Philander: Hunter Dwyer

Chapter Nineteen: A Heartbreak For A Reason

Inayos ko ang buhok ko at naglagay ng konting kolorete sa mukha. Sinuot ko ang bestidang pula na nagtatapos sa binte ko. Ibinigay sa akin iyon ni Mama at hindi ko pa nasusuot dahil wala naman akong paggagamitan. Ito lang ang unang oportunidad na masusuot ko ito dahil may date kami ni Hunter.

Pinagmasdan ko ang sarili ko sa salamin habang nakangiti, inipit ko ang hibla ng buhok ko sa tenga habang titig na titig sa repleksyon ko sa salamin. Napangiti ako, inabot ko ang suklay sa gilid at ginamit ito sa aking buhok. The smile on my lips didn't fell off as I doll myself up.

I'm excited of Hunter's surprise that he kept talking about while we were in the hospital, but his father called him and it seemed important so he needed to go, so had to let him go. But before leaving me, he said to bring an extra clothing. Dahil siguro gusto niya na namang maka-score. Tsk.

Mahilig ba talaga makipagjugjugan ang lalaki? Hays, hindi ko namam siya masisisi dahil masarap naman talaga.

My goodness, nagiging dirty na ang isip ko!

Bumaba ako sa unang palapag habang todo pa rin ang pagngiti. Nahuli ko si Mama na nanonood ng TV habang si Papa naman ay nag-aayos ng hapag. Napahinto ako nang maalala na hindi pa nga pala ako nakakahingi ng tawad kay Mama sa pagsigaw ko sa kaniya.

Imbis na unang magtungo kay Mama ay si Papa ang nilapitan ko.

"Saan ang punta mo, anak? Hindi ka ba kakain?" Takang tanong niya. "Bakit gan'yan ang bihis mo?"

"A-ahm... Hunter asked me... he asked me on a date." I answered shyly. "Pwede po ba?"

"You're already dressed up and prepared, may magagawa pa ba ako?" Seryosong pananalita niya. "Sigurado ka ba sa lalaking 'yon, Sera?"

Kinagat ko ang ibaba kong labi at nahihiyang tumango. "Opo, mabait naman po si Hunter and he already proved himself to me."

"Ang sa akin lang ay mag-iingat ka, anak. Ikaw lang ang nag-iisang anak namin ng Mama mo. Sobrang iningatan ka namin ng Mama mo, hindi ka pwedeng basta saktan nalang ng lalaking 'yon." Pinatong niya ang kamay niya sa balikat ko.

"Pa naman eh!" Napanguso ako sa kadramahan niya. "Huwag na po tayong magdrama. Alam niyo po, naguguluhan ako kung gusto niyo ba talaga si Hunter para sa akin o hindi. Tapos makapagsalita naman po kayo para namang mag-aasawa na 'ko." May halong birong saad ko.

Inilingan niya ako't pinisil ang pisnge. "Sige na, sige na. Susunduin ka niya, 'diba?"

"Opo."

"Good, magpaalam ka sa Mama mo and also Sera, please apologize to her. Hindi ko gusto 'yong inasal mo sa hospital."

Nawala ang ngiti sa labi ko, bumuntong hininga ako at malungkot na tumango.

"Sige na, lapitan mo na."

Tumingin ako sa gawi ni Mama, nilapitan ko siya at dahil sa likod niya ako ay hindi niya pa ako nakita. Pumwesto ako sa likod niya at biglaang niyakap ang leeg niya at hinalikan siya sa pisnge.

"Ang maganda kong Mama!" Hinalik-halikan ko siya sa pisnge.

Naramdaman ko siyang umigtad. "Ano ka bang bata ka, Sera! Ginulat mo 'ko!"

Umawang ang labi ko at nanlaki ang mga mata. Umakyat ako sa couch at umupo sa tabi habang namamanghang nakatingin sa mga mata niya.

"Really? Nagulat ko kayo?" Hindi ko makapaniwalang tanong sa kaniya. "Yes! Nagulat ko na rin po kayo, sa wakas!" Napapalakpak ako sa tuwa.

