Ang Eroplanong Papel [BAOG COLLABORATION #8]

Baynte Uno

Sa kabila ng lahat ng nararamdaman ko, may bahid pa rin ng takot at pag-aalala, pero hindi ko alam kung paano i-handle ang mga nararamdaman ko kay Zillman. Hindi ko na kayang magpatawad nang madali, hindi na ngayon, habang nararamdaman ko pa ang bigat ng mga nangyari.

Tumingin siya sa akin ng matagal, tila nag-iisip. Walang bakas ng kasiyahan sa mukha niya, kundi isang malalim na seryosong ekspresyon. Pagkatapos ng ilang saglit, nagsalita siya ng mababang boses.

"Alam ko kung gaano kasakit iyon, Chasandria," sabi niya, ang boses niya may kabigatan. "Hindi ko ginusto na mawalan ka ng trabaho. Kung maaari ko lang balikan ang oras, ayusin ko sana. Pero..." tumigil siya sandali, "Ginawa ko ang lahat ng ito upang maparami ang pagkakataon mo, at dahil gusto ko ring itama ang pagkakamali ko."

Nagkatinginan kami ng matagal, at doon ko nakita ang seryosong pagninilay sa kanyang mga mata. Ang tingin niyang iyon ay malayo na sa dati niyang pabalang na ugali. Tila may ibang tao na siya ngayon.

"N-no!" sagot ko, ang boses ko ay matalim at puno ng galit. "Ayaw ko ng tulong mo! Hahanap ako ng donor na hindi galing sayo!"

Naramdaman ko ang panginginig ng katawan ko, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa matinding galit na nagsisimula nang mag-umapaw. Naramdaman ko ang init ng dugo ko, at hindi ko kayang pigilin ang mga salitang lumabas sa aking bibig. Lahat ng sakit na naidulot niya sa akin, lahat ng hirap na pinagdadaanan ko—tinutukoy ko iyon sa mga salitang bumangga mula sa aking bibig. Pinipilit kong itago ang lahat ng nararamdaman ko, ngunit hindi ko na kayang pigilan.

Puno ng pride ang puso ko, at hindi ko kayang tanggapin na kahit papaano ay tulungan ako ng isang tao na siya rin ang dahilan ng lahat ng pagkatalo ko sa buhay. Si Zillman, ang lalaking nagtanggal sa akin sa aking trabaho, hindi ko siya kailangan—hindi ko siya kayang patawarin. Ang pride ko, ang dignidad ko, ay mas mahalaga kaysa sa anumang tulong na maaaring ibigay niya. Hindi ko kailangan ng awa. Hindi ko kailangan ang galak ng mga mata niya na tila nagsisisi, kasi alam ko, hindi ko siya kayang paniwalaan.

Hindi ko iniiwasan ang tingin niya, ngunit hindi ko rin siya tinatanaw ng may malasakit. Ibinaba ko ang mga mata ko, hindi kayang makita ang sinseridad sa kaniyang mga mata. Gusto ko lang na lumayo sa lahat ng ito at mag-isa. Kailangan kong maghanap ng paraan sa sarili ko. Kailangan kong makapag-isip ng tama at maayos. Hindi ko kayang maging mahina. Hindi ko kayang magpatulong sa taong nagdulot ng sakit sa akin.

"Maghanap ako ng ibang paraan," sabi ko nang matigas, ang bawat salita ay may kasamang galit at pagpapakita ng lakas. "Hindi ko kailangan ang tulong mo, Zillman. Huwag mong gawing dahilan ang pagiging mayaman mo para makialam sa buhay ko."

Nakita ko ang mga mata niyang puno ng pagtataka at marahil, pag-aalala, ngunit hindi ko kayang magpatawad. Hindi ko kayang tanggapin ang kanyang tulong, hindi ko kayang umasa sa kanya. Lalo na sa isang lalaking nagbago ng lahat para sa akin. Ang pagiging captain niya, ang status niya, hindi ko na kailangan. Hindi ako magiging mahina.

"Chasandria..." tawag niya, ang boses niya ay naglalaman ng pagsisisi. "Alam ko may galit ka sa akin, at hindi ko nais na maging dahilan ng sakit mo. Pero hindi ko kayang makita kang maghirap, alam mo yun?"

Hindi ako lumingon. Hindi ko kayang pakinggan siya. Hindi ko kayang tanggapin ang mga salitang ipinapakita niya na para bang nagmamalasakit siya sa akin. Hindi ko kayang paniwalaan.

"Hindi ko kailangan ng awa," sagot ko, at sa bawat salita, nararamdaman ko ang matinding pride sa sarili ko. "Hindi ko kailangan ng tulong mo. Hindi ko kailangan ang anumang bagay mula sa iyo." Paakyat ako sa hagdang-hagdang kalsada patungo sa ospital, hindi na tinitingnan ang mga mata niyang nagsasabing may gusto siyang tulungan ako.

"Huwag mo akong gawing dahilan para makalimutan ko ang sarili ko, Zillman," I continued, my tone cold and firm. "Ako na lang, walang mangyayaring maganda kapag ang tulong mo ay galing sa'yo."

Hindi na ako lumingon. Wala akong pakialam sa sinasabi niya. Kung iniisip niya na ang pagiging mayaman at makapangyarihan niya ay makakapagbigay sa kanya ng pagkakataon para ayusin ang lahat ng mali na ginawa niya sa buhay ko, nagkakamali siya.

