Tulala ako sa salamin sa kwarto ko habang hawak ang pisngi ko. Ang bilis bilis pa din ng t***k ng puso ko ng makauwi ako sa bahay. Ni hindi ko nga alam kung paano ako nakauwi.
The way Luther said his sorry to me? It made me confused. I mean-- pwede naman simpleng sorry lang diba? Hindi eh, pakiramdam ko lahat ng nangyari kanina ay planado. Pakiramdam ko may effort, may feelings.
Tsk. Umiling ako. I hate what he's doing. He gave me hope na naiinlove na siya sa akin. And the thought that he's falling for me makes me lose my own sanity.
Naghiwalay kami right after his sorry without a word, he just left like an alien who teleported in his own planet. Pakiramdam ko nga ay nawala ako ng literal sa sarili. Natauhan lang ako ng magtilian ang mga tao. And then another embarrasing moment ng l
