Estancia's Mi Amore

Episode 20

“Bella, please talk to me. We need to talk.” Sambit nito habang nakatingin na sa akin. Sa puntong iyon napalingon ako sa kamay na biglang pumulupot sa baywang ko, It’s Matteo.

“I’m sorry President De Vera, pero her name is Sera, and she’s my date.” Nakangiti nitong sambit kay Connor, I saw his jaw clenched at tiningnan ng matalim si Matteo pero hindi nya na lang iyon pinansin, bumaba ang tingin nito sa akin saka muling nagsalita. Matteo knows how to go in the flow.

 “Let’s go hon?” Sambit nito habang nakangiti sa akin, nginitian ko sya saka muling binaling ang tingin kay Connor na noon ay madilim na ang mukha.

“Nice to meet you President De Vera, we need to go.” Sambit ko saka pumihit na para lumakad paalis pero agad kaming natigilan ni Matteo sa paglalakad nang hinawakan nya ang braso ko para pigilan ako.

“Bella, please. K-kahit five minutes lang, kailangan lang kitang makausap.” Aniya, nakita ko ang takot at pangamba sa mga mata nya, unti-unti rin itong namumula, is he crying? Tumingin ako kay Matteo agad naman nitong nakuha ang gusto kong iparating, bumitaw sya sa baywang ko at pumihit ako paharap kay Connor.

Lumabas kami ng party hall at nagusap sa walang taong parte ng hotel. Umupo ako sa couch at saka pinagcross ang mga binti, nakatitig lamang sa akin si Connor na parang ineeksamina ang kabuuan ko.

“President, I thought you want to tell me something? You’re running out of time.” Sambit ko, saka nya nilihis ang tingin at saka yumuko ngunit binalik din ang tingin sa akin,parang kumukuha ng lakas para makapagsalita.

“Bella, what happened to you? Saan ka nagpunta? Hinanap kita pero hindi kita nakita.” Aniya, halos magaralgal pa ang boses, I smirked.

“I’m sorry President pero I’m not Bella, my name is Sera Ibanez, I don’t know who’s Bella.” Sambit ko saka tumayo, agad rin itong tumayo na para bang takot na takot na iwan ko sya, I saw his apologetic and sad eyes. 

“Bella, bakit mo ba ginagawa ito? Alam kong ikaw yan, hindi ako pwedeng magkamali. Ikaw ang Bella’ng minahal ko ang asawa ko.” Narinig kong sambit nito. Yes, I am Bella. Ang babaeng pinaasa, pinagtaksilan at sinaktan mo ng sobra.

Muli akong humarap dito saka ngumisi. “I told you, I’m not Bella.” Mariin kong sambit, lumapit sya sa akin at pinakatitigan ako sa mata. 

Agad na dumapo sa ilong ko ang napakabango nitong amoy even his breathe. I almost lost my guard kung hindi ko lang tinatagan ang sarili ko,baka bumigay na ako sa harap nya at niyakap sya. 

Pero agad kong naalala ang mga ginawa nya sa akin at kanila nanay. Naging matalim ang mga tingin ko sa kanya habang ang mga mata nya ay parang nakikiusap, nagmamakaawa.

“Alam kong galit ka sa akin kaya ginagawa mo ito, Bella. I know, at tanggap ko kung ito ang paraan mo para parusahan ako, pero, gusto ko lang malaman mo na mahal na mahal parin kita.” He almost whispered, ang mga salitang iyon na inasam ko noon ay narinig ko rin sa kanya sa wakas, kung kailan wala na akong nararamdaman kundi poot at galit, saka nya naman sinabi na mahal na mahal nya ako. 

I smirked and rolled my eyes. Sinong niloko mo? Baka yung dating Bella pwede pang maniwala sa mga pangbobola mo.

“The five minutes you’ve ask for are done President.” Ngumisi pa ako saka tuluyan syang iniwan, nagmamadali akong lumabas ng hotel at pumunta sa parking area habang hawak hawak ang dibdib ko na para nang sasabog sa sobrang bilis ng t***k ng puso.

 Halos hindi ako makahinga, nangingilid rin ang mga luha ko sa mata, at walang ibang dahilan kundi ang galit at pagkamuhi ko sa muli naming paghaharap. I prepared this day for so long, pero halos gumuho ang mga plano ko nang titigan ko sya sa mata. I can’t believe that I can still moved by him.

Agad kong tinawagan si Matteo para magahatid sa rancho, agad naman itong pumunta sa parking kung nasaan ako, nagaalala ang kanyang mga mata nang makita nya akong nakahawak sa dibdib ko.

“Sera! Are you ok?” Bungad nito nang makalapit sa akin, tumango lang ako saka kumapit sa braso nito, para akong nauubusan ng lakas na kinailangan ko pang kumapit sa kanya pagkalapit nya sa akin.

Panaka-naka nya akong sinisipat habang nagdadrive, he’s still worried about me.

“Focus on driving, huwag ka nang mag-alala, okay na ako.” Sambit ko nang tingnan ko ito, baka maaksidente pa kami sa kakatingin nya sa akin.

“Are you sure? Dapat hindi kana pumayag na makipag-usap kay Connor. Nagaalala ako sa kalagayan mo. Your condition is not..” Sambit nito pero pinutol ko ang sinasabi nya, he’s nagging at ayoko na making pa sa sermon nya.

“I know, you don’t have to remind me, alam ko ang sarili ko. At alam ko ang ginagawa ko.” Kunot- noo kong sambit, narinig ko ang pagbuntong hininga nito senyales ng pagsuko. Nginitian ko sya at hinawakan ang kamay.

“Thank you.” Sambit ko, agad namang napawi ang pag-aalala nito saka nginitian ako at marahang hinalikan ang likod ng palad ko.

“I can do anything for you. Sera.” Aniya.

“Magpahinga kana, dito lang ako sa kabilang kwarto kapag may kailangan ka pupuntahan kita kaagad, okay?” Sambit nito nang maihatid nya ako sa kwarto ko. Tumango ako at matipid na ngumiti rito, akmang isasara ko na sana ang pinto nang muli itong nagsalita.

“Sera.” He said. “Try to sleep without taking sleeping pills okay? That’s not good for your health.” Dugtong nito.