Tahimik ang buong boardroom habang ako’y nakatayo sa harap, nakapwesto sa podium. Malamig ang hangin mula sa centralized aircon, pero ramdam ko ang init sa loob ng dibdib ko—lalo na’t alam kong nandito siya. Si Mira.
Kanina pa ako nagsasalita, ipinapaliwanag ang mga plano para sa susunod na quarter ng kumpanya, pero parang wala akong naririnig mula sa sarili ko. Hindi ko marinig ang boses ko sa sarili kong tenga dahil sa t***k ng puso ko na parang bass drum sa katahimikan.
Dahan-dahan kong iniangat ang paningin ko sa hanay ng mahahabang mesa. Naroon siya—nakaupo nang maayos, parang reyna sa kanyang trono. Yung gown niya, simple pero elegante, kumikinang sa ilalim ng puting ilaw ng boardroom. Ang buhok niya, nakaayos sa paraang parang mula sa isang magazine cover. At yung mga mata niya—ma
