CHAPTER 102
Wala akong maisip na pwedeng sabihin sa kanya para kumalma siya. Hindi na ako pwede pang mangako. Hindi ko na pwede pang balutan na matamis na salita ang katotohana kaya isang tinging nakikiusap at ang pagbuling ng please sa kanya ang tangi kong magawa.
Nang tinitigan niya ako ay ramdam ko ang sakit ng kanyang mga tingin sa akin. Tinalikuran niya ako. Ayaw niyang ,makita ko ang pagbaybay ng masaganang luha sa kanyang pisngi. Alam kong nilalayuan niya ako, iniiwasan. Iyon ang malayong pagkakaiba nila ni Paul. Hindi ako kayang saktan ni Rhon kahit gaano na kasakit ang sitwasyon. Kahit ang pagbitaw ng masakit na salita ay iniiwasan niya. Kilala ko siya. Alam kong hindi niya kayang basta na lang ako pagsalitaan ng masama. Kung pwede siyang iiwas, iiwas siya. Lalayo.
“Sampalin
