Magaan na yung sikat ng araw sa labas, pero sa dibdib ko, mabigat pa rin.
Dahan-dahan akong dumilat. Puting kisame. Puting dingding. Malamig na sahig. Maayos, malinis… pero hindi akin. Hindi tahanan.
Unang araw ko dito sa apartment ni Kael. Pero ni hindi ko alam kung anong oras na. Walang kumatok sa pinto. Walang nagsabing “mag-almusal na.” Walang nagtimpla ng kape sa kusina na may halong gatas, gaya ng ginagawa ni Mama tuwing umaga.
Tumayo ako, bitbit ang kumot na isinapin ko kagabi. Dahan-dahan akong lumabas ng guest room. Tahimik ang buong unit. Maririnig mo lang ang mahinang hum ng aircon mula sa kwarto sa dulo — kwarto niya.
Nang mapadaan ako sa kusina, may ilang grocery sa ibabaw ng mesa: tinapay, gatas, itlog, vitamins. Walang sulat. Walang note. Pero naroon.
Inabot ko ang pera
