ISANG LINGGO ang lumipas. Hindi ko na nakikita si Latrell.
Pagkatapos ng nangyari nung gabing iyon, hindi na ako makatulog ng maayos gabi gabi.
Ang huling sinabi niya nang umagang iyon ay ginugulo ang isip ko.
Mahihirapan kang kalimutan ako...
Mahihirapan kang kalimutan ako...
Mahihirapan kang kalimutan ako...
Paulit ulit yong tumatakbo sa utak ko. Tama naman siya. Dahil noon pa man ay hindi ko siya nagawang kalimutan. At mas lalo lang tumindi ang aking nararamdaman para sa kanya. Sadyang marunong lang akong magtago, magpigil at magkontrol sa nararamdaman ko.
"Are you alright?" Tanong ni Tao nang mapansing wala akong ganang kumain. Naroon kami sa Cafeteria. "Don't you like the food?"
Umiling ako. "H-Hindi, wala lang akong ganang kumain..."
"Bakit? May problema ba?"
Napabun
