Kabanata 42
Ilang oras na ang lumipas pero hanggang ngayon ay nandito parin ako sa lugar kung saan niya ako iniwan na luhaan at nasasaktan. Gustuhin ko mang umuwi ay hindi ko magawa. Madalang ang sasakyan na nadaan sa parteng ito, at halos lahat ay punuan. Tsaka wala akong pamasahe, sapagkat naiwan ko ang aking bag sa kanyang kotse. Tinamaan nga talaga ako ng kamalasan ngayong araw na ito.
Napabuntong hininga ako. Kahit papaano ay umaasa parin ako na babalikan niya ko. Kahit alam kong hinding hindi niya gagawin. Sino ba naman ako para balikan niya? Isang hamak na sekretarya niya lang naman ako. Isang hamak na parausan at laruan niya lang. Mas mahalaga kasi sa kanya 'yung babaeng mahal niya, kesa sa akin na pampalipas oras lang niya.
Sa naisip ko ay lalo akong napaiyak sa sobrang sakit.
