Tahimik ang biyahe.
Magkatabi kami sa likod ng taxi, pero parang may pader sa gitna. Hindi siya umiimik. Ako man, pilit na pinipigil ang mga luha. Bitbit ko lang ang lumang backpack na halos wala nang laman — at ang sanggol na di pa man isinisilang, pero dala ko na ang bigat ng buong mundo para sa kanya.
Nakatingin lang si Kael sa bintana. Nakakunot ang noo. Tila ba may sarili siyang labanan na ayaw niyang ipakita. Hindi ako tiningnan kahit isang beses.
Ilang ulit ko sanang gustong magtanong.
“Kael, galit ka ba?”
“Kael, ayaw mo ba?”
“Kael, gusto mo pa ba ako?”
Pero lahat ng tanong ay nanatili sa lalamunan ko.
Pagdating sa tapat ng isang three-story apartment building, agad siyang bumaba. Wala siyang sinabi kundi ang: “Halika na.”
Sumunod lang ako, tahimik. Umakyat kami sa ikalawan
