Simula yata ng malaman ko ang kahulogan ng pagmamahal araw-araw na akong nagdarasal ng ganoong pagmamahal. Iyong wagas at magpapasaya ng puso ko bawat araw. Pero parang kahit anong dasal ko hindi ko ito makuha. Ngayong hindi ko inaasahan at nawalan na ako ng pag-asang magkakatotoo pa ay nandito siya at nakaluhod sa harap ko.
Nakaluhod sa gitna ng umaandar na bus na puno ng dekorasyon at loob at sinasabayan ng awiting Marry me...
Can I really marry you?
Halos hindi maampat ang mga luhang dumadaloy sa pisngi ko. Kahit kakapunas ko dito ay meron na naman muling babagsak.
Para itong sirang gripo na patuloy lang sa pag-agos kahit anong pilit ko itong isara.
Para akong timang na umiiyak at tatawa habang nakatingin sa kanya. Habang nagagalak sa buong paligid ko at sa nangyayari ngayon d
