Night-Only Boss

Ang Pagsunod sa Agos

Ang silid ay balot ng katahimikan, tanging ang tunog ng aming paghinga ang nagsisilbing musika sa gitna ng dilim. Sa ilalim ng malamlam na liwanag ng buwan na tumatagos sa kurtina, ang bawat galaw ni Karius ay tila isang ritwal na banayad, puno ng pag-iingat, at tila natatakot na baka mabasag ako sa isang maling haplos.

Nararamdaman ko ang init ng kanyang balat sa ibabaw ko. Hindi ito ang matigas at mapang-utos na Karius na nakikita ng mundo. Ang lalaking nasa harap ko ngayon ay tila humihingi ng pahintulot sa bawat sandali. Dahan-dahan niyang idinaan ang kanyang mga daliri sa gilid ng aking mukha, pabalik sa aking leeg, hanggang sa maramdaman ko ang kuryenteng dulot ng kanyang palad sa aking balat.

“Ito na ba iyon?” tanong ng isip ko habang nakatitig sa kanyang mga mata. Ang lalaking akala ko ay kukuha lang sa akin bilang kasangkapan, ngayon ay tila ibinibigay ang kanyang buong pagkatao sa isang haplos?

Ang bawat halik niya parang mahinang ambon na unti-unti nagpapalambot sa tigang kong puso. Mula sa aking noo, pababa sa aking ilong, hanggang sa muling maglapat ang aming mga labi. Ang lasa niya ay pamilyar. Parang isang timpla ng pagnanasa at ng proteksyong tanging sa kanya ko lang naramdaman.

Ibinuka niya ang aking robe nang may pag-iingat, tila nagbubukas ng isang mamahaling regalo. Ramdam ko ang pagtama ng malamig na hangin sa aking balat, pero agad din itong napawi nang ilapat niya ang kanyang mainit na katawan sa akin.

“Ka-Karius...”

Ang kanyang mga kamay ay dahan-dahang gumapang sa aking bewang, marahan, tila binabagtas ang bawat kurba ng aking pagkatao. Walang pagmamadali. Walang dahas. Bawat haplos niya ay tila isang pangako na hindi niya ako sasaktan.

“Bakit ganito?” Ang isip ko ay punong-puno ng pagkalito at sarap. “Bakit pakiramdam ko, sa bawat dampi ng kanyang balat, ay unti-unti ring nabubura ang mga peklat ng nakaraan ko? Hindi lang ito tungkol sa kontrata. Hindi lang ito tungkol sa pambayad sa ospital ni Benji. Ito ay tungkol sa akin... at sa kanya.”

Ang bawat haplos ni Karius ay tila isang dahan-dahang pagsunog sa aking pag-aalinlangan. Pero nang maramdaman ko ang kanyang pagbaba, ang paghalik niya sa aking tiyan patungo sa mas maselang bahagi ng aking pagkatao, tila tumigil ang pag-ikot ng mundo.

“Aahh...” isang ungol ang kumawala mula sa aking bibig.

Hindi ko inaasahan ang ganitong antas ng pagpapasuko. Ang akala ko ay sapat na ang init ng kanyang katawan sa ibabaw ko, pero iba ang dulot ng kanyang mga labi sa sandaling ito. Ramdam ko ang mainit niyang hininga, ang bawat banayad na dampi na tila sinusukat ang bawat reaksyon ko.

“Diyos ko, ang sarap!” sigaw ng aking isipan. “Bakit pakiramdam ko ay ngayon lang ako tunay na nabuhay? Ang bawat haplos niya doon... bawat banayad na paggalaw ng kanyang dila ay tila kuryenteng gumagapang sa bawat dulo ng aking mga ugat.”

Ipinikit ko ang aking mga mata nang mariin. Ang sarap ay hindi lang pisikal; ito ay isang uri ng pagsuko na hindi ko inakalang kaya kong ibigay sa isang lalaki. Para akong nalulunod sa isang dagat ng kakaibang sensasyon, at wala akong balak na magpasagip. Ang bawat ungol na kumakawala sa aking lalamunan ay hindi ko na mapigil. Isang pag-amin na sa mga sandaling ito, kontrolado niya ang bawat t***k ng puso ko.

“Nasasarapan ako... higit pa sa salitang kaya kong bigkasin,” isip ko habang ang aking balakang ay kusa nang sumasabay sa kumpas ng kanyang pag-aalaga.

“Karius, ano itong ginagawa mo sa akin? Bakit sa kabila ng lahat ng takot, dito sa piling mo, pakiramdam ko ay ako ang pinakamahalagang babae sa mundo?”

Nang muli siyang umangat para hagkan ang aking mga labi, lasang-lasa ko ang aking sarili sa kanya. Isang matamis at mapanganib na pagsasama. Ang kanyang mga mata ay madilim, puno ng pagnanasa pero naroon pa rin ang pag-iingat na tila ako ay isang mamahaling sining na ayaw niyang mabasag.

Ang bakbakan na inaasahan ng aming mga katawan ay naging isang maingat na sayaw. Ang bawat paggalaw niya ay sumasabay sa bilis ng t***k ng puso ko. Ang bawat ungol na kumakawala sa kanyang mga labi ay tila isang dalangin na nagsasabing kailangan niya ako.

Hinigpitan ko ang yakap sa kanya, ang aking mga kuko ay dahan-dahang bumaon sa kanyang matitigas na balikat—iniiwasan ang kanyang mga sugat sa likod na ngayon ay tuyo na pero alam kong maselan pa rin. Ang bawat pagdaing ko ay hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa matinding sensasyon na tila naglalakbay sa bawat ugat ko.

“Sa sandaling ito, Karius, sa iyo ako,” ang huling malinaw na huling naisip ko bago ako tuluyang anurin ng emosyon. “Hindi bilang assistant, hindi bilang fake fiancé... kundi bilang Sebrina na nakahanap ng kalinga sa gitna ng iyong dilim.”

Ang init ng aming mga katawan ay nag-aapoy sa gitna ng malamig na gabi. Ang bawat pagsasanib ay tila naglalapit sa amin sa katotohanang matagal naming itinago. Ang mundo sa labas—ang mga Montero, ang mga sikreto, at si Sarah—ay tila naglaho, naiwan kaming dalawa sa isang mundong kami lang ang nakakaalam ng daan.

Nang matapos ang lahat, naiwan kaming magkayakap, kapwa hinahabol ang hininga. Isinubsob niya ang kanyang mukha sa aking leeg, ang kanyang pawis ay humahalo sa akin. Wala kaming imik, pero ang katahimikan ay hindi nakakabingi; ito ay puno ng pag-unawa.

Hinaplos niya ang aking buhok habang dahan-dahang kumakalma ang aming mga puso.

“Sebrina,” bulong niya, ang boses ay paos at puno ng pagmamahal. “Don't ever let me go.”

“I won't,” sagot ko, sabay pikit ng aking mga mata.