Ang Eroplanong Papel [BAOG COLLABORATION #8]

Baynte Tres

Ang tunog ng tawanan at biro ng anim na lalaki ay agad na nawala nang lumabas ang mga huling salita ni Zillman. "Akin pa rin siya ngayong gabi," ang mayabang niyang sabi, na para bang ang mga taya ay wala nang halaga sa kanya. Ang boses niya ay may kasamang tapang at siguridad, na siyang nagpahinto sa lahat ng ingay sa paligid.

Ang mga mata ng mga kalalakihan ay napako kay Zillman, at sa tono ng kanyang boses, tila ba ang mga salitang iyon ay isang deklarasyon ng tagumpay. Parang siya na lang ang natirang tao sa buong silid, at ang lahat ng mata, pati na ang mga mata ko, ay nakatutok sa kanya. Lahat ng naging biro, lahat ng pagtaas ng taya, lahat ng kasabihan tungkol sa "walang tataas pa sa 500 thousand," ay biglang naging malupit na katotohanan.

"Ha! Akin pa rin siya ngayong gabi?" ang isa sa mga lalaki ang nagkomento, medyo nag-aalangan at napapakunot ang noo. Si Zillman, sa kabila ng mga tanong, ay patuloy lang sa kanyang malupit na ngiti, na parang wala na siyang pake sa sinasabi nila. Tumawa siya ng malakas at walang kiyeme, at ang lahat ng tumayo sa paligid ay nagbigay daan sa kanyang mga huling salita.

"Ano, Zillman?" tanong ng isa pang lalaki, ang mukha niya ay parang hindi pa rin makapaniwala sa ginawa ni Zillman. "Gusto mong gawing seryoso ‘yan? Walang labanan, ‘di ba? Ang laki ng taya mo, hindi ba’t may pananagutan ka na?"

Zillman, hindi nagpatinag sa mga tanong at biro, ay lumapit kay Chasandria na medyo natagilid sa gilid, at tumingin siya sa akin ng may kahulugan sa mga mata. “Oo, Chas, wag mong alalahanin. Matagal na kitang tinutukso, at ngayon, nandiyan na. Wala na tayong atrasan, tapos na ang laro. Akin pa rin siya ngayong gabi,” ang pagsabi niyang parang ang lahat ng tao sa paligid niya ay hindi na kayang magtangkang magtangkang magtanggol pa.

Walang kahit anong saya sa boses ni Zillman, kundi ang hayag na pagmamayabang na nagmumula sa tagumpay ng kanyang mga taya. Ngunit sa isang iglap, ang mga lalaki na kanina lang ay tila puro biro at malalaking pangako, ay naging tahimik at parang biglang natakot. Para bang sa huling pagkakataon, si Zillman na nga ang may hawak ng lahat ng kapangyarihan sa mga kamay niya, at hindi na siya magpapatalo.

"Akin pa rin siya ngayong gabi," ulit niya, ang mga salitang iyon ay parang isang sigaw ng tagumpay, ng paghahari. Tumalikod siya at naglakad palayo, ang mga mata ko ay nakatutok sa kanya. Kahit na may kaunting kaba sa aking puso, hindi ko matanggihan ang katotohanang siya na nga ang nagtagumpay.

Sabi nila, kapag natamo mo ang pinakamalaking pusta, ikaw na ang hari ng laro. At si Zillman, sa gabing iyon, ay walang duda—siya na ang hari.

Hinila ako ni Zillman palabas ng VIP area nang walang anumang paalam o abiso. Sa isang mabilis na galaw, naramdaman ko ang malakas na pagkakahawak niya sa aking braso, at bago ko pa man magawang mag-react, nasa pasilyo na kami. Ang ingay mula sa loob ng VIP lounge ay nagsimulang maglaho habang papalayo kami, at ang mga matang nakatingin sa amin mula sa likod ay nagsimulang magdilim, parang ang lahat ng iyon ay nangyari sa isang iglap.

Hindi ko alam kung paano ako magre-react. Ang mga lalaki, ang mga biro, ang mga taya—lahat ng iyon ay parang isang malupit na laro na hindi ko alam kung paano natapos. Pero ngayon, si Zillman na ang may hawak ng sitwasyon, at wala akong magawa kundi sundan siya, tumakbo na lang sa takot o sa hindi ko pa matukoy na nararamdaman.

Hindi ko pa rin makalimutan ang mga mata ni Trois—ang mata niya na parang nagtataka at naguguluhan habang ako'y hinihila ni Zillman. Si Trois, ang kabarkada ko, na hindi kailanman nagpapakita ng kahinaan, ay hindi nakapagsalita. Tumunganga lang siya, nagulat, nanatiling nakatayo sa gitna ng kaguluhan, ang mga mata niya nakatutok sa akin at kay Zillman, na para bang hindi niya kayang umalis mula sa pagkaka-stunned.

Habang hinihila ako ni Zillman, naramdaman ko ang kakaibang pwersa sa kanyang mga kamay. Hindi niya ako tinatalikuran ng isang segundo, at sa bawat hakbang namin, nadarama ko na ang bigat ng mga mata ng mga tao mula sa VIP area. Parang may bigla akong napalitan sa isang pelikula, ang galaw ko ay nagiging mabigat, at ang mga hakbang ko ay ang tanging tunog sa buong paligid.

