Sa pagtanda ng gabi ay naramdaman na rin namin ang paglamig noon. Pasalamat na lang ako na si Bevs na ang nagkusang magsabi na kailangan na niyang umuwi dahil kinabukasan noon ay may trabaho pa silang dalawa ng boyfriend niya. Nakahinga na ako doon nang maluwag kahit pa may kakaibang kahulugan na ang ginagawang paninitig sa akin ngayon ni Vins. Hindi ko siya pinansin. Nagkunwari akong hindi ito nakita. Hindi ko gusto ang pilantik ng kanyang mga mata na parang may kailangan akong ipaliwanag.
“Ano? Hindi pa ba tayo uuwi? Ang ginaw na.”
Nakatingin pa rin ang aking mga mata sa likuran nina Bevs na palayo na sa amin nang palayo. Magkahawak ng kamay ang dalawa at masayang naglalakad na halatang inlove na inlove sa bawat isa. Hindi gumalaw si Vins sa kinauupuan sa halip ay naaninag kong humalu
