Tinulak-tulak niya ako papaunta sa pintuan. “Sige na, akong bahala mamaya. Wala ’yan.”
Umiling ako. Desididong hindi iyong suotin. “Ayaw ko talaga, salamat na lang sa malasakit mo Spon. Ayaw kong malagay ka sa kapahamakan, lalo na sa pagiging ROTC officers natin.”
“Akala ko ba huwag nang pansinin ang mga sasabihin ng iba? Lalo na at wala naman tayong ginagawang masama?” ani niya.
Napahigpit ang hawak ko sa kanyang dakit habang inaalala ang sinabi niyang iyon. Tama siya, ako rin mismo ang nagsabi no'n sa kanya. Pero hindi ko rin pala mai-apply sa sarili ko. Magaling akong magpayo, pero kahit sa sarili hindi ko man lang magamit at mapanindigan.
“Natatakot ako sa maaaring mangyari.”
Ngumiti siya saka ginulo ang aking buhok. “Sige na noodles. Akong bahala sa iyo mamaya.”
Kahit na nagda
