Alas-otso na ay wala pa rin ang kamahalan. Nakatulog na nga ako ay wala pa rin siya. Sabi naman ng mga tagasilbi ay iinitin nila ang mga iniluto ko para sa kamahalan. Pero iyon nga, mukhang hindi siya makakabalik.
Narito ako sa silid ko na katabi ang sa kamahalan.
“Prinsesa, ihahanda na naming ang hapagkainan. Dumating na ang Emperador.”
Mula sa pagkakamulat pa lamang ng mata ay kaagad akong napabalikwas. Kaagad kong hinila ang roba at tumungo sa paliguan. “Sonia, kaya ko na ang sarili ko. Pakiayos na ang hapagkainan.” Bigla para naman akong madaling-madali. Samantalang kanina parang nasa akin lahat ng oras.
Nagbuhos ako saglit at hindi na nagbabad. Gusto ko lang maginhawaan. Habang nagsasabon ako napagmasdan ko na pintuan pala ang isa sa gilid ng paliguan. Kumalabog ang dibdib ko. P
