GABRIEL
KINAGABIHAN ay nagkita kami ni Ferdinand sa labas ng restaurant na pinagtatrabahuan niya. Isang hoodie jacket at sunglasses ang suot ko para hindi ako makilala. Bukod doon, naglagayn din ako ng fake mustache at fake na nunal na ikinatawa ng kaibigan ko nang magkita kami.
“Sana nagsuot ka na rin ng wig,” biro pa niya sa akin. “Pero tama ‘yan. Kung totoo man na nando’n si Magnus, hindi puwedeng makita ka niya agad. Dapat unahan mo siya. Hindi birong kalaban ang hayop na ‘yon. Masamang damo kaya matagal mamatay.”
“Don’t worry. Tatlong taon kong pinaghandaan ang pagkikita namin.”
Tumango lang ang kaibigan ko. “Nandito naman ako. Handa akong maging back-up mo.”
“Salamat. Buti nga nandiyan ka, eh.”
“Ikaw talaga, sir. Tara na nga. Bago pa bumaha ng luha rito,” pabiraong wika uli ni
