Ang Eroplanong Papel [BAOG COLLABORATION #8]

Baynte

Nang magising ako, naramdaman ko ang bigat ng katawan ko. Masakit ang mga braso at likod dahil sa buong maghapon ng pagsasayaw at pag-iisip tungkol sa mga nangyari. Pagdilat ng mata ko, nakita ko ang paligid ng kwarto ko — tahimik, madilim, at malamig. Dahan-dahan akong bumangon mula sa kama, pilit na iniiwasan ang mga naglalakihang katanungan sa aking isipan.

Habang nagsusuot ng damit, nakaramdam ako ng pagkahapo. Nandiyan ang sakit sa katawan, pero ang pinakapigat na dinadala ko ay ang takot na baka hindi ko na kayang magbigay pa para sa tatay ko.

Bigla na lang tumunog ang cellphone ko. Nabigla ako sa tunog ng tawag. "Po?" tanong ko, nanginginig ang kamay ko habang tinatangkang sagutin ang tawag.

"May donor na?" tanong ko agad, hindi alam kung ano ang mararamdaman. Tinutok ko ang telepono sa tainga ko, ang puso ko ay mabilis na tumibok.

"Oo, Chasandria. Mayroong donor. Sige po, pumunta kayo agad dito para ayusin ang lahat."

Sa narinig ko, para akong tinamaan ng kidlat. Hindi ko agad nakayang mag-react. Napahawak ako sa dibdib ko at iniiwasan ang maluha. Isang pakiusap lang at may pag-asa pa pala.

"Sige po, pupunta ako agad," sabi ko. Mahirap magsalita, pero pilit kong pinigilan ang mga luha. Kailangan kong magpakatatag para kay Papa. Para sa buhay niya.

Bumangon na ako at nagmadaling maghanda. Sumusunod ang mga alaala ng huling sandali kong nakasama ang aking ama. Alam ko na hindi ko na pwedeng palampasin ang pagkakataon.

Pagkatapos ng tawag, mabilis akong nag-ayos ng sarili. Tinanggal ko ang mga kalat sa paligid ng kwarto ko, nagsuot ng simpleng damit, at nag-ayos ng buhok. Naramdaman ko ang tensyon sa bawat hakbang, pero kailangan ko magpakatatag. Gusto ko ng isang solusyon, isang pagkakataon na makikita ko si Papa na magigising mula sa pagkakatulog.

Habang naghahanda, ramdam ko ang magkahalong takot at pag-asa. Hindi ko alam kung ano ang magiging resulta, pero pinilit kong maging positibo. Bago ako umalis, nagsalamin ako at tiningnan ang sarili ko. Inisip ko kung magiging okay ba ang lahat, kung matatapos na ba ang paghihirap namin.

Paglabas ko ng bahay, agad akong sumakay ng jeep. Hindi ko na iniwasan ang init ng araw, at kahit na puno ang aking isipan ng tanong, hindi ko kayang mawala ang pagkakataon na ito. Habang tumatagal ang biyahe, tinitigan ko ang mga kalye at ang mabilis na agos ng buhay. Hindi ko naisip kung anong hitsura ko, ang mahalaga ay makarating agad sa hospital.

Nang makarating ako sa ospital, nagmadali akong pumasok. Nararamdaman ko ang sakit ng mga hakbang ko, ngunit mas matindi ang takot at pangarap na magkakaroon ng pag-asa si Papa. Nang makarating ako sa loob ng ward, agad ko siyang nakita—nasa kama pa rin, mahimbing na natutulog. Hindi ko alam kung anong pakiramdam ang sumapol sa akin, pero binigyan ko ang sarili ko ng isang pagkakataon na makapagdasal at humingi ng tulong.

Agad akong lumapit sa nurse, nagpakilala, at tinanong kung saan ako pwedeng makipag-usap tungkol sa donor. Hindi ko kayang patagilid ang mga luha, pero pinilit kong pigilin. Ang lahat ng aking ginawa at pinaglaban, ang mga sakripisyo—nagmumulto sa akin ngayon, pero ang pinakaimportante ay si Papa, ang kaligtasan niya.

Sumunod ang mabilis na pag-aasikaso. Binigyan ako ng direksyon at inalalayan ako ng mga nurse. Alam kong hindi pa tapos ang laban, ngunit sa bawat sandali, may pag-asa at lakas akong nararamdaman.

Paglapit ko sa nurse, naramdaman ko ang kaba na bumabalot sa aking puso. Hindi ko alam kung paano ko tatanungin ang mga bagay na hindi ko pa kayang tanggapin. Tumitig ako sa kanya, ang mga mata ko puno ng tanong, puno ng pangarap na sana’y magising si Papa.

"Kamusta na po siya?" tanong ko, ang boses ko ay puno ng pag-aalala. Sinubukan kong magmuster ng lakas, pero hindi ko maipaliwanag kung bakit patuloy na naglalabas ng luha ang aking mga mata.

