CHAPTER 18
1240 Words
“They say, love is the purest
feeling of all.
They say when everything falls,
love stands tall.
Didn't happen in my case,
'Cause I lost the race.
I do not believe in love anymore,
because love leaves
only bitterness and sour.”
After reading, Damon folded the notes he wrote on his old journal. He was keeping it with him for a long period of time. He keeps it, and never attempts to write again. That was the last poem he wrote for the woman who is now sleeping on his bed.
Sinulat niya ang kapirasong linya ng tulang iyon sa mismong araw ng kasal nito. Sa mismong araw na nadurog ng pino ang puso niya.
He literally lost the race. And he thought that he will never be in love anymore. He never did, dahil wala namang ibang kayang mahalin ang puso niya kung hindi ang babaeng ito lang.
Alexandra Alonzo, was his only one. Sinubukan naman niya na ibaling sa iba ang atensyon, but it was her, all along.
Mahimbing na ang tulog nito. Napagod ito sa kakaiyak dahil sa walang kwentang lalaki na iyon, with the think of that. Hindi niya napansin kung paano magtangis ang mga panga niya sa galit.
Nasasaktan ito sa piling ng lalaking pinili nitong mahalin. Like him before, now she is feeling the bitterness that love could give.
At ngayon ang pagkakataong matagal na niyang hinintay. He should be happy now, but he didn't. Hindi niya mahanap sa loob niya ang kaligayahan. Hindi niya kahit kailan ginusto na masaktan ito. All he wanted for her was happiness. At ninakaw ng lalaking iyon ang lahat ng pagkakataon niya na mapasaya ang babae. Ninakaw nito ang pagkakataon niyang maging masaya.
“How could you do this to me?” dinig niyang sambit nito.
Lumapit siya sa kamang hinihigaan ng babae at dinaluhan ito. Alex, was talking in her sleep, in dreamland. At hindi na niya kailangan pang alamin kung anong laman ng panaginip nitong iyon.
Fuck that bastard! Ito pa rin ang laman kahit sa panaginip ni Alexandra. Nasasaktan pa rin ito kahit doon at wala siyang magawa.
Ano ba'ng dapat niyang gawin? He didn't even have the right to claim her. At isa pa, sino ba siya sa buhay nito gayong wala naman siyang bilang para sa babae.
Napayuko na lang siya habang nakatitig sa maamo at maganda nitong mukha. He wipe the tears escaping on Alexandra's eyes. Kahit iyon na lang ang maging papel niya sa buhay nito. Ayos lang sa kaniya.
“Give it all to me, baby. Let me take all your pain,” bulong niya habang hinahaplos ang basang pisngi nito. Ang buhok nitong nasa mukha ay iniipit rin niya sa gilid ng tenga nito.
He was f*****g tempted to kiss her lips but he restrains himself to do so. Hindi ito ang tamang panahon para isipin niya ang sarili niyang pangangailangan.
Hindi na nga siya mapakali kanina pa sasakyan. Parang mina-magnet ang mga mata niya papunta sa mapuputing cleveage nito na kanina pa tinutukso ang kaniyang paningin. Samahan pa ng hita nitong lumilitaw dahil sa above the knees nitong corporate dress. Katulad ng suot nito nang unang araw na makita niya itong muli.
“f**k!” mura niya nang magbalik sa ala-ala niya ang tagpong iyon. Ang mainit na halik na pinagsaluhan nila. He remembered how he pinned her on the door. How he undressed and feast on her beautiful body.
Pumikit siya ng mariin at ipinilig ang kaniyang ulo para maalis ang bawat imahe na nasa utak niya. Minabuti na rin niyang umalis sa kama, sa tabi nito. Pagkatapos ay hinagip ang itim niyang blanket at itinakip iyon sa katawan nito.
Hindi nakakatulong ang itsura nito sa ibabaw ng kama niya, dagdagan pa ng mga nasa isip niya. Baka ma-demonyo na siya ng tuluyan, and that's not a good impression para sa nabubuo na nilang koneksyon.
Tumalikod na siya at tinungo ang book shelves na nasa loob rin ng silid niya at muling hinagip ang kanina ay isinuksok na lumang journal doon. He took his Nautilus Fountain Pen on the drawer and walk slowly towards the single couch facing his bed and sit there.
Damon, look at the woman with full of passion and love. There's a bittersweet smile on his handsome face. And loneliness is visible in his empty eyes. He takes a deep breath before stroking his pen on the sheet and started to write, again. Parang agos ng tubig ang bawat salita na nililikha ng kaniyang isip. Mga salitang matagal niyang inipon at kinimkim, mga katagang nais niyang sabihin at ipadama. Bawat letra at sakno niyon ay puno ng pag-ibig. Pag-ibig na handa na niyang ipadama at ipangalandakan, kahit wala itong kasiguruhan na mabibigyan ng tugon. He was a f*****g hopeless romantic, a bleeding broken man, indeed. Wala siyang pinagkaiba sa nawawalang bata na naghahanap ng kalinga. At kasabay ng pagtatapos ng nailimbag sa pahina. Ang sa kaniya ay ngayon pa lang mag-uumpisa.
Mabilis niyang isinara ang journal nang mapansing gumalaw ang babae sa kama. Bigla na lang itong bumalikwas ng bangon mula sa pagkakahiga at tumingin sa suot nitong relo na siyang dahilan kaya napatingin din siya sa wall clock na nakasabit sa dingding. Alas-kwatro na ng madaling araw. Ni hindi niya napansin na nag-umaga na kaagad. Ang bilis masyado ng oras.
“s**t!” mura nito at luminga sa paligid. Napahinto ito nang magtama ang kanilang paningin. “Damon,” banggit nito sa pangalan niya.
“Hi,” bati niya rito na nag-uumpisa nang umibis mula sa kama niya. “Ahm... are you?”
“Y-yes Damon, I need to go. Ahm... I- ahm... I’m sorry. This is so embarassing.” Halata sa boses nito ang pagkataranta at pagmamadali.
“I’m so sorry talaga sa abala Damon, pero kailangan ko na talagang makauwi. My God, I shoudn’t sleep with...”
“You don’t have to worry Alex, I didn't and I won’t do anything to you, unless you told me to,” saad niya.
“N-no, Damon, that’s not what I mean, but unless what?” napatigil ito bigla nang nag-sink in dito ang huling sinabi niya.
“Nothing! I said you don’t need to hurry that much, we’re just here, inside the South Ridge,” malungkot na aniya.
“Oh? Ok... ano!? We are where?” gulat na gulat na tanong nito.
“South Ridge,” sagot niya at prenteng naupo sa kama niya habang ang babae ay tila nagugulumihan sa harapan niya. Mukhang hindi ito makapaniwala na sa loob ng village rin niya ito dinala.
“Oh my God! You’re just kidding, right?” Tumingin ito nang deretso sa kaniya, pagkatapos ay patakbong tinungo ang bintana ng kwarto niya at sumilip doon.
“Oh my God! This is insane... why the f**k am I here at the South Ridge, Damon!?”
- Writer
