Otso
1606 Words
Ang Pagpasok sa Eksena
Pagkalabas ko mula sa likod ng kurtina, isang malakas na hiyawan ang bumungad sa akin.
Kita ko ang iba't ibang klase ng lalaki.
May mga negosyanteng naka-suit, hawak ang kanilang baso ng mamahaling alak. May mga lalaking mukhang sanay na sa ganitong lugar—mga playboy na nagpapakabusog sa tanawin. May mga tahimik lang na nanonood, tila nilalasap ang bawat segundo ng palabas.
At lahat sila—nakatutok sa akin.
Sa sandaling iyon, ako lang ang iniilawan ng spotlight. Ako ang sentro ng entablado.
Ramdam ko ang malamig na bakal ng poste nang hinawakan ko ito gamit ang isang kamay. Ramdam ko ang panginginig ng katawan ko—hindi sa takot, kundi sa adrenaline na pumupuno sa akin.
Ang Unang Galaw
Dahan-dahan akong naglakad, nagrarampa sa gitna ng entablado.
Bawat hakbang ko ay may tiyempo, may kumpiyansa—parang isang modelo na nasa pinakamahalagang fashion show ng buhay niya. Ang high heels ko ay kumakalampag sa sahig, kasabay ng mabagal at senswal na beat ng musika.
Lumiyad ako nang bahagya, hinayaan ang ilaw na dumaan sa makintab kong balat.
Nakita ko kung paano nagbago ang mga ekspresyon ng mga lalaking nanonood. Ang iba’y napanganga, ang iba’y napalunok, at ang ilan—halatang hindi makapaniwala sa bago nilang nakikita.
At nang dumating na ang beat drop ng kanta—saka ko sinimulan ang sayaw.
Ang Pagsisimula ng Laro
Gumalaw ako nang may ritmo, umaayon sa tunog ng musika.
Hinawakan ko ang poste, dahan-dahang pinaikot ang katawan ko sa paligid nito, ang mahigpit kong ponytail ay sumabay sa kilos ko. Mula roon, isang mabagal na pagyuko, binibigyan sila ng mas magandang view ng aking hubog.
At saka ko sinimulan ang masarap na paggiling.
Ang balakang ko ay gumalaw nang swabe, parang alon sa ibabaw ng dagat—malambot, tuluy-tuloy, at walang pag-aalinlangan.
Sa bawat galaw ko, ramdam ko ang kapangyarihan.
Ang bawat pag-ikot ng baywang ko, ang bawat pag-slide ng kamay ko sa aking hita, at ang bawat titig ko sa audience sa likod ng maskara—lahat ng iyon ay nagpapalakas ng kontrol ko sa eksena.
Ang Reaksyon ng Audience
Mula sa itaas ng entablado, kita ko kung paano lumiyab ang tingin ng mga kalalakihan sa akin.
May mga napakapit sa kanilang upuan. May mga napasipol. May mga tahimik lang pero halatang ninanamnam ang bawat segundo.
Isa. Dalawa. Tatlong segundo pa ng paggiling—at ang unang set ng pera ay lumipad papunta sa entablado.
Shit.
Ito na ang simula.
Ang Pagtatapos ng Unang Sayaw
Dahan-dahan akong bumaba sa sahig ng entablado, ang isang tuhod ko ay dumampi sa sahig habang iniarko ko ang katawan ko paatras.
Hawak ko ang poste, ang isang kamay ko ay dumaan sa aking hita, at saka ako muling umangat—isang huling, mabagal na paggiling, na sinamahan ng isang matamis pero mapang-akit na kagat sa aking labi.
Ang musika ay humina, at sa sandaling iyon, isang malakas na palakpakan at hiyawan ang pumuno sa buong bar.
Nanalo ako.
Sa unang pagkakataon, hindi ako isang talunan.
At sa gabing ito, ako ang babaeng gustong pagmamay-arian ng lahat—pero hindi kailanman magiging pag-aari ninuman.
Ang hiyawan ng mga lalaki ay mas lumakas pa habang dahan-dahan akong bumaba ng entablado. Hindi pa ako kuntento.
