Dorm Of Mistake

CHAPTER TWELVE

Naalimpungatan ako sa mabigat at malikot na bagay na gumugulo sa himbing ng pagtulog ko. Iminulat ko ang mga mata at nakita ko si James na nasa tabi ko habang inilalakbay ang kamay sa kahit saang bahagi ng katawan ko.

"I need you now, Cy." Asik ni James habang pinagdidikdikan ang sariling katawan sakin.

Nagsisimula na namang magtubig ang mga mata ko sa tuwing mapupunta kami sa ganitong sitwayson na hihingi sya ng pabor sakin kahit na labag pa sa kalooban ko gagawin ko parin dahil may kasunduan kami.

Hindi ko na ginawa pang pumalag at sumunod na lang sa nais nya. Iisipin na lang na isang masamang panaginip ang nagaganap sa amin ngayon.

"Ang sarap mo talaga, Cy. Hinding hindi ako magsasawang kantutin ka gabi gabi. Napakasarap sa loob mo." Hinihingal nyang sabi matapos nya mailabas ang puting likido sa loob ng condom na suot.

Nakiusap din ako sa kanya na magsuot sila ng condom kung sakaling kakailanganin nilang magparaos dahil natatakot din akong magkasakit. Minsan nakakalimutan nyang magsuot kaya kahit nasa gitna na sya ng sariling kamunduhan ay pinagsusuot ko pa din sya ng condom dahil kung ayaw nya hindi ko hahayaang matapos ang makasalanang pagniniig namin at ganun din sa mga kaibigan nya sa tuwing humihiling ito sa akin.

Alam kong isang napakatangang bagay na gawin ang ganitong uri ng aktibidad para lang tulungan sila makaraos pero paano naman ang sarili ko na nirerespeto ko na hinahayaan ko lang na sirain ng ibang tao na hindi ko pa din kilala ng lubusan hanggang ngayon. Malay ko bang gawain na nila yung ganito. Malay ko ba na ginawa din nila ito sa nahuling tumira dito bago ako.

Sa huli, wala na lang din akong nagawa kundi ang umiyak. Alas tres pa lang ng umaga ng mga oras na iyon ng gambalain ako ni James sa gitna ng pagkakatulog ko.

Niyakap ko na lang ang sarili at nagtalukbong ng kumot pagkaalis ni James sa kama ko. Duon ko na ibinuhos ang kanina pang nagbabadyang hikbi na gustong kumawala sa mga labi ko at mga luhang kanina pa din gustong lumabas sa mga mata ko.

Hindi ko na nagawa pang matulog ng mga sandaling iyon hanggang sa dumating na lang ang oras ng pagtunog ng alarm ko. Hudyat para magasikaso na ako para sa pagpasok. Bumangon ako at pinatigil ang umaalingawngaw kong cellphone.

Inilibot ko ang paningin sa buong silid at nakita kong tulog pa din sila. Hindi na ako magtataka kung mag-iiwan ng marka si James sa leeg ko dahil gawain na din nyang iwan ng bakas ang leeg ko na nagpapatunay na pagmamayari nya ako.

Nagtungo na lang ako ng banyo at pinaliguan ang madumi kong sarili. Hindi alintana ang lamig ng tubig ng mga sandaling iyon na tumatapik sa balat ko. Naitakip ko na lang ang dalawang palad sa sariling mukha para pigilan ang mga hikbing lalabas sa bibig ko.

"Patawarin nyo ko, ma, pa." Sambit ng bibig ko nang maalala ko ang mga magulang ko.

Naaawa na ako sa sarili ko pati na din sa isiping nagsisinungaling ako sa pamilya ko na ayos lang ako dito ngunit ang katotohanan sa likod ng pagsisinungaling ko ay isang malaking kahihiyan na ayaw ko ng ipaalam pa sa kanila.

*****

Paul's POV

As usual, maaga na akong nagigising sa araw araw simula ng makilala ko si Cy. Hindi ko alam pero ginaganahan akong pumasok kapag naiisip ko sya. Papunta na ako sa hintayan namin.

Nakakapagtaka nga lang kung bakit biglang ayaw na nyang duon na lang ako maghintay sa tapat ng dorm nila pero hindi ko naman minasama iyon baka may dahilan sya kung bakit ayaw nyang duon ko na lang sya hintayin.

