Over the Mountain

CHAPTER 23: MANILA

CHAPTER 23: MANILA

I know that they are against my decision, but they didn’t say anything. They didn’t say any reaction and they just nod at me. Grandma who rarely shows affection to me suddenly came to my side and hugs me tight. She showered me with kisses and told me that she will visit me in the city soon. I know. I could feel that grandma doesn’t want me to leave but she just can’t stop because pain is all over my face. I am deeply hurt for this is my first time falling in love. But I was quickly hurt.

I was silently packing my things with my mind flying over the mountain, trying to look for someone. But I immediately stop myself. I made this decision because I want to forget him. Everything about him. I made this decision because I want to go far away from here. I made this decision because I want to forget about my feelings for him.

But could I succeed in this? Could I be able to forget someone who made me feel strange feelings, butterflies, and pain at the same time? Could I be able to forget the man I first fell in love with? I don’t know the answer yet. But I hope, I will be fine soon.

“Siguradong-sigurado ka na ba sa desisyon mo, anak?” tanong ni Mama nang makapasok sa aking silid.

“Yes, Mom.”

Tumango si Mama. “Buong akala ko ay hindi mo na nanaising bumalik sa syudad,” tsaka siya hilaw na tumawa. “Akala ko ay dito ka na tatanda gaya ng lola mo. Akala ko ay dito mo na aabutin ang mga pangarap ko. Hindi ko lubos akalain na itong lugar pala ang magdudulot ng pinakasakit na bagay sa puso mo,”

“Hindi ang lugar na ito ang nagpasakit sa akin, Mama,”

“Kung hindi ka namin dito dinala, sa tingin mo ba ay hindi ka masasaktan ng ganito sa murang edad?”

Napakagat ako sa ibabang labi ko. “Nagkataon lamang siguro, Mama.”

“I don’t want to say this, darling. But your father is torn between leaving his job and going back with us in the city or staying here and letting us two live away from him,”

“I’m sorry, Mom. I don’t want to cost you pain,”

“We are your parents. And your pain is our pain too,”

“I will talk to Dad,” I bravely said. “Do you want to live there too, Mom? Or you want to stay here?”

“Hindi kita kayang iwan mag-isa, anak,”

“That doesn’t answer my question, Mom,” I said and pouted.

Mom smiled. “Truth is, I…love here, darling. It’s very peaceful here. And aside from that, I am a big help to your grandma ang grandpa,” mom answered honestly. “But I don’t let you live alone there,”

“Kuya Carlo and Levi are there, Mom.”

“So, you want to live in your Aunt Karen’s house?”

“Kung papayag po siya.”

Mom smiled. “Alright. Sasamahan ka namin ng Dad mo hanggang sa bahay ng Aunt Karen mo. But anak, hindi ba sasama ang loob mo na wala kami sa tabi mo?”

Masuyo akong ngumiti kay Mommy bago siya hagkan ng yakap. “No, Mom. I understand why you have to stay here. At mas gusto ko rin iyon because you are at peace here. Hindi tulad sa buhay sa Manila na kabataan na lamang ang makakasabay dahil energy na mayroon kami.”

“You won’t get mad?” paninigurado ni Mommy.

Umiling ako. “Hindi, Mommy. Basta ay bisitihan niyo rin ako paminsan-minsan.”

This will be the first time that I am going to live away from my parents. It’s hard. But I must stand on my decision. Manila’s lifestyle is too stressful for Mom while province life is very relaxed. I don’t want to stress her out so I will let her stay here with Dad, the grandma ang grandpa. I will be going to miss their presence, but I must use this chance to learn to stand on my own. I know that this will be going to be hard. But I will my trust myself.

Pagkatapos na pagkatapos kong kausapin si Mommy ay mabilis kong tinungo si Daddy na nasa kaniyang silid at kakagising lang. Mamaya rin ay nasisiguro kong babalik na siya sa station at buong magdamag nanamang magtra-trabaho para mabantayan ang bundok at masigurong lahat ng mga taong umaakyat dito ay ligtas.

“Dad,” I called out and immediately hug him.

“Don’t be sorry, princess,” Dad instantly said, as if he already knew what I will be going to say.

“You don’t have to think too much for your decision, Dad,” saad ko. “I will not ask you to go with us, with me.”

“What are you talking about, princess?” gulong tanong ni Daddy.

I smiled at him. “Dad, you can stay here and continue doing protecting and serving the mountain as you love. Mom will also stay here so she can help and take care of grandma and grandpa. I will be going to live in Aunt Karen’s house. So, you don’t have to worry about anything, Dad. I’m big a girl already,”

“Sigurado ka na ba diyan sa desisyon mo? Ayos lang talaga sa’yo na doon ka habang nandito kami?” puno ng pag-aalala na tanong niya.