Maghahanap ako ng ibang donor, maghahanap ako ng ibang paraan, at walang mangyayaring mabuti kung maghihintay lang ako sa isang taong may kasalanan sa akin.

Sumasayaw ako sa bar, kasabay ng malakas na tugtog ng musika at nakakasilaw na mga ilaw na umiikot sa buong paligid. Suot ko ang itim kong kasuotan na kumakapit sa balat ko, at ang maskarang bumabalot sa kalahati ng mukha ko, na para bang isa akong misteryosong nilalang sa gitna ng entablado.

Nararamdaman ko ang bawat tingin—mapanghusga, mapang-akit, at malisyoso. Pero pinipili kong manatiling nakatuon sa bawat galaw ko. Ang bawat ikot ng bewang, bawat tiklop ng katawan, sinasayaw ko na parang ito na ang huli kong gabi. Walang halong biro, wala akong maramdaman. Parang wala ako sa sarili.

Sa bawat kumpas ng musika, naririnig ko ang mga hiyawan—

“Wooooo!”

“Ang galing niya!”

“Grabe! Ang hot!”

“Wala na, panalo ‘to!”

May mga perang palipad-lipad sa ere, iba’y inilalagay sa gilid ng entablado, o inaabot habang ako’y umiikot. Pinagpapawisan ako pero hindi dahil sa pagod—kundi sa bigat ng emosyon. Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa sa papuri, o masaktan sa dahilan kung bakit ko ito ginagawa.

Pero isa lang ang sigurado ko—ginagawa ko ito para kay Papa. Sa bawat sayaw, iniisip ko ang mukha niya, ang mga ngiti niya noong malakas pa siya. At sa bawat pagtibok ng puso ko, pinapaalalahanan ko ang sarili… Kaya mo ‘to, Chasandria. Para sa kanya ‘to.

Mas lalo ko pang ginalingan ang bawat indak, bawat paggalaw ng balakang ay sinamahan ko ng kumpiyansa at determinasyon. Ramdam ko ang bawat talon ng musika sa aking dibdib habang binabagtas ko ang entablado—ang mga hakbang ko ay mas malalakas, mas eksakto, mas nakakaakit.

Bumaba ako mula sa entablado at unti-unti kong nilapitan ang mga lalaking nakaupo sa paligid ng bar. Ang ilaw ng spotlight ay sumunod sa akin, para bang sinisiguro nitong ako lang ang makikita. Sa bawat paglapit ko sa mesa, ay mga tingin ng paghanga at pananabik ang bumubungad sa akin.

“Grabe! Ang galing niya!”

“Para akong nananaginip!”

“Ang sexy niya—sino ba ‘yan?!”

Ramdam ko ang mga mata nila sa akin, parang sinusundan bawat kilos, bawat paghaplos ko sa aking katawan habang sumasayaw. Ilan sa kanila ay nag-aabot ng pera, iniipit sa strap ng aking kasuotan o sa kamay ko habang ang iba'y natutulala na lang sa harap ko. Pero pinili kong manatiling nakangiti, hindi alintana ang pagod, hindi pinapansin ang nararamdaman kong lungkot sa loob. Ginagawa ko ito para kay Papa.

Sa bawat mesa na nilalapitan ko, iniiba ko ang energy—minsan malambing, minsan mapusok, minsan nakakatuwa. Para akong isang aktres sa sarili kong entablado. At habang naririnig ko ang mga hiyawan at palakpakan ng mga tao, para bang may maliit na boses sa loob ko na nagsasabing: Kaya mo ‘to, Chasandria. Hindi ito ang katapusan. Ito ang simula.

Pagkatapos ng huling ikot ng balakang at pagtaas ng kamay sa saliw ng malakas na beat, tumigil ako sa gitna ng entablado at huminga nang malalim. Pawis ang noo ko, pero buo ang ngiti ko—para bang kahit ilang sandali lang, naging akin ang mundo.

Tumalikod na ako at naglakad paalis ng stage, pero bigla na lang umalingawngaw ang mas malakas pang hiyawan mula sa mga tao. May mga sumisigaw ng:

“Isa pa! Isa pa!”

“Bitin kami, Chasandria!”

“Encore! Encore!”

Ilang lalaking nasa harap ang tumayo pa, pinapalakpakan ako ng todo, at ang iba'y nagpupumilit ilapit ang pera sa stage na para bang susuhulan ako para bumalik. Nagulat ako. Hindi ko inasahan ang ganito kainit na pagtanggap mula sa mga tao. Para bang hindi lang nila ako gustong panoorin, gusto nila akong balik-balikan.

Napatingin ako sa gilid ng stage at nakita ko sina Arya at Yllah, parehong naka-thumbs up, nakangiti sa akin. Si Trois naman, naka-senyas ng “solid!” gamit ang kamao.

Pero umiling ako nang marahan, habang hawak ang dibdib kong mabilis ang t***k—hindi na talaga kaya. Pagod na ako, emosyonal pa rin mula sa lahat ng nangyari, at alam kong kailangan ko nang magpahinga.

Pinilit kong ngumiti ulit at iniabot ang kamay ko sa ere bilang pagbibigay galang sa mga nanonood, sabay yuko.

“Thank you po!” sigaw ko, halos hindi na marinig sa sobrang ingay ng hiyawan.