Napabuntong hininga naman ako. Alam ko namang ayaw nyang sinusundo o hinahatid ko sya pero heto parin ako naghihintay sa kanya. Napatingin naman ako sa wrist watch ko. Halos sampung minuto na ako ditong nakatayo pero hindi pa din sya dumadating.

Nagtataka din ako kung bakit ang tagal nya kahit na ang lapit lapit lang naman ng dorm nya dito sa school. Kahit ganun naghintay pa din ako. Kahit palagi syang ganyan katagal hindi pa din ako magsasawang maghintay sa kanya. Minsan naiinis pa nga ako dahil sobrang tagal nya.

Lumipas pa ang sampung minuto at halos magsisimula na ang klase wala paring dumadating na Cy. Bigla naman akong nakaramdam ng inis sa isiping ano bang ginagawa nya at ang tagal nya. Dinukot ko ang cellphone sa bulsa ko at dinial ang number nya para tawagan.

*****

Cypress POV

"James, papasok na ako." Pigil ko sa balak gawin ni James.

"Sandali lang,"

"Mahuhuli na ako sa unang klase ko. Anong oras na." May pag-aalala kong sabi dahil panigurado sa mga oras na ito naghihintay na sa akin si Paul.

Sa huli, nagpaubaya na lamang ako dahil mas lalo lang tatagal at lalong hindi nya ako pakakawalan kapag di ko sya pinagbigyan. Hindi ko na napigilan pa ang nais nya, nang siilin na nya ng halik ang labi ko at umpisahan ng tanggalin ang pagkakabutones ng suot kong polo.

Napatigil naman ako ng biglang nag-ring ang cellphone ko. Aabutin ko na sana iyon ng kunin iyon ni James at pinatay ang sindi ng cellphone ko. Alam kong si Paul na ang tumatawag na iyon.

"Bilisan mo na, James."

"Hayaan mo syang maghintay. Magsasawa din 'yon."

Halos pasado alas siete na ng makaraos sya at nagmamadaling isinuot ko na lang ang sandong panloob at tinungo ang plantsa para tanggalin ang gusot sa uniporme ko.

"Don't iron it,"

"Bakit naman hindi? Gusto mo bang pumasok akong gusot ang uniform ko?"

"Yup! Gusto kong makita mo kung anong magiging reaksyon ni Paul kapag nakita nyang gusot ang suot mong uniform." Sabi nya sabay tinanggal sa pagkakasaksak ang plantsa.

"Hindi ako pwedeng pumasok ng gusot ang uniform ko, James." Nababahala kong sabi.

"It's useless. Hickeys are already been mark." Sabi nya sabay bumalik ulit sa pagkakahiga.

Pinasadahan ko na lang sandali ang uniform ko para hindi masyadong halata. Nagmadali na lang akong lumabas ng dorm at tinungo na ang gate ng school.

*****

Paul's POV

Napakunot noo naman ako nang hindi nya sagutin ang tawag ko kaya tinawagan ko ulit sya pero unavailable na.

"Hindi nya sinagot ang tawag ko tapos pinatay nya pa yung cellphone nya." Kausap ko sa sarili.

Napahilamos na lang ako ng sariling mukha sa inasta nya ngayong umaga. Naguumpisa na ang klase pero wala pa din sya. Ganunpaman, naghintay pa din ako sa kanya tutal late na din naman ako, samahan ko na lang sya sa pagiging late nya.

Lumipas pa ang bente minuto at wala pa ring dumadating na Cy. Natataranta na ako. Napapaisip kung ano na bang nangyayare sa kanya. Kung papasok ba sya o hindi. Hindi ko na din mapigilan ang hindi mainis dahil palagi na lang syang ganyan.

Naglakad ako patungong gate baka sakaling nandyan na sya pero wala pa din. Maya't maya ako tingin sa relo ko at sa bawat pagtakbo nuon ay walang Cy na dumadating.

"Bakit hindi ka pa pumapasok? Naguumpisa na ang klase ah." Puna sakin ng guard.

"Ah! Eh! May hinihintay pa po kase ako." Pagpapaliwanag ko.

"Hinihintay? Anong oras na? Hindi na papasok 'yon. Kung ako sayo pumasok ka na lang sa klase mo baka mapagalitan ka pa."

