Blangko ang utak ko habang nasa biyahe. Paulit-ulit na nag-re-replay sa utak ko ang mga kasinungalingang nakita at nalaman ko. Iyong sa convenient store, ang picture na sinend ni Jineer, at ang chat ni Kean.
Hindi ko na kayang isantabi ang mga magdududa, hindi ko na kayang baliwalain ang problema naming dalawa. May parte sa akin na gustong pakinggan ang mga paliwanag ni Kean ngunit mas malaking bahagi nito ang takot at pagkadismaya. Takot na baka hindi ako ang kaniyang pipiliin at pagkadismaya sa mga paliwanag na kaniyang sasabihin.
Kumirot ang dibdib ko sa isiping iyon kaya naman ipinilig ko ang aking ulo at nilibang na lamang ang sarili sa pagtingin sa bintana. Gustuhin ko mang umiyak ay wala ng luha na lumalabas pa sa mga namumugto kong mga mata.
I smiled bitterly when the sky became