Kung gusto nilang isang palabas na hindi nila malilimutan, ibibigay ko sa kanila.
Ang Paglapit sa Audience
Mabagal, may kumpiyansa, at may kapangyarihan—iyon ang bawat hakbang ko habang lumalapit sa kanila.
Ramdam ko ang titig ng bawat lalaking nasa harapan. Mga matang punong-puno ng pagnanasa, gutom na gutom sa aliw na binibigay ko.
Naglakad ako palapit sa isang lalaking nasa VIP seat. Nakaupo siya roon, nakasandal, pero kitang-kita ko kung paano siya napalunok nang dumaan ako sa harapan niya.
Dahan-dahan kong iniarko ang katawan ko, bahagyang inilapit ang mukha ko sa kanya.
Hindi ko na kailangang magsalita—ang katawan ko na mismo ang nangungusap.
"Damn, baby, you’re perfect."
"s**t… ang sarap mong panoorin…" bulong ng isang lalaki sa likuran.
"Grabe… parang hindi ko na kaya ‘to!" sigaw naman ng isa, napakapit sa kanyang upuan.
"Bro, she’s a f*****g goddess!" ani ng isa pang lalaki na halos hindi makapaniwala sa nakikita niya.
Habang naglalakad ako sa pagitan nila, naririnig ko ang iba’t ibang klase ng reaksyon:
May napapamura.
May napapasipol.
May bumubulong ng “s**t, s**t, s**t” na parang hindi makakilos sa kinauupuan nila.
At higit sa lahat, may mga kumukuha na ng pera sa kanilang mga bulsa, handang maghagis ng libo-libo para lang sa atensyon ko.
Ang Pagpapatuloy ng Laro
Hindi ako tumigil. Lalo pa akong nagpaakit.
Mabagal kong iniikot ang baywang ko habang dahan-dahang nilalagay ang kamay ko sa aking leeg pababa sa aking dibdib.
Napansin kong ang isang lalaki sa harapan ko ay halos mahulog na sa kanyang upuan. Ang mga kamay niya ay nasa kanyang hita, halatang pigil na pigil ang sarili.
Ngumiti ako sa kanya mula sa likod ng maskara.
"f**k… she’s teasing us so bad!" sigaw niya, napakapit sa kanyang buhok.
Ang Huling Landi Bago Bumalik sa Entablado
Dumaan ako sa isang lalaki at bahagyang idinikit ang katawan ko sa kanya.
Halos hindi siya makahinga.
"Tangina, gusto kitang angkinin ngayon na," aniya, hawak-hawak ang baso niya nang mahigpit.
"Oh, you wish," bulong ko sa kanya, saka ko siya iniwan na bitin na bitin.
Bago ako bumalik sa entablado, isang huling mabagal na tingin ang binigay ko sa kanilang lahat.
Lahat sila—nakanganga, nakapako ang tingin sa akin, at uhaw na uhaw pa sa gusto kong ipakita.
At habang naglalakad ako pabalik, mga papel na libo-libo ang halaga ang lumipad sa hangin, bumagsak sa entablado.
Nanalo na naman ako.
Pagbalik ko sa backstage, hindi pa rin ako makapaniwala sa nangyari. Ang sigawan, ang mga papuri, at ang mga perang inihagis sa akin—lahat iyon ay parang panaginip.
Pero totoo.
Pagbungad ng Mga Kasamahan Ko
"CONGRATULATIONS!" sabay-sabay na sigaw nina Arya, Trois, at Yllah kasama ang iba pa naming kasama.
Napapitlag ako sa lakas ng kanilang hiyaw. Ilang sandali lang, nagyakapan sila at masayang lumapit sa akin.
"s**t, girl, hindi ko in-expect ‘yun!" sigaw ni Arya, halos mapatalon sa tuwa. "Umingay talaga ang buong bar! Akala ko masisira yung speakers sa lakas ng sigawan!"
"Bago ka lang, pero ‘tangina, parang ikaw na yung pinakamalakas mang-akit dito!" sabad ni Trois, nakangiti habang tinatapik ang balikat ko.
