Ang Eroplanong Papel [BAOG COLLABORATION #8]

Syete

Nagpatuloy lang kami sa pagsayaw ni Trois, sinasanay ko ang sarili sa ritmo ng musika at sa senswal na galaw na hindi ko pa lubusang kabisado. Nasa zone na ako, nararamdaman ko na ang fluidity ng katawan ko, nang biglang—

Pumalakpak.

Malamyos, pero may diin. Isang palakpak na kayang huminto ng kahit sinong nakakarinig.

Napatigil kami ni Trois, ang aming mga katawan nanatiling nasa huling posisyon ng sayaw. Pareho kaming napalingon sa pinagmulan ng tunog.

Doon ko siya nakita.

Isang babae—nakatayo sa may pintuan ng studio, naka-itim na fitted dress, nakataas ang isang kilay, at may hawak na sigarilyo sa isang kamay. Mahaba ang kanyang buhok, bagsak hanggang sa likod niya, at ang mapulang labi niya ay may bahid ng isang mapanganib na ngiti.

"Newbie?" tanong niya, ang boses niya ay malamig pero may halong pag-uusisa.

Napalunok ako.

Sa gilid ko, bumulong si Trois, halos hindi gumagalaw ang labi.

"Si Katrina ‘yan," mahina niyang sabi.

Katrina.

Ang pangalan palang niya ay nagpadoble ng t***k ng puso ko.

Siya ang reyna ng bar na ito. Ang babaeng sinabi ni Lyka na hindi ko dapat banggain.

"Opo," sagot ko, pilit pinapakalma ang boses ko.

Bahagyang tumango si Katrina, saka humakbang palapit sa amin. Bawat kilos niya ay may awtoridad, parang hindi siya basta naglalakad—parang sinasakop niya ang espasyo.

Nang tuluyan siyang makalapit, ngumiti siya.

"I like how you dance."

Nagulat ako. ‘Yon lang?

Sa isip ko, hindi siya mukhang nakakatakot kagaya ng sinabi ni Lyka. Oo, may dating siyang matigas at intimidating, pero hindi siya yung tipo ng taong sisigawan ka agad o tatanggalin nang walang dahilan.

Napansin yata niya ang tahimik kong pag-iisip, dahil napatingin siya sa akin mula ulo hanggang paa.

"May potential ka," dagdag niya. "Pero kulang pa. Gusto kong makita kung hanggang saan ka aabot."

Para bang sinusubok niya ako.

Sa gilid ng paningin ko, nakita kong si Trois ay tahimik lang, pero kita ko ang tensyon sa kanyang katawan.

Hindi ko alam kung matutuwa ako sa sinabi ni Katrina, o kung matatakot ako sa ibig sabihin nito.

Pero may isang bagay akong sigurado—simula ngayon, nasa radar na niya ako.

Nanatili akong nakatayo, pinapanood si Katrina habang iniikot niya ang tingin sa akin. Pakiramdam ko ay sinusukat niya ako—hindi lang ang katawan ko, kundi pati ang kakayahan kong magdala ng sarili.

Bigla siyang ngumiti. Hindi tipid, hindi pilit—isang ngiti ng isang taong sanay magbigay ng utos at may kapangyarihang gawin ito.

"Diba sasayaw ka mamayang gabi for the first time?" tanong niya, dahan-dahang lumapit ulit sa akin. "Kung maraming maglalaway at magugustuhan ang sayaw mo…" huminto siya saglit, pinaglaruan ang hawak niyang sigarilyo bago inilapit sa labi niya. "…dadagdagan ko ang sahod mo."

Nanlaki ang mga mata ko.

"Talaga po?" tanong ko, hindi ko naitago ang sabik sa boses ko.

Napangisi siya. "Unless magawa mo."

Napako ang tingin ko sa kanya. May ibang laman ang tono niya—hindi lang basta pangako, kundi isang hamon.

Maraming maglalaway? Ibig sabihin, dapat kayang-kaya kong akitin ang audience. Dapat hindi lang ako sumasayaw—dapat akong maging reyna ng entablado.

Tumawa si Katrina, saka kumindat bago tumalikod. "Alright, guys! Back to practice!" sigaw niya, tila ba hindi niya lang basta akong binigyan ng pangako, kundi pati responsibilidad.

Tahimik lang ako, pero ramdam ko ang biglang pagbago ng atmosphere. Hindi lang ito basta pagsayaw na pang-entertain—ito ay laban kung sino ang pinaka-kanais-nais, pinaka-mapanganib, at pinaka-maimpluwensya sa entablado.

At ngayon, lahat ng mata ay nasa akin.

Huminga ako nang malalim, pilit kinakalma ang sarili habang nakatingin sa direksyong pinaglakaran ni Katrina. Binigyan niya ako ng pagkakataon—isang hamon—at hindi ko ito hahayaang masayang.

Napalingon ako kay Trois. Nakatingin siya sa akin, bahagyang nakangiti, pero may kung anong bumabasa sa ekspresyon ko. Para bang alam niyang may iniisip ako, na may biglang nagbago sa akin.

"Mag-practice na tayo," sabi ko, pinilit ang isang ngiti. "Turuan mo pa ako, ha?"