“Yes, Dad. Andoon naman sila Tita Karen. Basta ay bisitahin niyo rin ako doon,”

“Baka nga araw-araw ka naming bisitahin ng Mommy mo dahil paniguradong mami-miss ka namin palagi,” sambit ni Dad bago ako halikan sa ulo. “I know that you are already a big girl. A tough and strong one. So, whatever you are going through now, I know that you overcome it.”

“I will, Dad.”

“But princess, city life is very far from this province life. There’s a lot of temptation there. So, I hope, you will be wise enough to reject and avoid those bad temptations. Or any temptation that will lead you to the darkness,”

“I will keep that in my mind, Dad.”

“Good princess. Please take care of yourself there. And heal. Heal princess, not get shattered.”

Tumango ako sa lahat ng bilin ni Daddy at Mommy. Maging nina lola at lolo rin. Nang hapon ding iyon ay lumiban si Daddy sa kaniyang trabaho para maihatid ako sa Manila. Alam kong napaka-bilis ng desisyong kong umalis sa lugar pero mas maigi na ito dahil baka kapag nagtagal pa ako rito at makita ko siya ay muli lamang akong mahulog. At baka kapag narinig ko na ang kaniyang tinig ay makalimutan ko na ang kaniyang nagawa. Kaya ay maigi na ito. Maigi nang lumayo ako sa kaniya. Lumayo ako lugar na nasasakupan niya.

Matunog ang naging pagbuntong-hininga ko bago ko tuluyang ilayo ang aking paningin sa magandang bundok. Alam kong hahanap-hanapin ko ito sa oras na manirahan na ako sa Manila pero ang ganda ng bundok ay mananatili na lamang sa aking alaala. Mariin kong pinigil ang aking hikbi ng sumagi sa aking isipan ang matalik kong kaibigan na si Tin. Maging si Suzy ay sumagi rin sa aking isipan at alam kong malaki ang magiging galit nila sa akin sa biglaan kong pag-alis. Sa biglaan at walang paalam kong pag-alis. Pero gaya ni Leo, sila rin ay malaking dahilan ko para manatili rito. At baka kapag nakita ko sila ay hindi ko na magawa pang makaalis. Because they are also important in my life.

“Darling, nasa Manila na tayo,” gising sa akin ni Mama.

Nang magmulat ako ng mata ay ang isa sa malaking airport na nga ng Manila ang bumungad sa akin. Naitikom ko ang bibig nang biglang sumagi sa aking isipan an imahe ng probinsya, lalo na ang magandang bundok.

“Let’s go, princess,” saad ni Daddy at tsaka na ako hinawakan sa aking kamay.

I don’t want to compare but I can’t help. Sa pagbaba ko sa eroplano ay mabilis kong hinanap ang malamig at preskong hangin. Ngunit walang bumungad sa akin na ganoon. Napailing na lang ako at tuluyan na kaming pumasok sa loob ng airport kung saan nagkalat ang maraming tao. Isang bagay na hindi ko rin maiwasang maikompara.

Halos mapangiwi rin ako ng marinig ko na ang ingay ng Manila at makita na ang usok nito na dulot ng mga napaka-raming sasakyan. Napabuntong-hininga na lang ako ng mabilis kong hanapin ang lamig ng probinsya. Pero dapat ay hindi ko palaging iniisip ang probinsya. Dapat ay kalimutan ko na iyon. Dapat ay hindi ko na maalala iyon. Dapat ay hindi ko na matandaang minsan akong nanirahan sa ganoon katahimik at kagandang lugar.

“Grow yourself better here, darling,” Mom advised.

“Grow better, princess,” Dad repeated.

“I will,” I answered confidently and smiled at them.

Marahan kong ipinikit ang aking mata at tinipon ang lahat ng aking alaala sa probinsya. Nangako ako sa aking sarili na ito na ang huling beses na iisipin ko ang probinsya. Ito na ang huling beses na aalalahanin ko kung gaano katahimik at kaganda ang lugar. Ito na ang huling beses na sasagi sa isipan ko ang mga taong naging parte ng buhay ko sa lugar na iyon. Ito na ang huling beses na ikokompara ko ang lugar na may maganda at mataas na bundok sa syudad na ito. Ito na ang huli. Dahil hindi ko na nanaisin pang bumalik sa lugar na iyon.

Hindi na. Kahit kailan.