"Bro, jackpot ang bar sa'yo!" dagdag naman ni Yllah, nakaakbay sa akin. "Lahat ng VIP, parang gusto kang bilhin kanina!"
Ang Init ng Tagumpay
Huminga ako nang malalim at napaupo sa isang silya, dama ko pa rin ang adrenaline sa katawan ko. Kahit ako, hindi ko inaasahang magiging ganito kainit ang pagtanggap sa akin.
"Ang dami mong napaluhod, girl!" ani ng isa pang dancer, nakangiti habang inaayos ang kanyang buhok.
"First time mo lang ‘yon, pero parang sanay na sanay ka na! Ano ‘yon, natural talent?" biro ni Arya, sabay tawa.
Ngumiti ako at napailing. "Hindi ko rin alam… basta nag-enjoy lang ako," sagot ko nang may halong kaba at tuwa.
"Hindi lang sila ang nag-enjoy, Chas," ani Trois, may ngiting may malalim na kahulugan. "Buong bar, umuugong dahil sa’yo."
At doon ko lang na-realize—simula pa lang ito.
Habang nagkukuwentuhan kami ng mga kasama ko, bigla kaming napalingon nang bumukas nang malakas ang pinto ng backstage.
Doon tumambad si Katrina—pawis na pawis, halatang galing sa isang mahaba at intensibong meeting o usapan. Pero kahit pagod, ang ekspresyon niya ay puno ng kasiyahan at kumpiyansa.
Lumapit siya sa akin, nakangiti, habang pinupunasan ang pawis sa kanyang noo gamit ang isang panyo.
"Galing pa ako sa VIP, and I’m happy na nagawa mo ang pinapagawa ko sa’yo."
Ang boses niya ay malakas at buo, puno ng kasiguraduhan.
Napatingin ako sa kanya, kinakabahan pero may halong tuwa. Hindi ako sigurado kung maganda ba o masama ang balita niya, pero sa ekspresyon niya, tila ba isang magandang sorpresa ang dala niya.
Lumapit pa siya at tumigil mismo sa harapan ko. Ang mga kasama ko ay tahimik na nakikinig, hinihintay ang susunod niyang sasabihin.
"At gaya ng pinag-usapan, doble ang sahod mo."
Napasinghap ako. Para bang saglit akong nawalan ng hininga.
"T-Talaga po?" tanong ko, hindi makapaniwala.
Tumawa si Katrina at tumango. "Hindi ako marunong magbiro pagdating sa pera, Chasandria. Nakita mo naman kung paano nagwala sa sigaw ang audience mo kanina. Hindi lang basta sayaw ang ginawa mo—kinontrol mo silang lahat, at yun ang gusto kong makita mula sa isang dancer."
Nagsimula nang magbulungan ang mga kasama ko, halatang namamangha rin sa balita.
"Grabe, girl, doble agad ang sahod mo?" bulong ni Arya, siniko ako nang bahagya. "Swerte mo, ha!"
"Wala pang ganyan na offer si Katrina sa kahit sino sa first night nila," dagdag naman ni Trois, halatang impressed.
Ngumiti si Katrina at tumango. "Tama si Trois. At dahil diyan, I expect more from you, Chasandria. Hindi ka na basta-basta lang bagong dancer dito. Isa ka nang asset sa bar na ‘to."
Narinig Ko Ang Salitang ‘Asset’
Napakuyom ako ng kamao, hindi dahil sa takot kundi dahil sa damdaming hindi ko maipaliwanag.
Isang linggo lang ang nakalipas, natanggal ako sa airline.
Sinabi nilang wala akong silbi.
Sinabi nilang isa akong burden.
Sinabi nilang hindi ako sapat.
Pero ngayon, heto ako… pinupuri, tinatawag na asset, at binabayaran nang higit pa sa inaasahan ko.
Tumingala ako kay Katrina, ngumiti, at tumango. "Thank you, ma’am. Hindi kita bibiguin."
"Good." Kumindat siya at tumalikod. "Now, magpahinga ka na, Chasandria. You’ll need all your energy para sa mga susunod pang gabi."
At sa puntong iyon, alam kong isang bagong yugto na ng buhay ko ang nagsisimula.
- Writer
