Faces of Love

Episode 11

Episode 11

Tristan Deib Saffiro

Mahigit dalawang oras ang biyahe, kaya naman nakatulog ako. Nailingat na lang ako ng malapit na kami sa Hacienda. Ilang minuto lang ay natanaw ko na ang gate ng bahay. In-ayos ko na ang pagkaka-upo ko sa sinasakyan naming van. My mom won’t allow me to drive, not until I get back with my old self.

Mataga-tagal na rin akong hindi na kakapasyal dito sa probinsya kaya naman ang daming pagbabago sa lugar na ito. Bumaba na ako ng van, at pinalibot ang tingin ko sa kapaligiran lalong gumanda ang lugar.

Halatang alagang-alaga ang lugar maraming halaman ang matatanaw sa kalsada, at napakasariwa ng hangin. Hindi kamukha sa Maynila na puro pollution. Dito sa lugar na ito mo lang mararanasang makalanghap ng sariwang hangin.

Pagkatapos kong pagmasdan ang kapaligiran ay pumasok na ako sa loob ng bahay. ISang itong lumang bahay dito sa probinsya pero hindi halata ang kalumaan nito. Marahil alagang-alaga ito at mala-modern ang disenyo.

Ppagdating ko sa sala ay nakita ko si Grandma at tila nakangiti ito at sinalubong ako ng yakap.

“Nandyan ka na pala apo,” masayang bati niya sa akin. My abuela always have that timeless beauty.

“Yes grandma, I miss you,” smbit ko sa kanya at sinuklian ang kanyang yakap.

“I miss you too apo, buti naman ay pumayag ka sa gusto ko?” saad niya at bumitaw na sa pagkakayakap sa akin.

“Of course, ikaw pa matitiis ko ba ang napakaganda kong lola,” sagot ko na nangi-ngiti pa sa kanya.

“Hay wala ka pa ring pagbabago bata ka, halika na nga para makakain ka na,” wika niya na nailing-iling pa.

Sumunod naman ako sa kanya, at dinala na rin ng mga kasambahay ang mga gamit ko para ilagay sa kwarto ko. May sari- sarili kaming kwarto rito sa bahay dahil pinasadya talaga iyon ni grandma para daw pag pumapasyal kami.

Um-upo na ako sa harap ng hapag kainan. I would not be surprise if the table looks have a plentiful variety of dishes. Parang piyesta kapag naghanda ng pagkain si lola. She would definitely spoil me with her cooking I will always remember my Lola spoiling me with her cooking. Whenever the summer vacation hits, isasama ko yung tatlong itlog dito sa probinsya.

Maybe we are spoiled and have a golden spoon ever since we were born, Pero natuto kami ng gawaing bukid dahil sa pagbabakasyon dito. I remembered the days when we wake up so early going ti the farm to have the farmers to their labor.  Naalala ko pa kung paano tinuka ng manok ang labi ni Ajus noon habang nagha-harvest kami ng itlog sa manukan. Hindi pa namin kilala ang salitang alak noon, kaya gatas na fresh ang pinagsusuluhan namin. I really have a beautiful childhood memories.

“Apo, bat hindi mo ginagalaw ang pagkain mo?” tanong sa akin ni Lola na nagbalik sa akin sa ulirat.

Ngumiti naman ako. “Naalala ko lang Lola yung mga memories namin nila Ajus, Aden at Drake dito.”

“E bakit hindi mo pala sinama yung mga kaibigan mo? Miss ko rin yung mga batang iyon, ay mali pala mga binata na kayo ngayon. Ang bilis lumipas ng panahon.” Kita ko ang genuine na ngiti sa labi ni Lola.

Sinabi ko na lang kay Lola na busy pareho si Ajus at Drake kaya hindi sila nakadalo, habang si Aden naman ay pinagkakaabalahan ang family business nila.

Matapos ng masarap na kainan ay nagpahinga muna ang aking abuela at magsisiyesta. Ako naman ay napiling tignan ang mga paboritong orchids na tanim ni Lola. I remember one time ago, napingot ng masakit si Ajus dahil pinag-trip-an  niya ang mga orchids ni Lola.

Nakita ko ang matandang kasambahay dito. Nilapitan ako ni Manang Leah habang may hawak itong host.

“Nandito ka na pala Senyorito Tristan,” saad ni Manang Leah tila hindi pa ito makapaniawala na nakita ako. Palibhasa ay labis akong naging abala nitong mga nagdaang taon. Ilang beses na ngang nagtampo si Lola dahil nga sa hindi na ko madalas pumasyal dito.

“Oo nga Manang long time no see,” yun nalang ang nasabi ko habang nakatingin sa mga orchids na may iba’t-ibang kulay.