"Anong sa wakas? Paano kung inatake ako sa puso, ha?"

I covered my mouth. "Hala, oo nga pala. I'm sorry, Mama." Niyakap ko siya pero hindi masyadong mahigpit nang makahinga siya ng maayos.

"Saan ang punta mo, 'nak?" Hinaplos niya ng ulo ko.

I closed my eyes, I smiled and cuddled to her side tightly. Hindi ko alam kung bakit gustong-gusto ko tuwing hinahaplos ni Mama ang buhok ko. Siguro ay pakiramdam ko ay mas nararamdaman ko ang pagmamahal niya sa akin.

"May date po ako, Mama."

"With Mr. Dwyer?"

"O-opo." Tumango ako, humiwalay ako sa kaniya at hinawakan ng dalawa niyang kamay. "I promise, he's a good guy. Hindi niya po ako paiiyakin, at kung sakaling umuwi man akong luhaan, hindi iyon magtatagal dahil susuyuin niya ako." I held her hands firmer. "But I'm sure, Mama, hindi niya ako lolokohin."

"Don't let him go then." She brought my hands to her lips and kissed them. "If you love the person, ipaglaban mo. Masaya ako na nakita ko na ng lalaking para sayo."

For some reason, my eyes watered. "I'm sorry for raising my voice at you in the hospital."

"It's fine, baby." She wiped my tears away. "Don't cry, you'll ruin your make up. You should have told me sooner that you have a date so I could have helped you prepare."

"I love you, Mama." I hugged her again.

"I love you too, anak." She whispered in my ear.

We hugged for a couple of seconds before we decided to pull away.

"Sige na po, I'll wait for Hunter outside." Hinigpitan ko pa ang hawak sa kamay niya bago bitawan ito at lumayo sa kaniya. "Mama, huwag kang magpapagod, ha? At 'yong mga bawal sayo, Ma, bawal talaga." Habilin ko bago lisanin ang tahanan.

"Mag-iingat ka, anak!" She gave me a flying kiss.

After exiting the house, I stood on the porch and waited for Hunter to arrive. I was wearing a smile this whole time, I was too excited and too happy. While waiting, I went through my f*******:, my eyes landed on the time above the screen and saw that it's already 6:25 PM.

He said 6:00 PM. Where is he now?

Hindi ko napigilan ang sarili na tawagan siya, kumunot ang noo ko nang hindi ito sumagot.

Maybe he's busy about something, the reason why he will be late and can't answer his phone right now... or maybe he's busy with Naomi.

I shook my head to erase that thought in my mind. I tried calling him a few more times but nothing.

Napaupo ako sa hagdan, tumingin ako sa kaliwa at sa kanan sakaling makita ko ang nagniningning niyang Bugatti Veyron. I couldn't help but feel disappointed because he didn't arrived at the right time. Kasama sa rules niya na dapat hindi ako late at maging accurate ako pagdating sa time, pero bakit kung siya okay lang?

7:30 PM came and he's still nowhere to be seen. I found myself sitting on the grass, playing with the tip of my dress while looking at my phone and waiting for his call. My eyes began to get blury that I just looked up so my tears won't fall.

"Anak?" I heard Mama's voice from behind.

Hindi ako lumingon sa kaniya, sinubukan ko ulit na tawagan si Hunter ngunit wala talaga. Ayaw niya 'kong sagutin.

"Kanina ka pa ba rito, anak?" Takang tanong niya, nararamdaman ko siya sa likod ko ngunit wala pa rin akong kibo. "Kumain ka na ba, anak?

Hindi ako sumagot.

Nagkaroon ng katahimikam, inakala kong bumalik na siya sa loob pero nagkamali ako dahil naramdaman ko siyang umupo sa tabi ko. Maingat niya akong inakbayan, tinulak niya ang ulo ko para humilig sa balikat niya at hindi ko na napigilan pa ang pagtulo ng mga luha ko.

"Mama, h-hindi niya ako sinipot." Naiiyak kong sabi. "Ang y-yabang ko pa nang sabihin ko s-s ainyo na hindi niya ako sasaktan."