Tumawa siya nang mahina, halatang naaaliw sa determinasyon ko. "Aba, biglang ganado, ah. Na-motivate ka ba sa sinabi ni Katrina?"

"Siyempre naman," sagot ko, saka tumayo ng maayos. "Mas mataas na sahod? Sinong tatanggi?"

"Hindi lang yun," aniya, lumapit sa akin at tumayo sa likod ko. "Katrina doesn’t just throw offers like that. Ibig sabihin, may nakita siyang potential sa’yo. Pero…" itinapat niya ang labi sa tenga ko, mas mababa ang boses. "Kung nagkamali ka mamayang gabi, hindi ka na niya bibigyan ng second chance."

Napalunok ako. Alam ko ‘yon. Ramdam ko ‘yon.

"Then all the more reason na pagbutihin ko," sagot ko, pilit pinapanatili ang confidence ko.

"That’s the spirit," aniya, saka lumayo ng bahagya. "Okay, simulan na natin. Relax your shoulders. Huwag kang matigas."

Ginawa ko ang sinabi niya, pero hindi pa rin ako makuha ang tamang flow. Ramdam ni Trois ang pag-aalinlangan ko, kaya bigla niyang hinawakan ang baywang ko mula sa likod.

"Ganito," bulong niya. "Huwag puro isip. Damdamin mo ang musika. Igalaw mo ang katawan mo nang parang dumadaloy lang ang hangin."

Sumabay siya sa galaw ko, hinahawakan lang ako ng bahagya para igiya ako sa tamang ritmo. Sinundan ko ang kilos niya—isang mahinang sway ng balakang, isang mahinang ikot ng bewang.

Hanggang sa unti-unting bumilis ang galaw namin.

Hanggang sa ang pagsasayaw ko ay hindi na mukhang pilit.

Hanggang sa pakiramdam ko, hindi na ako baguhan.

Nakatingin ako sa sarili ko sa salamin. Dahan-dahan ko nang nakikilala ang babaeng nasa harap ko.

At mamayang gabi—mas lalo ko siyang ipakikilala sa lahat.

Nakaharap ako ngayon sa salamin ng dressing room. Sa likod ko, abala ang mga makeup artist sa pag-aayos sa akin—mga kamay nilang sanay at maliksi, halos hindi ko na namamalayan ang mabilis na pagbabago sa hitsura ko.

Ito na ang pinakahihintay kong gabi.

Ito ang unang pagkakataon na sasayaw ako sa harap ng napakaraming tao.

Pero hindi nila makikita ang buong mukha ko. Naka-maskara ako.

Ang Aking Kasuotan

Suot ko ang isang deep red na two-piece lingerie na may manipis na lace sa gilid. Ang kulay nito ay parang pulang alak—maalab, masarap, at delikado.

Ang itaas ay isang halter-style bra na may manipis na strap sa batok, sapat na para itampok ang hubog ng aking balikat at leeg. Ang ibaba naman ay isang high-waisted thong na may mga lace na disenyo sa gilid, nag-iiwan ng kaunting misteryo pero hindi tinatago ang pagiging senswal.

Sa ibabaw ng aking balat, kumikinang ang tila mga maliliit na alikabok ng ginto—isang body shimmer na sinadya nilang ipahid sa akin para lalo akong lumiwanag sa ilalim ng ilaw.

Ang Aking Makeup

Ang mukha ko ay obra ng pang-aakit.

Ang mata ko ay may smoky eyeshadow, kulay uling na may bahagyang shimmer ng ginto sa inner corner. Ang eyeliner ay sharp, parang hinugot mula sa pakpak ng isang reyna ng gabi. Mahahaba at makapal ang pilikmata ko, lalo pang nagpatingkad sa lalim ng aking tingin.

Ang labi ko ay kulay dugo—matapang, matamis, at nakakapanabik.

Ang pisngi ko naman ay may bahagyang contour, sapat lang para lalong ma-emphasize ang hugis ng mukha ko.

At sa ibabaw ng lahat ng ito—ang itim na maskara.

Isang lace mask na may intricate floral designs, may bahagyang pulang bato sa noo, at sakto lang ang laki para takpan ang aking kilay pababa sa itaas na bahagi ng pisngi.

Ang Aking Buhok

Ang buhok ko ay mahigpit na nakatali sa isang high ponytail, malinis at elegante. Ang dulo nito ay bahagyang wavy, gumagalaw kasabay ng bawat kilos ko.

Ito ang itsura ko ngayong gabi.

Isang babaeng misteryosa, mapanganib, at hindi malilimutan.

Habang nakatingin ako sa sarili kong repleksyon, huminga ako nang malalim. Wala nang atrasan.

Narinig ko ang pagtawag ni Lyka mula sa pinto.

"Chasandria, you're up next."

Tumayo ako, bumuntong-hininga, at ngumiti nang bahagya.

Game.

Ramdam ko ang bigat ng bawat hakbang ko habang papalapit ako sa entablado. Kahit na kinakabahan ako, hindi ako puwedeng matinag.

Kailangan kong maging matatag, maging kaakit-akit, maging perpekto.

Huminga ako nang malalim. Sa sandaling lumabas ako, hindi na ako si Chasandria na nangangailangan ng trabaho—ako na ang reyna ng entablado.

A b a n g a n...