Napaisip naman ako sa sinabing iyon ng guwardya. Baka nga hindi papasok si Cy. Its no use kung maghihintay pa ako dito pero kase wala naman syang text kung hindi sya papasok. Hindi din naman nya gagawing i-text ako dahil hindi naman nya dapat ipaalam sakin kung papasok ba sya o hindi pero kase alam naman nyang naghihintay ako sa kanya araw araw.

Lumayo na lang ako sa gate at bumalik sa pwesto ko. Nagbabakasakaling dumating na si Cy.

"Paul," Narinig kong tinig ni Cy kaya napabalikwas kaagad ako para harapin sya.

"Alam mo bang anong oras na ha? Alam mo bang late ka na?" Inis na sabi ko habang nakatingin sa kanya at naghihintay ng isasagot nya.

"Tinatawagan kita pinatay mo lang,"

"Sorry,"

Bigla namang nanlambot ang puso ko sa sinabi nya.

"Alam mo bang kanina pa ako naghihintay sayo," Mahinahon at may pagtatampo kong sabi.

"Sorry, Paul. Kung pinaghintay kita ng matagal ngayon. Wag ka na magalit. Lika na pasok na tayo."

Gustuhin ko mang mainis sa kanya ngunit hindi ko magawa. Ang totoo nga nyan nawala na ang inis na nararamdaman ko nang marinig ko pa lang ang boses nya. Nagpanggap lang akong naiinis dahil nakakalimutan nyang naghihintay ako sa kanya. Kahit kailan hindi ko mgagawang mainis sa taong ito.

"Okay lang 'yon. Wag ka na mag-sorry." Masayang sabi ko saka inakbayan na lang sya.

Bakas sa mukha nya ang pagkabigla sa biglang pagpalit ko ng emosyon.

"Bakit ang tagal mo?" Napatingin naman ako sa kanya na diretso lang ang tingin. Napansin ko din ang gusot nyang uniform.

"Pinalantsa mo ba 'yang uniform mo?"

"H-Huh! B-Bakit?" Nauutal nyang sabi na nagpakunot ng noo ko.

"Ayos ka lang ba, Cy?"

"O-Oo, maaga kase akong nagising kaya umidlip muna ako pagkabihis ko kaya siguro nagusot ang uniform ko. Hindi naman halatang gusot diba?" May pag-aalala nyang sabi.

Humigit muna ako ng hangin saka nagsalita.

"Hindi naman," Sabi ko na lang.

Nagtungo na lang kami ng classroom at sandamakmak na sermon namab ang inabot naming dalawa sa prof na naabutan naming nagtuturo na sa silid namin. Pigil tawang naupo na lang kami sa kanya kanya naming upuan.

*****

Cypress POV

Bago ako umalis ng dorm kanina pinahidan ko muna ng concealer ang markang iniwan ni James sa leeg ko.

"Why need to hide it? Don't you want to show it?" Usal ni James habang pinagmamasdan ako.

Sino bang tanga ang may kayang ipakita ang ganuong bagay sa harap ng maraming tao? Pagtatanong ko sa isip.

"Cy," Narinig kong bulalas ni Paul.

"Oh! Nandyan ka pala," Nasambit ko na lang.

"Ano?" May pagtataka nyang sabi sa nasabi ko.

"Tara! Kain na tayo. Mukhang hindi ka pa kumakain mula kanina." Masiglang pang-aaya nya sakin.

Napaisip naman akong bigla. Nagpapasalamat din ako dahil nandyan siya. Nababawasan ang pangamba ko at ang lungkot na nararamdaman ko. Pinapawi nya lahat ng mga negatibong tumatakbo sa isipan ko.

Gusto kong magsabi sa kanya ng mga nararamdaman ko pero naisip ko na mas mabuting wag na lang. Mas makakabuting wag ko na lang sabihin sa kanya gayong masaya naman sya at ayaw kong sirain iyon. Ayaw kong idagdag ang sarili ko sa mga iniisip nya. Sapat na yung isang bagay na binibigay nya sakin at 'yon ay ang paghihintay nya sakin at paghahatid nya sakin. Masaya na ako dun.

Pinagmamasdan ko lang ang masayang ekpresyong nakapinta sa kanyang mukha. Nakakahawa iyon kahit ngumiti lang sya. Salamat sa kanya dahil pansamantala kong nalilimutan ang problema ko at ang bigat na dumadagan dito sa dibdib ko.