"Maybe he has his reasons, anak." She whispered and wiped my tears.

"Maybe he's with his ex, h-his ex came back and w-wanted to talk to him. Baka mas p-pinili niyang makipagkita sa ex niya imbis na sumipot s-sa date namin."

"Sera, importanteng huwag tayong magpadala sa emosyon natin. You have to think before you act, maybe he does have a reason. Alamin muna natin, okay ba?"

Umiling ako't nagmatigas. "What reason does have? Kung mahal niya ako, ako ang uunahin niya!" It may be sound selfish but that's true. Hindi niya ako hahayaang maghintay ng matagal!

"Sera—"

"Pupuntahan ko siya." Kumalas ako sa pagkakayakap kay Mama at tumayo. "A-ang kapal ng mukha niyang sabihin na mahal niya ko pero ginawa niya 'to sa akin, pinagmukha niya 'kong tanga!" I stomped towards my scooter and drove away, ignoring my Mama's calls.

Pinagmukha niya akong tanga kakahintay sa kaniya, kung mahal niya ako hindi niya ako gaganituhin. Ang kapal ng mukha niyang sabihing mahal niya ako, baka nga tama si Naomi. Isa lang din ako sa mga laruan niya.

Good thing I know his address.

Hindi ko nga alam kung anong gagawin ko sa bahay niya? Mag-eeskandalo? Sasampalin siya? Sasaktan siya? Mumurahin siya?

Makikipaghiwalay sa kaniya? Tatapusin ko ba ang lahat sa amin? Kaya ko ba? Dahil lang hindi niya ako sinipot sa date namin?

God, I just realized na ang babaw ng dahilan ko! Pero hindi ko mapigilan ang sarili at ang emosyon ko.

Binilisan ko pa ang pagmamaneho hanggang sa makarating ako sa harapan ng mansyon niya. Hindi ko nlmagawang mamangha sa kaniyang tahanan dahil mas nanaig sa akin ang galit ko at kagustuhang marinig ang rason at eksplenasyon niya.

Dumiretso ako sa malaking gate ngunit hinarangan ako ng guard bago pa man ako makapasok. Pinikit ko ang mga mata ko at huminga ng malalim.

"Padaanin mo 'ko, kaylangan kong makausap ang amo mo." Kalmado kong saad, hindi ko na kaylangan pang sabihin ang rason ko.

"Sorry, Ma'am. Hindi pwedeng tumanggap ng bisita ngayon. Ang bilin sa akin ay huwag istorbuhin si sir."

Mahina akong natawa. "Girlfriend niya ako, nakalimutan niya yata iyon. Please, pwedeng pakisabi na nasa labas ako at hinihintay siya. Kaylangan ko siyang makausap."

"Sorry po talaga, Ma'am, pero—"

"Arnaldo, who is that?" A familiar looking man came from behind the guard. Nakilala ko siya dahil sa kaniyang mukha, kamukhang-kamukha ito ni Hunter. Ama siya nito.

"Pasensya na, sir, girlfriend daw po ni sir Hunter." Paliwanag ng guwardya at yumuko.

"Iwan mo muna kami, Arnaldo." Utos niya sa guwardya, tumango ito at iniwan kami tulad ng utos ng amo niya. Hinarap ako ng ama ni Hunter, sa itsura niya ay mukhang hindi siya maayos. He looked like a mess.

"Are you my son's girlfriend?" He asked and looked at me from head to toe. "What happened to you?"

"I wanna talk to your son, I think he forgot that we have a date and kept me waiting." I looked down to hide my face. I wiped my tears away and sniffed.

"He didn't forget." He replied.

"T-then w-why didn't he came?" My voice cracked and a sob escaped my lips. "Kung hindi n-niya n-nakalimutan, b-bakit hindi siya s-sumipot?"

"For now, he just needed to choose himself."

I looked at him, I was so confused but instead of asking, I just waited for his next words. I waited until he dropped the bomb.

"Hunter... he's broken, he needs you." He looked away, he folded his arms over his chest and let out a loud sigh. "He needs you and I want you to fix him for me.."