Hindi ko talaga alam kung anong nangyayari. Si Trois, na parang natigil sa oras, ay nakatayo lang, nakatingin, at hindi umaalis mula sa lugar. Hindi siya nagtakbo o sumunod, parang hindi pa rin niya matanggap ang mabilis na pag-alis ni Zillman. At ako? Ako ay naiwan na magtaka kung anong darating na susunod.

Hinila ako ni Zillman palayo mula sa lahat ng iyon, at sa loob ng isang segundo, naramdaman ko na ako na lang ang naroroon—wala si Trois, wala ang mga tawa ng mga lalaki, wala ang mga mata nila. Wala na kundi ang malamig na hangin ng gabi, ang presyon sa dibdib ko, at ang mga tanong na walang sagot.

Habang hinihila ako ni Zillman palabas ng VIP area, nagpatuloy kami sa isang mas tahimik na pasilyo. Bago ko pa man magawang mag-isip nang mabuti, naramdaman ko ang malupit na presensya niya sa aking likuran, at nang makalabas kami sa lugar ng ingay, tumigil siya saglit at humarap sa akin.

"It's our second night together," sabi ni Zillman, ang boses niya ay puno ng kahulugan at may halong pang-aasar, sabay ngiti. Halos maramdaman ko ang bawat salita na lumalabas sa bibig niya, parang may kabuntot na lihim na gusto niyang iparating. Tumayo siya doon sa harap ko, hindi ko alam kung seryoso ba siya o nagbibiruan lang, pero sa tingin ko, may konting malupit na tono sa mga mata niya.

Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa, hindi ko pa rin maiwasang magbiro kahit sa ganitong sitwasyon. Medyo huminga ako ng malalim, sabay sagot ko, "Mukhang kinulang ka ata kagabi ah?" Sinadyang iwasan ang mga mata niya, habang ang labi ko ay kumikinang sa isang maliit na ngiti. May kalabit na pang-aasar, na parang hindi ko kayang hindi ibato sa kanya. Medyo napapansin ko ang ilang saglit ng tensyon, pero parang masaya pa rin ako sa pagtakbo ng mga bagay.

Zillman, hindi nagpatinag, tumawa siya nang mahina, tumingin sa akin ng may pagsang-ayon sa sinabi ko, tapos saka siya ngumisi ng mas malaki. "Tama ka! Masyado ka kasing masa-rap," sabi niya, sabay taas ng kilay at may halong biro. Parang hinihila niya ang bawat salitang binanggit niya, at ang tono ng boses niya ay may halong pagnanasa at sarkazmo, na alam mong hindi lang basta biru-biro. Ang kanyang mga mata ay kumikislap, at sa pagkakaalam ko, gustong-gusto niyang makita ang reaksyon ko.

Dahil sa mga salita niyang iyon, hindi ko na kayang pigilan ang sarili kong pagtawa. Napansin ko na parang tinitimbang ko ang bawat pahayag ko, ngunit hindi ko na kayang itago ang katawa-tawa niyang pagpapahayag. Ang alon ng emosyon na hatid ng gabi na iyon ay nagiging magaan—isang pag-uusap na puno ng matamis na pang-aasar at pagka-kaba, ngunit sa parehong oras ay may isang uri ng init na tila nag-uugnay sa amin.

Kahit na parang may bahid ng panunukso, hindi ko matatanggi na si Zillman ay may kakaibang charm. Ang bawat biro, ang bawat salita, ang bawat titig niya ay isang paalala na hindi ako pwedeng basta-basta magtago. Parang nahulog ako sa isang mundo kung saan ang lahat ng iniisip ko ay nagtutugma, at hindi ko na alam kung anong magiging susunod na hakbang.

Pagpasok namin sa kwarto, naramdaman ko ang bigat ng bawat hakbang ko, at ang tensyon sa pagitan namin ay mas lalong tumaas. Hindi ko pa rin maialis sa isip ko ang ginawa niyang pagtanggal sa akin sa airline. Ang sakit at galit na nararamdaman ko ay parang isang piraso ng pako na naka-embed sa aking dibdib. Bawat oras na tumatagal, lalong tumitindi ang galit ko sa kaniya, pero sa kabila ng lahat ng iyon, hindi ko kayang magwala o magtampo ng sobra. Kailangan ko lang magtulungan sa trabaho, kaya’t kahit ganoon ang nararamdaman ko, wala akong magawa kundi magpatuloy.

Naka-maskara pa ako habang papasok kami sa kwarto, ang maskarang iyon ay parang isang pader na nagtatago ng emosyon ko, pinipilit ko siyang pigilan. Hindi ko na kayang magsalita pa, at ang bawat hakbang ko patungo sa gitna ng kwarto ay parang isang seryosong pagsubok sa aking puso. Hindi ko alam kung anong magaganap sa gabing ito, pero naramdaman ko ang mga mata ni Zillman na nakatutok sa aking likuran, tila may ibig iparating, na hindi ko alam kung tama ba o mali.