Chapter 32
FLYNNE
Pakiramdam ko sampung ulit akong namatay ng pumasok akong mag isa sa k’warto niya, sabi ng Doktor maaring hindi na rin siya umabot pa ng kinaumagahan.
"First monthsary natin ‘to, ‘di ba dapat masaya tayo?” hinaplos ko ‘yung mukha niya habang nakaupo ako sa gilid ng kama niya, walang patid ang luha ko sobrang sakit tingnan nang hitsura niya ngayon. Dapat nagcecelebrate sila kung hindi siguro siya nahuli ay hindi iyon mangyayari.
“Sweety, ibukas mo ‘yong mga mata mo. Marami pa tayong gagawin, kapag nawala ka ‘di ko kakayanin… Sweety," hinalikan ko siya sa noo at sa sobrang pamumutla niya at ‘di pagkibo iba na ang naiisip ko.
"Bakit ka ganyan!” ayaw nang tumigil ng luha ko parang mamatay na ‘ko! “Kenjie!”
"Kenjie, ‘wag kang bibitiw ‘di
