Mataman kung tiningnan ang repleksiyon ko sa salamin. Mugto ang mata at nangangalumata pa. Kahit ilang kilo na yatang foundation at make-up ang naipatong sa mukha ko walang nangbago. Mukha pa rin akong zombie bride.
Tama ngayon ang araw ng kasal ko. Pero para akong namatayan sa bawat tulo ng luha at hagulhol ko. Ngayon maglalakad ako papunta sa altar na parang zombie.
"Ano Alitha iyak ka parin ng iyak? Kasal ang gagawin mo hindi lamay," napahuntong-hininga ako bago muling pinunasan ang mga luha kung muli na namang bumuhos. "Iyan nalang ang magagawa mo para sa Papa mo para sa amin. Para sa lahat ng binigay namin sa'yo pero parang masama pa ang loob mo!" pagak akong natawa sa sinabi niya. Wala talaga siyang kahihiyan para sa sarili niya. Hindi man lang inalam kung bakit ako umiiyak, saba
