Pagak na siyang tumawa nang makita kung paano bumaha ang aking mga luha sa aking mukha sa labis na emosyong nararamdaman. Niyakap niya pa ako nang mahigpit na naging dahilan upang mas lumuha pa ako. Hindi ko na mapigilan ang rumaragasang emosyon. Sobrang thankful ako sa kanya na may kasamang hiya. Hindi ko naman inaasahan na reregaluhan niya ako ng sasakyan at matatandaan niya ang araw ng aking kaarawan. Hindi rin ako nag-expect na isu-surprise niya ako nang ganito ka-bongga, sobrang mahal naman ng regalo niya sa akin at parang ang hirap noong tanggapin. Buti sana kung terno lang iyon ng mamahaling sapatos o damit. Hindi eh, tumataginting na mamahaling uri ng sasakyan na mayayaman lang ang kayang maka-afford ng cash. Gusto ko sanang tanggihan iyon dahil ayaw kong magmukhang pera sa harapan