“Bakit hindi mo kasama ang iyong kasintahan Senyorito Tristan? Tatlong taon na ba ang nakakalipas ng ipinasyal mo ang iyong nobya,” nagtatakang tanong ni Manang. Tila bahagya akong natahimik ng marinigg ko na naman ang salitang nobya.

Kusang gumuhit ang mapait na ngiti sa aking labi. Pain instantly inflicted to my heart, kahit saan ata ako magpunta susundan ako ng mga alaala ni Natalia. She is always everywhere, she has been a part of me ever since I promise to myself that she is the only girl that I want to spend the rest of my life.

“Busy lang po hindi siya nakasama ngayon,” dahilan ko na lamang kay Manang. Ayaw ko na lang na kaawaan ako ng iba. I am too tired to show them my pitiful state.

 “Ganun ba, e ang mga kaibigan mo hula ko ay malalaki at mga binata na sila katulad mo Senyorito Tristan. At dahil nandito ka ay ipaghahanda kita ng paborito mong meryenda. O siya maiwan muna kita at may mga aasikasuhin pa ako.” Iniwan na ako ni Manang Leah at saka ko na ipinagpatuloy ang paglilibot ko sa Hacienda. Dumako ako sa likod kung nasaan ang aming rancho.

Natuwa naman ako ng makita ko si Leo na isang stallion na kabayo. Huling kita ko ay bisero pa ang kabayo ngayon ay tila pwede na itong sakyan. Natatandaan ko pa na napaksungit ng kabayong ito. Bilang lang ang nakakalapit sa kanya, ayaw rin ni Leo kay Natalia naalala ko na naman yung mga nakaraan.

Siguro senyales na ito na dapat ay makapag- move on na ako. Aanhin ko pa ang isang pag-ibig na iniwan ako para sa isang pangarap. I once been devastated because of her, it is the time that I should love myself first. Sabi nga ng g*gong Ajus, self-love na muna. Kinausap ko muna si Manong Ben na siyang namamahala sa mga alaga naming kabayo rito.

I remember my father teaching me how to ride a horse. I am so afraid to ride a horse before, but my father encourage me not to be afraid. Dahil ang tunay na lalaki handang masaktan dahil sa dulo meron namang leksiyon. Maybe Natalia is just a lesson to my life.

She was meant to break me in to pieces and make me realize that I should see my worth first. Tama na siguro yung ilang gabi ko na siyang iniyakan. Tama na yung siya na lang lagi ang iniisip ko, kapakanan ko naman siguro ang dapat kong unahin. Sinakyan ko na si Leo the horse was kindly accepted me as its rider. Agad ko ng nilibot ang malawak at hecta-hectar yang Hacienda. Sa kaliwa ay makikita ang malawak na tubuhan, maisan at palayan. Habang sa kanan naman ay ang malawak na taniman ng pakwan, pinya at sunflower.

Sa dulong bahagi nito ay mayroong mataas na burol kung saan mayroong pastulan ng mga tupa, baka at kambing na makikita. At makikita rin doon ang malinis na ilog at sa hindi kalayuan ay ang ipinagmamalaking na talonng Hacienda Saffiro balak ko ngang bisitahin iyon mamaya.

I could safely say that this hacienda is one of the biggest exporters of fresh goods around the world. Agad kong nakita si kuya Steven na pinsan ko sa kapatid ni Papa. He is way older than I. Inaasahan na siya ang magmamana sa buong hacienda sa mga susunod na mga taon, while I am meant to inherit our company. Ipu-pursue ko muna ang pagpipiloto, at sa pag-retire ni Papa ay ako naman ang hahawak ng buong kompanya namin. Dahil ako nga lang ang tagapagmana ng aming kompanya.

“Nandiyan ka na pala, pasensya na insan at hindi kita nasalubong kanina. Anihan na ngayon sapagkat malapit na naman ang panahon ng bagyo,” ani kuya, kaya naman pala kita ang napakaraming mga magsasaka sa paligid. Panahon na pala ng aniha. At upang maiwasan ang pagkalugi ay idinadaos na ngayon ang maagang harvest.

“May maitutulong ba ako?” tanong k okay kuya Steve. Mukhang maski si Kuya ay busy na tumutulong sa pag-aani.

Umiling naman si Kuya. “Huwag na at pagod ka sa biyahe insan, mas mabuti pa nga na magpahinga ka na. isa pa ay patapos an rin ang gawain at sapat ang ating mga tauhan…” Iyon na lang ang sinabi ni kuya Steven. Wala naman akong nagawa kung hindi ang sumangayon na lamang.

