22 : Flown away
I was not myself for days. I stayed at our apartment, locked inside our spare room. Ayaw kong kumausap ng kahit na sino lalo nang ayaw kong gawin ang kahit na ano. I just want to lay here alone and do nothing… to feel nothing. Until there's a sudden knock on the door. “Lew… it's me… I'm home.” Mula sa pag-upo at pagdungaw mula sa bintana ay napakurap ako pagkarinig sa boses niya. “I'm coming in.” Nanatili ako sa pag-upo at ni hindi nagtangkang gumalaw, tumayo o salubungin ang pagbabalik niya. I heard the door creak open. Kasunod nito ang magkakasunod at maingat na yabag niyang papasok, palapit sa inuupuan ko. “Lew… I'm here, I'm home.” Binalingan ko siya ng tingin nang manuhod siya sa harap ng inuupuan ko. Sinapo niya ang kamay kong walang buhay na nakapatong sa kandungan ko at nan
- Writer
