Ang Eroplanong Papel [BAOG COLLABORATION #8]

Baynte Kwatro‼️

WARNING CONTENT AHEAD!!! Bawal sa bataa‼️🔞

Naglakad siya patungo sa akin, hindi ko na siya pinansin, at nagpatuloy ako sa paggawa ng mga hakbang ko patungo sa tabi ng kama. Pero bago ko pa man magawang magtakda ng aking distansya, isang mabilis na galaw mula sa kanya ang nagbago ng lahat.

Bam! Bigla niyang hinawakan ako sa bewang, at ang lakas ng pagkakahawak niya ay parang hindi ko na magagampanan ang pag-iwas. Tinutok niya ang mga mata niya sa akin at sinabi, "Walang takas, Chas." Hindi ko matukoy kung ito ba ay laro o may matinding intensyon siya, pero ang naramdaman ko sa mga kamay niyang nakakapit sa aking katawan ay parang isang pagsubok—hindi ko kayang sumikò.

Ang biglang paghalik sa akin ni Zillman ay tumama sa mga labi ko nang hindi ko inisip. Agad ko siyang itinulak, hindi ko alam kung galit ba ako o kung ang bigat ng lahat ng nangyayari sa akin ay hindi ko na kayang tiisin. Ang maskara ko na sana ay magsisilbing hadlang sa nararamdaman ko ay biglang natanggal, at ang mga mata ko ay puno ng galit at pagkabigo.

“Hindi mo ako matatakasan, Chas,” ang sabi niya na may kabang sarkastiko, parang pinipilit niyang hindi makita ang nararamdaman kong galit. Nais ko siyang itulak nang mas malakas, pero alam ko na kahit anong gawin ko, siya pa rin ang may kontrol sa gabing iyon.

Ngunit sa kabila ng galit ko sa kaniya at sa lahat ng naganap sa aming relasyon, hindi ko kayang itanggi na may isang parte sa akin na naguguluhan—nagmumukhang magkaibang daigdig kami, at ang mga emosyon ko ay naglalaban sa bawat galaw na ginagawa ko. Hindi ko alam kung paano ko siya haharapin pagkatapos ng lahat ng ito, at hindi ko alam kung paano ko aaminin ang nararamdaman ko.

Dahil sa lahat ng magkahalong galit at pagkalito, sa huli, nahanap ko ang sarili ko sa kanyang mga bisig, kahit na ang mga mata ko ay puno ng hindi pagkakaintindihan. Ang maskara ko, na sana ay naging proteksyon, ay natanggal na rin, at parang wala nang magagawa kundi ang sundin siya.

Inisa isa niyang hubarin ang suot kong two pieces. At nang mahubad niya na lahat ay agad na siyang pumaibabaw sa akin.

Randam ko ang bawat kagat niya sa may leeg ko kasabay ng bawat haplos ng kamay niya sa susu ko.

Nababaliw na ako sa ginagawa niya. Pero wala hindi pa rin akong takot na mahuli ni captain zillman hanggat nakasuot ako ng maskara. Hindi niya makikita ang mukha ko.

"Uhmm. Ahhh" ungol ko nang maramdaman ko ang pagkagat niya sa may leeg ko. Mukhang mag iiwan pa ata siya ng batas.

"Ahh" ungol ko pa dahil sa subrang kiliti.

Bumaba na ang halik niya sa may soso ko kaya anman hindi ko mapigilang himasin ang buhok niya habang tinitingnan siyang parang bata na nagsususu sa akin.

Patuloy siya sa pagsipsip at napakaingay talaga ng pag sipsip nito. Kaya naman minsan ay napapabaing ako.

"Ahh, uhmm.. s**t ahh, ohmmm ohhh" ingol ko. Ang ingay ingay ko talaga pag dati g sa kama at kung nasa kama kaming dalawa, nawawala talaga ang galit ko sa kaniya, lalo na yung atraso niya sa akin, at ang pagkasira ng pangarap ko dahil sa kaniya.

Tumayo na siya at naghubad na rin ng sarili. Isinubo niya naman sa akin ang kamay niya at hinalik halikan, sinisipsip at hinahayaan ko naman itong pumasok sa bunganga ko.

Habang ang p*********i niya naman ay unti unti ring pumapasok sa p********e ko. "Ohhh! Ahh zillman ah, ah, ohhhh, ohmmm" ungol ko

"Fvck s**t ahhh! Chas fvck!" Ungol niya din.

Nang maipasok at maisagad niya na ay agad na siyang gumalaw sa loob ko. Tagos na tagos talaga hanggang sa puson ko ang p*********i niya.

Kasabay ng galaw niya sa loob ko ay ang pag alog rin ng buong katawan ko sa may kama. Lalo na ang soso ko.

"Ohhha aahhhh ahhh! Ah, oh,oh, ohmm" ungol ko. Nababaliw na ako sa nangyayari! Nababaliw na ako habang pinapakirandaman ang paglalabas pasok at pagdudulas nang p*********i niya sa loob ko.

"Ahh! Ah! Ohhh ohmmm ahhhh hookik" ungol niya rin

"Faster! Faster!!" Sigaw ko at sumasabay na rin sa kaniya "faster baby!! Ahh faster tang ina bilisan mo pa!!!"

