Madaling araw na pero nakaupo pa rin ako sa sopa, pinupunasan ang sariling luha habang kausap si Robert. Siya ang dumating kanina at nakiusap na kung pwede ay pakinggan ko ang mga sasabihin niya kahit huli na ang lahat. Ito na lang daw kasi ang huli niyang pagkakataon para makausap ako dahil bukas ay magsisimula na ang kalbaryo niya.
"Love, hindi mo man lang ako pinakinggan," buong paghihinagpis niyang saad nang umalis na sina Sheena at Salvador. Nangilid ang luha sa kaniyang mga mata.
Iniiwas ko ang aking paningin. Nabawasan man ang sakit na nararamdaman ko pero hindi pa rin iyon sapat para makipagbalikan ako sa kaniya. Alam ko sa aking sarili na wala ng pag-asa pa na magkabalikan kami.
"Niloko mo ako," tugon ko mayamaya sa mababang boses. "Ano ba ang naging kasalanan ko sa 'yo at sa
