MULA sa bench na yari sa simento, nakaupo si Charlyn at tinanataw ang mga taong kanya-kanyang inaaliw ang mga sarili. Naroon siya sa Quezon memorial cirle, siguro nga ay kailangan niya munang makpaag-unwind para kahit papaano ay mabawasan ang maraming isipin.
“For you.”
Napatingin siya sa coke in can na iniabot ni Luigi, tumingin sa binata bago kinuha iyon, “Salamat,” aniya sa mahinang tugon.
“Bibili sana ako ng fish ball, kaso sabi mo ayaw mong kumain,” anito na naupo sa tabi niya.
Muli ay ibinalin ni Charlyn ang atensyon sa unahan— doon sa mga batang nagpapalipad ng saranggola.
“Ngayon na naman lang ako nakakita ng mga batang nagpapalipad ng saranggola. Usually ang henerasyon ngayon ay okupado na ng technology ang pag-iisip. Hindi ba, Charlyn?”
Blangko…
“Charlyn?”
“Ha? Ah… may si