"As you wish!" Sabi niya mas lalo namang bumilis ang paglabas pasok niya at talagang bumibigat na ang paghinga ko sa subrang bilis.

"Ahhhhhhh ohhhhhhhhhhhh ohmmmmmmmm" ungol ko "ah! Oh! Uhm! s**t ah ah ah ang sarap! Ahahhah ang sarap tang inaaa!"

Baliw na baliw na ako sa sandaling iyun! Nakakatawa lang na ang lalaking nagpapasaya sa akin sa kama ay ang kalaban ko pa!

Habang ang gabing iyon ay patuloy na lumalalim, napansin ko na pareho na kaming naka-higa sa kama. Ang silid ay tahimik, ang tanging tunog na maririnig ay ang mga malalalim na hininga at ang tunog ng ating mga katawan na magkasamang nakatagilid, malapit sa isa't isa. Hindi ko alam kung anong eksaktong nangyayari, ngunit ang tensyon sa pagitan namin ay ramdam na ramdam. Ang mga mata ni Zillman ay nakatutok sa akin, at ako naman, hindi kayang itago ang galit at pagkabigla na bumabalot sa aking puso.

Nag-aalangan akong magsalita, hindi ko alam kung paano ko haharapin ang mga susunod na hakbang. Pero hindi ko rin kayang iwasan ang mga tanong na patuloy na umiikot sa aking isipan. Ang lahat ng iyon ay parang isang laro na hindi ko na alam kung paano pa matitigil.

"Zillman…" medyo mahinang tawag ko sa pangalan niya, ang boses ko ay halatang nanginginig. Wala akong lakas na magtanong ng ibang bagay, pero hindi ko kayang hindi itanong. "Bakit mo nga ginawa iyon? Bakit mo ako pinili? Bakit 2 million?"

Tumahimik siya saglit at tila nag-isip. Ang mukha niya ay seryoso, hindi katulad ng dati, na puno ng biro at pagpapatawa. Ang mga mata niya ay naglalaman ng matinding kahulugan, at tumingin siya sa akin ng tapat.

"Kasi hindi kita kayang itapon lang, Chas," ang sagot niya. Ang mga salitang iyon ay parang isang pasiya na hindi ko na kayang baguhin. Tumagilid siya upang matutok sa akin, at ang pagitan namin ay halos wala na. "Hindi ako nag-bet ng 2 million para lang magtaya. Hindi ko kayang magtaya ng ganun ng wala kang halaga."

Nararamdaman ko ang bigat ng mga salitang iyon, at kahit na ang mga mata ko ay puno ng galit, hindi ko na kayang magtangi. Ang mga kamay ko ay napagapang sa paligid, at ang katawan ko ay hindi na kayang magtulungan. Tumagilid ako upang magtapat sa kanya, at sa mga sandaling iyon, sa kabila ng lahat ng naganap sa gabing ito, parang may isang uri ng pagkakaisa na nagsimula nang magbukas sa pagitan namin.

Dahil sa kakaibang koneksyong iyon, hindi na ako nakatanggi nang siya ay lumapit, at sa isang iglap, ang mga labi niyang sumalubong sa aking mga labi. Hindi ko alam kung anong kahulugan nito, ngunit sa mga sandaling iyon, ang aming mga katawan ay nagsanib, ang gabing puno ng mga hindi nasasagot na tanong ay napuno ng isang kasunduan na mahirap ipaliwanag.

Ang mga mata ni Zillman, na matagal na nakatutok sa kisame, ay biglang nagbago ng direksyon at dumako sa akin. Parang may bigla siyang naiisip at sinimulan niyang magsalita ng hindi ko inaasahan.

"Alam mo, isa sa mga babaeng kinaiinisan ko ay yung mababaing may pride," sabi ni Zillman, ang tono ng boses niya ay seryoso at may kaunting pagkabigo. Tumigil siya saglit at nag-isip, at pagkatapos ay nagpatuloy. "Kanina, hinanapan ko ng donor yung ama ng isang flight attendant na nawalan ng trabaho dahil sa akin, pero nireject niya." Ang mga salita niya ay parang tinaga ako sa puso. Bigla akong napatigil at nag-isip, at sa loob ng mga segundong iyon, parang ako na nga ang tinutukoy niya.

Nag-angat ako ng mata at tiningnan siya, ang galit at kalituhan ay nagsimulang maglaho at napalitan ng takot. Ang hangin sa kwarto ay tila lumamig, at ang mga mata ko ay nagsimulang maghalo-halo ang emosyon. Hindi ko maitatanggi, ako ang babaeng tinutukoy niya. Ako yung flight attendant na nawalan ng trabaho, at hindi ko kayang sabihing hindi ako apektado sa sinabi niya. Ngunit dahil naka-maskara pa ako, hindi niya ako mamukhaan.

Tahimik lang ako sa mga sandaling iyon, at ang puso ko ay parang bigla na lamang tumigil. Hindi ko alam kung paano ko sasabihin o kung anong susunod na hakbang. Kaya’t pinili kong magpanggap, magsinungaling na lang, at gawing mas tahimik ang paligid.