SA GITNA NG KATAHIMIKAN

Episode 10: Yung Init sa Likod ng mga Libro

SA GITNA NG KATAHIMIKAN

WARNING: SPG 18+ . Contains S****L, Explicit S*****L Word, Word Curses that not Suitable below 18 years of age

ELIZ (POV)

Simula nung araw na ’yun sa CR, parang hindi na ako nakabalik sa dating ako. Yung inosenteng Eliz na takot sa lahat, parang unti-unting nilalamon ng isang apoy na hindi ko maipaliwanag. At ngayong "kami" na ni Jacob—ngayong opisyal na kaming dalawa pagkatapos nung gabi sa labas ng 888 Club—iba na yung pakiramdam. Mas matindi. Mas nakakabaliw.

Sa school, kailangan naming magpanggap. "Secret" muna kami dahil alam niyo naman, baka makarating kay Mama at siguradong lagot ako. Pero yung pagpapanggap na ’yun? Punyeta, yun pa yata ang nagpapasarap sa amin. Yung bawat sulyap sa hallway, yung pasimpleng dikit ng balikat kapag nagkakasalubong kami sa canteen... bawat segundo, may kuryenteng gumagapang sa balat ko.

Isang lihim na kaming dalawa lang ang nakakaalam, isang apoy na dahan-dahang sumusunog sa lahat ng rules na binuo ko sa buhay ko.

Isang hapon, inabot kami sa library. Halos wala nang tao sa dulo, dun sa may mga lumang shelf na amoy alikabok at lumang papel. Tahimik. Sobrang tahimik na kahit yung paghinga ko, naririnig ko. Magkatabi kaming nakaupo sa mahabang mesa. Nakakalat yung mga notebook namin sa harap, pero aminin natin—wala na sa Statistics ang utak ko. Ang buong mundo ko, nandun na lang sa maliit na espasyo sa pagitan ng braso ko at ni Jacob.

Shet talaga. Hindi ko na alam kung anong binabasa ko. Ang nararamdaman ko lang ay yung braso ni Jacob na paminsan-minsan ay sumasayad sa akin. Bawat haplos ng tela ng polo niya sa balat ko, parang may kung anong sumisiklab sa loob ko. Rinig na rinig ko yung mabigat niyang hininga—malinaw, seryoso, at alam kong nagpipigil din siya gaya ko.

Naaalala ko na naman yung itsura niya nung nahuli ko siyang umiihi sa CR. Yung mga mata niyang parang nanlalabo sa sobrang tindi ng tingin sa akin. Yung p*********i niya na halos abot-kamay ko na lang noon... Tangina, uminit na naman yung pisngi ko sa pag-iisip. Ramdam ko yung pamilyar na kirot at basa sa pagitan ng mga hita ko. Nakakabaliw. Ganito pala ’to? Ganito pala kapag mahal mo na yung tao at gusto mo siyang malasap nang buo?

“Jacob…” bulong ko. Yung boses ko, hindi ko na makilala. Paos na parang nagmamakaawa. Isang tawag na puno ng kaba pero may kasamang hapdi ng pagnanasa.

Napahinto yung kamay ni Jacob sa pagsusulat. Dahan-dahan siyang lumingon sa akin. Yung mga mata niya... shet, ang lalim. Parang gusto akong lamunin nang buo. Alam kong nararamdaman niya rin ’to. Hindi na ’to basta "landian" lang. Ibang level na ’to.

Parang may kung anong pwersa na nagtulak sa akin para sumandal pa lalo sa kanya. Inilapit ko yung balikat ko, idinikit ko nang maigi sa kanya. Ramdam na ramdam ko yung init ng katawan niya na tumatagos sa manipis kong blouse. Yung init na ’yun, parang lason na kumalat sa buong sistema ko. Bumagal yung t***k ng dibdib ko pero lalong bumilis yung paghinga ko. Parang naninikip yung lalamunan ko sa sobrang tension.

Inilapit ni Jacob yung mukha niya sa akin. Ilang inches na lang, magdidikit na yung mga noo namin. Sa sandaling ’yun, parang huminto ang pag-ikot ng mundo. Rinig na rinig ko yung mabilis na pintig ng puso niya, at alam kong rinig niya rin yung sa akin. Ang tension sa pagitan namin, siksik, matigas, at parang handa nang pumutok anumang oras.