Ang nurse ay ngumiti ng bahagya, ngunit sa mata ko, alam ko na masakit ang mga sinasabi niya. "Bilang ng ngayon, stable naman po siya," sabi ng nurse habang tinitingnan ang mga monitor sa tabi ng kama ni Papa. "Wala pong malalaking pagbabago pa, pero patuloy naming minomonitor ang kanyang kondisyon."

Tumango ako ng bahagya, ang utak ko ay mabilis na nag-iisip ng mga solusyon. Pero ang puso ko, nananabik na magising si Papa. "Kailangan po ba ng mga test o iba pang procedure?" tanong ko, ang isip ko ay nagmamadali.

Ang nurse ay nag-abot ng isang clipboard at nagsimulang magsulat. "Wala pong malalang indikasyon ngayon, ngunit kailangan pa natin ang ilang mga test at regular na pag-monitor para matiyak ang mabilis niyang paggaling," sagot ng nurse. "Kaya po lang siyang buo pang asikasuhin, kailangan lang po ng oras."

"Salamat po," sabi ko, ang boses ko humina ng kaunti, ngunit nagpasalamat ako kahit na hindi ko kayang itago ang lungkot. Hindi ko na kayang maghintay pa ng matagal para makita siyang bumangon at magising sa lahat ng ito.

Hindi ko rin alam kung paano ko dadalhin ang mga darating na araw, pero ang sakit ng mga pangyayari ay ang nagpapalakas sa akin. Sabi ko sa sarili ko, hindi ko ipagpapalit ang bawat saglit ng buhay ni Papa.

Habang naglalakad ako kasama ang doctor, naramdaman ko ang pagbilis ng t***k ng aking puso. Ang utak ko ay puno ng katanungan, umaasa na sana ay maging positibo ang lahat. Pero habang tinatahak namin ang pasilyo, bigla na lang akong nabangga ng isang lalaki.

"Damnit," rinig ko siyang sabi, isang boses na familiar, ngunit hindi ko agad matukoy. Nag-angat ako ng ulo, at doon ko na-realize na si Captain Zillman pala ang tumama sa akin.

"Captain Zillman?" tanong ko, ang boses ko naguguluhan ngunit may halong pagtataka.

Tumigil siya saglit, at ang mga mata niya ay nagsimula ring maglakbay mula sa aking mga mata patungo sa aking buong katawan. Halatang nagulat din siya, pero nang makita niya ako, parang may halo ng pagkabigla at kalungkutan sa mukha niya. "Chasandria?" sagot niya, ang tono ng boses niya malumanay, ngunit may kung anong sakit na parang naguguluhan din siya.

"Ikaw... Anong nangyayari?" tanong ko, ang mga mata ko ay hindi makapaniwala sa kung sino ang nasa harap ko. Matapos ang lahat ng nangyari, siya pa ang makikita ko sa ospital, sa harap ng aking ama. Gusto kong magtanong, pero tila hindi ko alam kung paano sisimulan.

Ang doctor na kasama ko ay napansin ang pagka-pause namin at ngumiti ng konti. "Ah, nagkakakilala pala kayo? He's the one who helped us find the donor." Tumango siya kay Captain Zillman, na ngayon ay nakatingin sa akin ng matagal.

"Oo," sabi ni Zillman, ang boses niya mas malalim ngayon, "Nagpapasalamat ako na makakatulong ako sa sitwasyon mo, Chasandria."

Ang mga mata ko ay naglalaman ng maraming emosyon. Iba ang nararamdaman ko nang makita ko siya dito, pagkatapos ng lahat ng nangyari sa airline. Si Captain Zillman, ang taong nagtanggal sa akin sa trabaho, ngayon ay narito para magbigay ng tulong.

Hindi ko alam kung magagalit ba ako, magpapasalamat, o magtatanong ng mga hindi nasagot na tanong. Pero sa mga sandaling iyon, parang naghalo ang lahat ng emosyon ko.

Habang nakatayo sa harapan ko si Captain Zillman, ang mga tanong ko ay patuloy na gumugulo sa isip ko. May galit pa rin ako sa kaniya dahil siya ang nagtanggal sa akin sa trabaho, ang dahilan kung bakit nawalan ako ng pagkakakitaan, kaya't hindi ko maiwasang magtanong ng may galit na tono.

"Bakit mo ginagawa ito?" tanong ko, hindi na mapigilan ang galit na dumadaloy sa aking boses. "Diba ikaw ang nagtanggal sa akin ng trabaho? Bakit ka pa nandito, at bakit mo ako tinutulungan?"

Suminghap ako at hinayaan ko ang galit na magpakita sa aking mga mata. Hindi ko siya tinitingnan ng malumanay, kundi may pagkabigla at matinding galit. Matapos ang lahat ng nangyari sa akin dahil sa desisyon niya, hindi ko kayang kalimutan ang mga bagay na nagdulot ng sakit sa aking buhay. Tinutulungan ako ngayon, pero paano ko dapat tanggapin ang lahat ng ito?