Sumakay na ako sa kabayo at saka na nangamusta sa mga iilang matatanda na magsasaka. Masasabi ko na pala kaibigan ako sa mga tauhan dito sa hacienda. Hindi kasi ako yung tipo ng tao na tumitingin sa estado ng buhay ng mga kapwa ko. Ganoon ako ipinalaki ng yumao kong abuelo at ng aking abuela.

Never ever belittle even those little people, we don’t know their struggles, so I don’t want to create another weight for their life just because I am looking at them so lowly. Respect is a virtue that I want to acknowledge.  

Marami rin ang mga kakilala ko dito sa Hacienda. Sa katunayan nga e halos lahat ata ng tauhan dito sa Hacienda ay malapit sa akin. Pag umuuwi kasi ako dito noon ay tumutulong ako sa pagtatanim at pag-aani ng mga gulay at prutas.

Kahit laki ako sa mayamang pamilya, ay hindi na ako marunong sa ibang gawain. Kaya madalas ako dito noon kasi gusto ni Grand ma na lagi akong kasama, at para daw matuto na akong humawak ng mga lupain kagaya ng Hacienda dito sa Tarlac.

Spoiled ako sa mga parent ko sa Manila. Pero pagdating dito kay Grand ma lahat gusto niyang ituro sa akin. Kasi ang sabi niya maganda ng marunong ka sa ibang bagay, para marunong kang makisama sa mga taong nakakasamuha mo. Tulad na lang sa pagpunta sa mga ganitong lugar na pagtatanim lang ang kanilang pinagkakakitaan.

Nagpatuloy lang ako sa pag-iikot dito sa Hacienda hanggang sa maisipan kong mamasyal sa may batis na naa dulo ng Hacienda. Naalala ko pa nga si Ajus ng magpunta kami dito, sobra yung tuwa nila nang maranasan nilang magbakasyon dito sa probinsya. Iba daw kasi ang mga tao dito, madali daw pakisamahan at mababait.

Kaya naman gustong-gusto pumapasyal ng mga iyon dito. Marami rin kasing mapapasyalan dito. Tulad ng Sun flower farm, mga falls at iba pa. Hinding-hindi ka talaga maiinip sa lugar na ito.

Malayo-layo din ang batis dito kaya naman medyo natagalan ako, at inabot ng kalahating oras bago marating ang batis. Masarap maligo at magbabad dito lalo na’t mainit ang panahon.

Nakaupo lang ako dito sa may malaking puno. Natatakpan kasi ng mga dahon ang sikat ng araw rito kaya presko. Magpapahinga muna ako bago magtampisaw sa tubig.

Kasalukuyan akong nakaupo, ng may mahagip ang aking mga mata na isang babae. Simple lang ang suot niya naka-tshirt siyang itim at naka sport short na medyo may kaliitan. Mahaba ang buhok at maputi ang kulay ng kanyang kutis. Pero hindi ko pa masyadong maaninag ang kanyang mukha dahil nakatagilid siya sa aking kinaroroonan.

Pinapanood ko lang siyang maligo rito sa pwesto ko nang bigla niya na lang tinanggal ang lahat ng saplot niya, at nagtampisaw sa batis. Halata sa kilos ng babae na tuwang-tuwa sa paglangoy sa malinis na tubig. Nang hindi ko na natagalan ay lumapit ako ng konti, ngunit sa hindi inaasahan na pansin ako ng babae.

“Hoy mamboboso!” matinis na sigaw sa akin ng babae, at hinablot ang isang tuwalya para takpan ang kabuuan niya.

“Mamboboso! Bastos!” sigaw ulit ng babae na parang naghuhurumentado.

Dali-dali ko naman tinakpan ang bibig niya. Ang sakit na kasi sa tenga ng boses ng babae na ito. Parang mababasag ang eardrums ko sa sigaw niya.

“Ang ingay mo,” naiinis na sambit ko sa kanya. At bigla na lang ako pinaghahampas hanggang sa matagal ang pagkakatakip ko sa bibig niya kasabay no’n ay ang pagkatanggal ng tapis ng tuwalya sa kanyang katawan.

Napatulala ako sa nakita ko, ang ganda at sakto ang hubog ng kanyang katawan. Napatitig pa ako ng konti sa kanya. At inayos rin ang sarili ko, baka isipan pa nito na naakit ako sa kanya lalo na’t maganda siya.

“Manyak,” sigaw niya ulit sa akin sabay apak sa paanan ko, hindi ako agad na nakaiwas kaya naman napa-aray ako sa sakit. Hahabulin ko pa sana ang babae kaso ang bilis niyang tumakbo, at hindi pa ako nakakabawi sa sakit ng pag-apak niya sa paa ko.

“Makakaganti din ako sa iyo,”  turan ko sa isip ko at nagpahinga pa doon at ilang minuto lang ang lumipas ay umuwi na rin ako.