Luna
Parang tumigil ang ikot ng mundo ko sa narinig ko at hindi ko namalayan na tumutulo na pala ang mga luha sa mata ko habang nakatitig ako kay Keith at naghihintay ng sagot niya. Nanginginig ako at nanlalambot. “Keith, sagutin mo ako. Totoo ba ‘yung sinasabi ni Dylan?” Mariin kong tanong sa kaniya pero wala akong makitang ekspresyon sa mukha niya at blanko lang siyang nakatingin sa akin.
Para akong tangang natatawa habang hindi ko mapigilan ang pagtulo ng mga luha ko.
Napailing ako at napaatras mula kay Keith at sa halip na sagutin niya ang tanong ko ay sinubukan niya lang akong yakapin. Nanlulumo ako sa inaasta niya, hindi niya na kailangan pang sumagot dahil sa kilos niya pa lang ay alam ko na. Oo, oo ang sagot sa mga tanong ko.
“Luna.” Halos nakikiusap niyang sambit at muli
