Chapter 57
ANG NAKARAAN sa buhay ni Sady. . .
Nakatingin sa malayo si Sady sa labas ng bintana ng kanyang kwarto. Madilim an g buong paligid. Nakasira ang pinto at maging ang ilang bintana. Tanging iisa lamang ang nakabukas kung saan siya nanonood sa buwan at mga bituin. Ang tunog ng orasan ang maririnig sa awat sulok ng kanyang silid, habang walang maririnig na hikbi pero tahimik na dumadaloy ang luha sa kanyang pisngi. Nakabaluktot ang kanyang dalawang paa, na wari bang niyayakap na lamang ang sarili dahil sa labis na kalungkutan na nararamdaman.
Iyon kasi ang araw nang maabutan niya ang kanyang mga magulang na nagtatalo dahil sa kanya. Parang sirang plaka na paulit-ulit bumabalik sa kanyang isipan ang pinag-aawayan ng mga ito.
“Andres! Alam mo naman na kasama pa natin si Sady, bakit