“Eliz... alam mo ba kung anong ginagawa mo sa akin?” bulong niya, yung boses niya paos na rin. “Kanina pa ako hindi makapag-isip nang matino sa room. Yung amoy mo, yung boses mo... parang binabaliw ako.”

Tumingin ako sa labi niya. Gusto ko siyang halikan. Gusto kong malasap yung tamis na alam kong mapanganib pero nakakalunod sa sarap. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kamay niya sa ilalim ng mesa. Hinaplos niya yung hita ko, dahan-dahan, pataas. Muntik na akong mapasigaw sa sarap at kaba. Naramdaman ko yung panginginig ko. Yung singhap ko na pilit kong pinipigil para hindi marinig ng kung sinumang dadaan.

“Ako rin naman... akala ko okay na ako nung naging tayo na,” sagot ko sa kanya, halos hangin na lang yung boses ko. “Pero parang mas lalo lang lumalala, Jacob. Parang gusto ko pa... gusto ko pang mas malapit ka sa akin.”

Pero bago pa man kami tuluyang mawala sa sarili, may biglang nakakairitang yabag sa hallway. Isang kaklase na dumaan, maingay yung sapatos sa tiles ng library. Parang binuhusan kami ng balde-baldeng yelo.

Mabilis kaming humiwalay. Urong ako sa upuan ko, mabilis kong inayos yung buhok ko at kunwari ay nagbasa uli. Si Jacob naman, biglang tutok sa libro, pilit na binabasa yung mga salitang alam kong hindi niya rin naman maintindihan. Pero yung init? Nandun pa rin. Yung panginginig ng katawan namin, hindi basta-basta nawala.

“Hindi ko na kayang magpanggap, Jacob... kahit alam kong delikado, kahit alam kong bawal tayo rito,” bulong ko uli nung nakalayo na yung dumaan.

Huminga siya nang malalim, yung parang may dala-dalang mabigat na pasan. Tumingin siya sa akin at ngumiti—yung ngiting may halong pighati pero punong-puno ng ligaya. Alam naming dalawa: hindi na lang kami basta magkasintahan. May bago at mas malakas na ugnayan na nabuo sa amin, isang bagay na lampas sa salita at mas malalim pa sa simpleng landian.

“Ako rin naman... kahit anong layo ko, sa’yo at sa’yo pa rin ako babagsak. At hindi ko na rin kayang lumayo pa,” sagot niya.

Doon sa dulo ng library, sa gitna ng katahimikan at mga lumang libro, isang sumpaan ang nabuo sa isip ko. Hindi ko na tatakasan yung nararamdaman ko. Kung kailangang mag-apoy, hahayaan kong masunog ako basta kasama siya. Bagong umpisa ang kwento naming dalawa, at yung susunod na kabanata? Tiyak na mas mapanganib, mas palihim, pero mas masarap.

Naglalakad ako papuntang susunod na klase pagkatapos nun, pero yung isip ko, naiwan dun sa dulo ng library. Ramdam ko pa rin yung kamay ni Jacob sa hita ko. Yung haplos niyang parang nag-iiwan ng marka sa balat ko na hindi na mabubura. Tumingin ako sa likod at nakita ko si Jacob na naglalakad din, seryoso ang mukha, parang walang nangyari. Pero nung nagtama ang mga mata namin, kumindat siya nang mabilis.

Yung simpleng galaw na ’yun, sapat na para manghina uli ang mga tuhod ko. Ang hirap magpanggap. Ang hirap maging "normal" na estudyante kapag ang puso mo—at ang buong katawan mo—ay gusto nang sumigaw sa pagnanasa.

Dahil sa gitna ng ingay ng school, sa gitna ng mga rules at bawal, doon sa katahimikan namin ni Jacob... doon lang ako tunay na malaya. At kahit anong mangyari, handa akong harapin ang kahit na anong gulo, basta sa dulo ng araw, siya pa rin ang pahinga ko. At siya pa rin ang kaisa-isang lalaking nakakaalam kung paano pasukuin ang buong pagkatao ko.