Kabanata 42
Darating pala talaga sa punto ng ating buhay na mapapagod na tayong umasa at magmahal sa isang tao kahit na napakatagal na panahon na ang lumipas na umasa at naghintay ka na babalikan ka niya.
Sa nakalipas na tatlong taon ay walang segundo o minuto ang lumipas na hindi ko siya naiisip lalo na nung mga panahong naglilihi ako. Nung mga panahon pala na hindi ko pa alam na nagdadalang-tao ako ay siya pala ang isa sa pinaglilihian ko dahil gusto ko noon na palagi ko siyang nakikita at palagi lang siyang nasa tabi ko. Ang tanging nagawa ko na lang ng mga oras na iyon ay ang tingnan at titigan ang kanyang mga larawan sa aking laptop. Minsan pa ay naranasan kong mafrustate dahil hindi ko na kaya pang hanggang sa pictures ko na lang siya nakikita. Gusto kong nahahawakan, nahahalikan a
