilang tanging sandigan ay ang tiwala na hindi sila pababayaan—na si General Callix Reyes ay tunay na magbabalik ng kanilang anak na ligtas.
---
Sa Military Base – Pagtanghali
Matapos ang magdamagang paghahanda, nagsimula na ang operasyon. Ang mga sasakyan, armas, at komunikasyon ay inihanda. Isang pangalan ang dala ng yunit: Task Force Bantay-Liwanag—sapagkat sa dilim ng kagubatan, sila ang magiging aninong tagapagtanggol ng prinsesa.
Tahimik na naglakad si Callix patungo sa eroplano. Ang kanyang mga hakbang ay maingat, tumpak, at walang pag-aalinlangan. Ang anino niya’y tila ba kakambal ng kanyang pangalan—isang aninong kayang lumusot sa dilim upang iligtas ang liwanag
--
- Writer
